ธาราเก็บสมุดบันทึกและจดหมายของพ่อใส่กระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องอีกครั้ง พยายามจะจำรายละเอียดทุกอย่างเผื่อไว้ เขาเปิดกล่องไม้ หยิบจี้นกฟีนิกซ์ออกมา แล้วนำเอกสารทั้งหมดใส่กลับเข้าไปในกล่องอย่างเดิม เขาเดินไปที่ประตูห้อง พลันเสียงกวินก็ดังขึ้นจากด้านนอก "คุณธาลาครับ! มีคนกำลังมา!" ธาราชะงัก เขาไม่แน่ใจว่าใครคือ "คน" ที่กวินพูดถึง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การปรากฏตัวของใครบางคนโดยไม่คาดฝัน ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ เขาหันไปมองกวินที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ใคร?" ธาราถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ "ผม... ไม่แน่ใจครับ" กวินกระซิบ "แต่... เขาเหมือนจะมาหาคุณธาลาโดยเฉพาะ" "ท่านประธานส่งมา?" "ไม่น่าจะใช่ครับ" กวินตอบ "ดูเหมือน... จะเป็นคนนอก" "มีทางออกอื่นไหม?" ธาราถาม "มีครับ" กวินตอบ "แต่... ทางออกนั้น... จะพาคุณไปสู่... อันตรายยิ่งกว่าเดิม" "อันตรายกว่าเดิม... หมายความว่ายังไง?" ธาราถาม "ทางออกนั้น... จะพาคุณไป... สู่โลกที่คุณ... ไม่เคยรู้จักมาก่อนครับ" กวินอธิบาย "โลกที่... อันตรายกว่าที่นี่หลายเท่า" ธาราครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถเสี่ยงได้ การเผชิญหน้ากับคนที่ไม่รู้จักในขณะที่เขายังไม่พร้อม ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่ฉลาด "งั้น... เปิดทางนั้นให้ฉัน" ธาราตัดสินใจ "แต่... คุณธาลา..." กวินเริ่มจะทักท้วง "ฉันต้องไป" ธาราขัดจังหวะ "บอกพิมพ์ดาด้วยว่า... ฉันรักเธอ... และฉันจะกลับไปหาเธอ" กวินพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนจะรีบเปิดประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงสู่ความมืด "ขอให้คุณโชคดีครับคุณธาลา" กวินกล่าว "ผมจะพยายาม... ช่วยคุณจากข้างนอก" ธาราพยักหน้า เขาไม่ลืมที่จะหยิบกล่องไม้ที่มีจี้นกฟีนิกซ์อยู่ข้างในติดมือไปด้วย เขาเดินเข้าไปในทางเดินแคบๆ นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ เมื่อเข้ามาในทางเดินนี้แล้ว เขารู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกและความชื้นที่อบอวล เขาต้องอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ค่อยๆ เดินไปตามทางอย่างระมัดระวัง "ที่นี่มัน... ที่ไหนกันแน่?" เขาพึมพำกับตัวเอง หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็เห็นแสงไฟสลัวๆ ส่องลอดมาจากด้านหน้า ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบว่ามันคือทางออกที่นำไปสู่ตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่นอกรั้วของคฤหาสน์ "คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นมาจากเงามืดของตรอกนั้น ธาราชะงัก เขาหันไปมองต้นเสียง และพบว่ามันคือ "ชานนท์" เพื่อนเก่าสมัยเด็กของเขา ที่ตอนนี้กลายเป็นนักข่าวสายสืบสวนที่มากฝีมือ "ชานนท์... นายมาทำอะไรที่นี่?" ธาราถามด้วยความประหลาดใจ "ผมกำลังตามรอย 'โครงการฟีนิกซ์' อยู่" ชานนท์ตอบ "ผมได้ยินข่าวลือมานานแล้วว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่ แต่ไม่คิดว่า... จะมาเจอกับนายที่นี่" "นายรู้เรื่องโครงการฟีนิกซ์ด้วยเหรอ?" ธาราถาม "รู้สิ" ชานนท์ตอบ "มันเป็นแผนการที่ยิ่งใหญ่มาก... ที่จะครอบงำทุกอย่าง... ทั้งธุรกิจสีขาวและสีดำ" เขาเหลือบมองกล่องไม้ในมือของธารา "แล้วนั่น... คืออะไร?" "นี่คือ... หลักฐาน" ธาราตอบ "ที่พ่อของฉันทิ้งไว้ให้" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้รับรู้มา ทั้งสมุดบันทึก จดหมาย และจี้นกฟีนิกซ์ "พ่อของฉัน... เคยพยายามจะเปิดโปงเรื่องนี้เหมือนกัน" "พ่อของนาย..." ชานนท์พึมพำ "ผมจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องการเสียชีวิตที่น่าสงสัยของท่าน... ตอนนั้นผมยังเด็กมาก" "ฉันก็เหมือนกัน" ธาราตอบ "ฉันไม่เคยเชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็มีเป้าหมายเดียวกัน" ชานนท์กล่าว "เราต้องเปิดโปง 'โครงการฟีนิกซ์' และหยุดยั้งท่านประธาน" "แต่... เราจะทำได้ยังไง?" ธาราถาม "เรามีหลักฐานไม่พอ" "ไม่พอ... แต่เรามี 'กุญแจ' แล้ว" ชานนท์ยิ้ม "กุญแจที่พ่อของนายทิ้งไว้ให้... ฉันเชื่อว่ามันมีความหมายมากกว่าแค่เครื่องประดับ" "แล้ว... พิมพ์ดาล่ะ?" ธาราถามด้วยความเป็นห่วง "เธอปลอดภัยดีใช่ไหม?" "ปลอดภัยดี" ชานนท์ตอบ "ผมได้ยินมาว่าเธอวางแผนบางอย่างอยู่... เธอพยายามจะช่วยนาย" "ฉันรู้" ธาราตอบ "เธอคือ 'กุญแจสำคัญ' ของฉัน" "เราต้องทำงานร่วมกัน" ชานนท์กล่าว "นายมีข้อมูลจากพ่อของนาย... และฉันมีเครือข่ายนักข่าวที่พร้อมจะช่วยเปิดโปงความจริง" "ตกลง" ธาราพยักหน้า "เราจะร่วมมือกัน" "แต่ก่อนอื่น..." ชานนท์กล่าว "นายต้องรู้ว่า... ท่านประธานกำลังระแวงนายอย่างหนัก... การที่นายหายตัวไปจากคฤหาสน์... จะทำให้เขาสงสัย... เราต้องทำให้เขาเชื่อว่า... นายยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา" "หมายความว่ายังไง?" ธาราถาม "เราต้องสร้างเรื่องขึ้นมา... ว่านายพยายามจะหนี... แต่ไม่สำเร็จ" ชานนท์อธิบาย "และเราต้อง... สร้างหลักฐานปลอม... ที่จะทำให้เขาเชื่อ... ว่าเรากำลังหลอกเขา" ธาราพยักหน้า เขาเข้าใจแผนการของชานนท์ มันเป็นแผนที่เสี่ยง แต่จำเป็น "เราต้องทำทุกอย่าง... เพื่อปกป้องพิมพ์ดา" เขาบอกกับตัวเอง "และเพื่อทำความฝันของพ่อให้เป็นจริง" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป เขามีชานนท์ และเขามีความรักที่มีต่อพิมพ์ดา เป็นแรงผลักดันที่จะทำให้เขาสู้ต่อไป