"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ธาราชะงักเท้า เขาหันไปมองต้นเสียงอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะ ร่างสูงสง่าของผู้หญิงคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางตรอกแคบๆ แสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟริมถนนสาดส่องใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เชื่อ ใบหน้าของเธอเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "พิมพ์ดา!" พิมพ์ดาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอฉายแววเป็นห่วง "ธารา... ฉันเห็นนายวิ่งออกมา ฉัน... ฉันเป็นห่วง" เธอพูดเสียงเบา "นายเป็นอะไรหรือเปล่า? แล้วทำไมต้องวิ่งออกมาจากคฤหาสน์นั่นเหมือนหนีอะไรมา?" ธาราเม้มปากแน่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าพิมพ์ดาจะมาอยู่ที่นี่ เขาหันไปมองทางเข้าคฤหาสน์ที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองพิมพ์ดา "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" น้ำเสียงของเขาแฝงความประหลาดใจระคนกังวล "แล้ว... คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะออกมาทางนี้?" พิมพ์ดากลืนน้ำลายเล็กน้อย "ฉัน... ฉันรออยู่นอกรั้วคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" เธอสารภาพ "ฉันรู้ว่านายต้องมีอะไรสักอย่างที่ต้องทำเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉัน... ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้" เธอชี้ไปที่กล่องไม้ในมือของธารา "นั่น... นั่นคืออะไร? แล้วทำไมต้องรีบขนาดนั้น?" ธาราถอนหายใจ เขาเดินเข้าไปใกล้พิมพ์ดามากขึ้น "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คิดนะพิมพ์ดา" เขาว่า "แต่... ขอบใจที่เป็นห่วง" เขาหยุดชะงัก พยายามจะรวบรวมสติ "นายรู้ไหมว่าใครคือ 'คน' ที่กวินบอกว่าจะมาหาฉัน?" พิมพ์ดาขมวดคิ้ว "คนที่จะมาหาคุณ? ฉันไม่เห็นมีใครเลยนะ ตั้งแต่ฉันเข้ามา ฉันเห็นแต่นาย" เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ ที่ดูรกร้าง "แล้ว... ทำไมกวินถึงบอกว่ามีคนจะมาหาคุณ? แล้วทำไมต้องให้คุณหนีออกมาอีกทาง?" ธาราปวดหัวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าควรจะบอกอะไรพิมพ์ดาดี ความลับที่เขากำลังค้นพบมันอันตรายเกินไป "พิมพ์ดา... ฉันว่าเธอควรรีบกลับบ้านนะ" เขาพยายามจะพูดให้เป็นกลางที่สุด "มันไม่ปลอดภัยสำหรับเธอที่นี่" "ไม่ปลอดภัย?" พิมพ์ดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมนายถึงพูดแบบนั้น? เกิดอะไรขึ้นในคฤหาสน์นั่น?" ดวงตาของเธอจ้องมองธาราอย่างคาดคั้น "บอกฉันสิธารา! ฉันเป็นห่วงนายนะ!" ธาราหลับตาลง เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "ฉัน... ฉันต้องไป" เขาบอก "ฉันมีเรื่องที่ต้องสะสาง" เขาเห็นแววตาตัดพ้อของพิมพ์ดา "พิมพ์ดา... ฉันขอโทษ" เขาพูด "แต่ฉันสัญญา... ฉันจะกลับไปหาเธอ" เขาพยายามจะยิ้มให้เธอ แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะดูไม่เป็นธรรมชาติเลยก็ตาม "ตอนนี้... สิ่งที่ฉันต้องทำมันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ" "อันตราย?" พิมพ์ดายังคงถามเซ้าซี้ "อันตรายกับอะไร? กับใคร? นายกำลังจะไปทำอะไร?" "ฉันกำลังจะไปสืบหาความจริง" ธาราตอบ "ความจริงเกี่ยวกับพ่อของฉัน... และความจริงเกี่ยวกับ 'โครงการฟีนิกซ์'" เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องบอกเธออย่างน้อยก็บางส่วน "เอกสารในกล่องนี่... มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น" พิมพ์ดาเบิกตากว้าง "โครงการฟีนิกซ์? คุณพ่อของคุณ? หมายความว่าไง?" เธอเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง "แต่... คุณพ่อของคุณเสียไปนานแล้วนี่นา?" "นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิด" ธาราว่า "แต่ในกล่องใบนี้... ฉันเจอสมุดบันทึกของพ่อฉัน... และซองจดหมาย" เขาหยุดพูดเล็กน้อย "มันอาจจะเป็นเบาะแสที่นำไปสู่ความจริงทั้งหมด" "แล้ว... คนที่จะมาหาคุณคือใคร?" พิมพ์ดายังคงไม่ละความพยายาม "ทำไมคุณถึงต้องรีบหนีออกมา?" "ฉันไม่รู้" ธาราตอบตามตรง "แต่กวินบอกว่า... เป็นคนนอก และดูเหมือนเขาจะมาหาฉันโดยเฉพาะ" เขาหันไปมองทางคฤหาสน์อีกครั้ง "ฉันคิดว่า... การปรากฏตัวของเขาอาจจะเกี่ยวพันกับเอกสารพวกนี้" "แล้วถ้า... เขาเป็นคนดีล่ะ?" พิมพ์ดาถาม "ถ้าเขามาเพื่อช่วยคุณล่ะ?" "ฉันไม่สามารถเสี่ยงได้" ธาราตอบ "อย่างน้อยก็ตอนนี้... ฉันยังไม่รู้ว่าใครคือมิตรและใครคือศัตรู" เขาเดินไปที่ปลายตรอก มองไปตามถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว "ฉันต้องไปแล้วจริงๆ พิมพ์ดา" "เดี๋ยวก่อน!" พิมพ์ดาเรียก "ฉันจะไปกับคุณ!" ธาราหันกลับมามองเธอทันที "ไม่! เธอจะไปกับฉันไม่ได้!" เขาปฏิเสธทันควัน "นี่มันอันตรายเกินไป" "แต่นายจะไปคนเดียวได้ยังไง?" พิมพ์ดาไม่ยอมแพ้ "ฉันอยากช่วยนายนะธารา" "ฉันรู้" ธราเอ่ยเสียงอ่อนลง "แต่เธอไม่เข้าใจ... สถานการณ์มันบีบคั้นมาก" เขาเดินกลับมาหาเธอ "ฟังนะพิมพ์ดา... เธออยู่ตรงนี้ มันอันตรายกับเธอมากกว่า" เขาจับไหล่ของเธอเบาๆ "ฉันจะติดต่อเธอ... เมื่อฉันรู้ความคืบหน้า" "แล้วถ้า... คุณไม่ติดต่อมาล่ะ?" พิมพ์ดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าคุณเกิดเป็นอะไรไป?" ธาราจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฉันจะไม่เป็นอะไร" เขาให้คำมั่น "ฉันสัญญา" เขาโน้มตัวลงไปจุ๊บหน้าผากของเธอเบาๆ "ดูแลตัวเองนะ... พิมพ์ดา" ก่อนที่พิมพ์ดาจะได้เอ่ยอะไร ธราก็หันหลังวิ่งออกไปตามถนน เขาหายไปในความมืดของค่ำคืน ปล่อยให้พิมพ์ดาผู้เดียวดายยืนอยู่ที่ปากตรอก เธอเฝ้ามองตามหลังของเขาไปจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าต่อให้เธอพยายามรั้งเขาไว้มากแค่ไหน ธาราก็จะเลือกเส้นทางที่เขาคิดว่าถูกต้องเสมอ ธาราวิ่งไปตามถนนที่มืดและเปลี่ยว เขารู้สึกได้ถึงลมหนาวที่ปะทะใบหน้า ยิ่งวิ่ง หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัว ความมุ่งมั่น และความไม่แน่ใจ เขาไม่รู้ว่าปลายทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เขาไม่รู้ว่าใครคือคนที่กวินเห็น และเขาไม่รู้ว่าสมุดบันทึกของพ่อจะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่เขาต้องการค้นหา หรือจะพาเขาไปสู่หายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม เขาชะลอฝีเท้าลงเมื่อมาถึงบริเวณที่มีแสงไฟสว่างขึ้นเล็กน้อย เขาเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ แห่งหนึ่งที่ดูรกร้างกว่าที่อื่น เขาต้องใช้สัญชาตญาณและความคุ้นเคยกับพื้นที่ใต้ดินที่เขามักจะใช้เป็นทางหลบหนีในการเคลื่อนไหว เขารู้ว่าคฤหาสน์หลังนั้นไม่ได้มีเพียงทางออกที่สวยงาม แต่ยังมีอุโมงค์และทางลับอีกมากมายที่เชื่อมต่อไปยังส่วนต่างๆ ที่ไม่มีใครคาดคิด "ตอนนี้... ฉันต้องไปหาคนที่ฉันไว้ใจที่สุด" ธาราคิด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พลิกหน้าจอขึ้นมา แต่ก็ต้องถอนหายใจอย่างผิดหวัง เขาไม่มีสัญญาณเลย "บ้านั่น... คงจะปิดกั้นสัญญาณทุกอย่าง" เขาพึมพำ "งั้น... ก็ต้องใช้วิธีเก่าๆ" เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟถนนสาดส่องลงมาที่พื้นถนนที่เปียกชื้นจากละอองฝนที่เพิ่งหยุดตก เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง เขามองไปที่กล่องไม้ที่ยังคงกำแน่นอยู่ในมือ "พ่อครับ... ท่านพ่อจะให้เอกสารพวกนี้กับผมทำไม? แล้ว... ในจดหมายนั่น... ท่านพ่อต้องการจะบอกอะไรผม?" ความคิดของเขาเริ่มตีกันไปมา ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ขาดสาย พ่อของเขาเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียง เป็นที่รักของประชาชน แต่เบื้องหลังนั้น... เขาคือใครกันแน่? ธาราจำได้ว่าพ่อของเขาเป็นคนเข้มงวด แต่ก็รักครอบครัวมาก เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของเขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องสกปรก หรือมีแผนการลับอะไรเช่นนี้ "หรือว่า... เรื่องทั้งหมดนี้... มันเกี่ยวพันกับพ่อของฉันจริงๆ?" เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วถ้า... พ่อของฉัน... ไม่ได้ตายอย่างที่คิดล่ะ?" ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว จนเขาเองก็ยังตกใจ เขาตัดสินใจว่าจะไม่รอช้า เขาต้องไปหา "อัลเบิร์ต" ชายชราผู้เป็นเหมือนพ่อบุญธรรมและมือขวาที่ไว้ใจที่สุดของพ่อเขา อัลเบิร์ตคือคนที่รู้ความลับของพ่อเขามากที่สุด และน่าจะเป็นคนที่สามารถไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้ ธาราเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย เขาใช้ความมืดและความเงียบเป็นเกราะกำบัง เขาไม่รู้ว่ามีใครกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่หรือไม่ เขาได้แต่ภาวนาในใจให้เขาไปถึงบ้านของอัลเบิร์ตได้อย่างปลอดภัย เมื่อมาถึงบริเวณที่เขาคุ้นเคย ธาราเร่งฝีเท้าขึ้น เขาเห็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นหลังหนึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ บ้านหลังนี้คือที่พักของอัลเบิร์ต ธาราเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ "ใครครับ?" เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากด้านใน "ผมเอง... ธาราครับ" ธาราตอบ ได้ยินดังนั้น ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว อัลเบิร์ตในชุดอยู่บ้านสบายๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความแปลกใจระคนโล่งอก "ธารา! หลานข้า! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมาหาข้าตอนนี้? แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้?" อัลเบิร์ตเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว เขาคว้าแขนของธาราเข้ามาในบ้าน "เข้ามาข้างในก่อนเร็ว!" ธาราเดินเข้าไปในบ้าน เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดที่ได้เข้ามาในบ้านหลังนี้ "ขอบคุณครับ ลุงอัลเบิร์ต" เขาว่า "ผม... ผมมีเรื่องใหญ่ที่ต้องบอกลุง" อัลเบิร์ตปิดประตูล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมามองธาราด้วยสีหน้าจริงจัง "บอกมาเถิดหลานข้า มีอะไรเกิดขึ้น?" ธาราวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเตี้ยกลางห้อง "ผมพบสิ่งนี้... ในห้องพักที่ท่านประธานจัดเตรียมไว้ให้" เขาเปิดกล่องไม้ เผยให้เห็นเอกสารต่างๆ และจี้นกฟีนิกซ์ "และ... ผมยังเจอสมุดบันทึกกับจดหมายของพ่อผมด้วย" อัลเบิร์ตหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา "บันทึกของท่านประธาน..." เขาพึมพำ "ข้า... ข้าไม่คิดว่า... จะมีใครค้นพบมัน" "ลุงรู้จักสมุดเล่มนี้เหรอครับ?" ธาราถามอย่างกระหายใคร่รู้ "รู้จักสิ... นี่คือสิ่งที่ท่านประธานเก็บซ่อนไว้มาตลอด" อัลเบิร์ตตอบ "ข้าเองก็พยายามตามหามันมานานแล้ว" "แล้ว... มันคืออะไรครับ?" ธาราถาม "แล้วทำไม... ท่านประธานถึงให้เอกสารพวกนี้กับผม?" อัลเบิร์ตถอนหายใจยาว "บางที... มันอาจจะถึงเวลาแล้ว... ที่ความจริงจะถูกเปิดเผย" เขาเงยหน้ามองธารา "แต่ก่อนอื่น... หลานข้า... เจ้าต้องเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังเสียก่อน"