"คุณพ่อบอกว่าคุณเป็นเจ้าพ่อ" พิมพ์ลดากล่าว "ฉันจะเชื่อใจคุณได้จริงๆ หรือคะ?" เธอเงยหน้าขึ้นมองธารา ดวงตาคู่สวยฉายแววสงสัยปนหวาดระแวง ธาราพยักหน้าช้าๆ "ผมไม่เคยขอให้ใครเชื่อใจผมโดยไม่มีเหตุผล" เขาตอบ "แต่ผมให้คำมั่นสัญญาได้ว่า การแต่งงานครั้งนี้จะนำมาซึ่งสันติสุขอย่างที่พ่อของคุณปรารถนา" "แล้วคุณล่ะคะ? คุณต้องการอะไรจากการแต่งงานครั้งนี้?" พิมพ์ลดาย้อนถามอย่างไม่ลดละ "ผมต้องการยุติสงคราม" ธาราตอบตรงไปตรงมา "ผมเบื่อหน่ายกับความขัดแย้งที่ไม่มีวันจบสิ้น มันทำลายทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตของผู้บริสุทธิ์" "คุณเคยเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งนั้นใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของพิมพ์ลดาแฝงความเหน็บแนม "ผมเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้" ธาราตอบ "และผมก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับมัน" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่ผมก็สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้เช่นกัน" พิมพ์ลดามองสำรวจใบหน้าของธารา เขาดูมีความมุ่งมั่นที่แรงกล้า และดวงตาของเขาก็สะท้อนถึงพลังอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "คุณพ่อของฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ" เธอกล่าว "ท่านไม่อยากเห็นความรุนแรงอีกต่อไป" "ผมรู้" ธาราตอบ "และผมจะทำให้ท่านสบายใจ" เขาปล่อยมือจากเธอ และเดินเข้าไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำที่แขวนไว้ข้างเตียง "คุณควรพักผ่อนนะครับ คืนนี้เราทั้งคู่เหนื่อยกันมามากแล้ว" พิมพ์ลดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ธารายืนมองร่างเพรียวบางที่ค่อยๆ หายลับเข้าไปในประตู เมื่อเสียงน้ำเริ่มดังขึ้น ธาราถอนหายใจยาว เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่มุมห้อง เปิดลิ้นชักหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาดู รูปนั้นเป็นรูปของเขาในวัยหนุ่มกำลังยิ้มอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธออ่อนโยนและเต็มไปด้วยความสุข "พิมพ์ลดา..." เขาพึมพำชื่อของภรรยาใหม่เบาๆ "หวังว่าเธอจะไม่เหมือนกับคนในอดีตของผม" เขากลับมานั่งลงบนเตียง มองไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งและเด็ดขาดอย่างธารา กำลังเผชิญกับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้จะเป็นอย่างไร แต่เขาก็พร้อมที่จะลอง ไม่นานนัก พิมพ์ลดาในชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนก็เดินออกมา เธอดูผ่อนคลายมากขึ้น แต่สายตาของเธอยังคงฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความ "คุณยังไม่นอนอีกหรือคะ?" เธอถาม "กำลังจะไปอาบน้ำ" ธาราตอบ "คุณนอนไปก่อนได้เลย" "ค่ะ" พิมพ์ลดาตอบรับ เธอเดินไปที่เตียง และเอนกายลงบนหมอนนุ่มๆ ธาราเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้พิมพ์ลดาอยู่กับความคิดของตัวเอง เธอทอดสายตามองเพดานห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสน "นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ หรือ?" เธอถามตัวเองเบาๆ "การเป็นภรรยาของเจ้าพ่อที่ร่ำรวยและทรงอำนาจ" เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของบิดาที่เต็มไปด้วยความกังวล และนึกถึงข้อตกลงที่ถูกยื่นให้ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นสิ่งที่ต้องทำเพื่อครอบครัว "ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิด" เธออธิษฐานในใจ เมื่อธาราออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นพิมพ์ลดาหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอสงบ แต่ก็ยังดูเปราะบาง เขาเดินไปที่เตียง และนอนลงข้างๆ เธอ เขารู้สึกได้ถึงความห่างเหินระหว่างทั้งสองคน แต่เขาก็หวังว่าในอนาคต ความห่างเหินนี้จะค่อยๆ จางหายไป "ราตรีสวัสดิ์ คุณพิมพ์ลดา" เขาเอ่ยเบาๆ พิมพ์ลดาขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณธารา" ทั้งสองคนนอนเงียบๆ อยู่ในความมืด สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็นซึ่งกั้นพวกเขาเอาไว้ ในโลกของธารา อำนาจคือทุกสิ่ง การควบคุมสถานการณ์คือสิ่งสำคัญที่สุด เขาต้องรักษาอำนาจของตัวเองไว้ เพื่อปกป้องคนที่เขารัก และเพื่อบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ แต่สำหรับพิมพ์ลดา อำนาจไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธอเพียงต้องการความสงบสุข และชีวิตที่ปราศจากความขัดแย้ง การแต่งงานครั้งนี้จึงเป็นเหมือนการเดิมพันครั้งใหญ่ ธาราเดิมพันด้วยอำนาจของเขา ส่วนพิมพ์ลดาเดิมพันด้วยหัวใจของเธอ เช้าวันต่อมา พิมพ์ลดาตื่นขึ้นมาก่อนธารา เธอแอบมองร่างของสามีที่ยังคงหลับใหล เธอค่อยๆ ลุกขึ้น และเดินไปที่หน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นความงามของสวนที่อยู่เบื้องล่าง "วันนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปนะ?" เธอพึมพำ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธาราก็ดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนหัวเตียง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอใจหายวาบ "แม่" เธอลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่ก็กดรับสาย "สวัสดีค่ะแม่" "พิมพ์ลดา ลูกอยู่ที่ไหน?" เสียงของมารดาเต็มไปด้วยความร้อนรน "พิมพ์ลดาอยู่ที่บ้านใหม่ค่ะ" เธอพยายามตอบเสียงให้ปกติที่สุด "บ้านใหม่? ลูกแต่งงานแล้วเหรอ? ทำไมแม่ไม่รู้เรื่องเลย!" เสียงของมารดาเริ่มดังขึ้น "เอ่อ... มันเป็นเรื่องเร่งด่วนค่ะแม่" พิมพ์ลดาพยายามอธิบาย "คุณพ่อเป็นคนจัดการทุกอย่าง" "คุณพ่อ?" มารดาเสียงดังขึ้นอีก "เขาไปทำอะไรให้ลูกต้องแต่งงานแบบนี้! บอกแม่มาเดี๋ยวนี้!" พิมพ์ลดาได้ยินเสียงฝีเท้าของธาราที่กำลังจะออกมาจากห้องน้ำ เธอรีบพูดตัดบท "แม่คะ พิมพ์ลดาต้องไปแล้วค่ะ ไว้พิมพ์ลดาจะโทรกลับไปนะคะ" เธอกดวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ธาราจะเดินออกมา "ใครโทรมาแต่เช้า?" ธาราถาม ขณะที่เขากำลังผูกเนกไท "ไม่มีใครค่ะ" พิมพ์ลดาตอบ "แค่เพื่อนโทรมาถามเรื่องงาน" ธารามองเธอด้วยสายตาที่พิจารณา เขาสัมผัสได้ว่าเธอโกหก แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร "อาหารเช้าพร้อมแล้วครับ" ธาราเอ่ย "ไปทานกันเถอะ" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องอาหาร บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่ในใจของพิมพ์ลดา ความกังวลกลับเพิ่มมากขึ้น เธอรู้ว่าแม่ของเธอจะต้องไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ และเธออาจจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม ในขณะเดียวกัน ธาราก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาเชื่อว่าพิมพ์ลดาโกหกเรื่องโทรศัพท์ แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่กำลังจะเกิดขึ้น การแต่งงานครั้งนี้อาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด