เสียงยางบดถนนดังลั่นราวกับพายุ ท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์ที่ปกคลุมไปด้วยสวนสวย พิมพ์ลดาตัวแข็งทื่ออยู่ที่หน้าต่าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง รถยนต์สีดำสองคันแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับมีเจตนาจะพุ่งชนประตูรั้ว แต่กลับชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหันก่อนจะจอดเทียบชิดกันราวกับเป็นระเบียบ ชายฉกรรจ์หกคนในชุดสูทสีดำสนิท ก้าวลงจากรถอย่างพร้อมเพรียง ใบหน้าของพวกเขาไร้อารมณ์ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มือข้างหนึ่งของแต่ละคนล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน ราวกับพร้อมจะชักอาวุธออกมาได้ทุกเมื่อ "ใครกันพวกนั้น" พิมพ์ลดาพึมพำเสียงสั่น เธอถอยกรูดออกจากหน้าต่าง รีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำมันหล่น เธอพยายามนึกถึงเบอร์โทรศัพท์ของธารา แต่มันกลับเลือนหายไปในความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด "ต้องมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสิ" เธอคิดพลางมองไปรอบๆ ห้องนอนที่ใหญ่โตและหรูหรา เธอกวาดตามองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทด้านนอก หวังว่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่จะเข้ามาช่วยเหลือ แต่กลับมีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "บุกเข้ามาแล้ว!" พิมพ์ลดากลั้นหายใจ เธอรีบวิ่งไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ค้นหาของบางอย่างที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้ มือของเธอไปคว้าโดนกุญแจดอกใหญ่ ซึ่งดูเหมือนจะไม่สามารถทำอะไรคนพวกนี้ได้เลย เธอถอนหายใจด้วยความท้อแท้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก้องกังวานจนน่ากลัว "คุณผู้หญิงครับ เปิดประตูหน่อยครับ" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้น พิมพ์ลดายังคงยืนนิ่ง เธอไม่กล้าขยับ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง เธอพยายามรวบรวมสติ "ใครคะ" เธอถามเสียงเบา "พวกเรามาตามคำสั่งของคุณผู้ชายครับ" ชายคนเดิมตอบ "ขอความกรุณาเปิดประตูด้วยครับ" "คุณผู้ชายคนไหน" พิมพ์ดาถามต่อ เธอพยายามรั้งเวลา "คุณธาราเหรอคะ" "เราไม่ทราบชื่อครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ได้รับคำสั่งให้มาดูแลคุณผู้หญิง และพาคุณผู้หญิงไปยังที่ปลอดภัย" "ที่ปลอดภัย?" พิมพ์ลดาทวนคำในใจ "ทำไมฉันต้องไปที่ปลอดภัยด้วย" เธอค่อยๆ เดินไปที่ประตู มองผ่านตาแมวเล็กๆ ที่ติดไว้ เธอเห็นใบหน้าของชายที่ยืนอยู่ด้านนอก มันเป็นใบหน้าที่เคร่งขรึม ไร้ความรู้สึก ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "ถ้าฉันไม่เปิดล่ะคะ" พิมพ์ดาถามอย่างลองดี เสียงถอนหายใจดังมาจากอีกฝั่งของประตู "คุณผู้หญิงครับ อย่าทำให้เรื่องมันยากเลยครับ พวกเราเพียงแค่ทำตามหน้าที่" พิมพ์ลดาตัดสินใจ เธอไม่เชื่อใจคนพวกนี้แน่ๆ "ฉันไม่เปิด" เธอตอบเสียงแข็ง ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงเครื่องมือบางอย่างถูกนำมาใช้ที่ลูกบิดประตู เสียงขูด เสียงงัดแงะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พิมพ์ลดาเบิกตากว้าง เธอรีบวิ่งไปที่เตียง พลางมองหาที่ซ่อน "ฉันต้องทำยังไงดี" เธอคิดอย่างตื่นตระหนก ความรู้สึกกลัวถาโถมเข้ามาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต เสียงประตูดังโครม! ประตูห้องนอนเปิดผึงออก ชายในชุดสูทดำหกคนกรูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว สายตาของพวกเขาจับจ้องมาที่เธอที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียง "ไปกับเราเถอะครับคุณผู้หญิง" ชายที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มพูดขึ้น พลางยื่นมือมาหาเธอ พิมพ์ลดาสะดุ้งถอยหลัง "คุณจะทำอะไรฉัน!" เธอตะโกน "เราจะพาคุณไปที่ปลอดภัยครับ" ชายคนนั้นย้ำ "ไม่ต้องกลัวครับ" "ฉันไม่ไป!" พิมพ์ดากล่าว "ฉันจะรอคุณธารา" "คุณธาราไม่อยู่ครับ" ชายคนหนึ่งพูดแทรกขึ้น "และสถานการณ์ตอนนี้ไม่น่าไว้ใจ" "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่คนเดียว" พิมพ์ดาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "พวกเรารู้ทุกอย่างครับ" ชายที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มตอบ "ตอนนี้คุณต้องไปกับพวกเรา" เขาเดินเข้ามาหาเธอ พิมพ์ลดารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เธอเหลือบไปเห็นแจกันดอกไม้ใบใหญ่บนโต๊ะข้างเตียง เธอตัดสินใจคว้ามันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "อย่าเข้ามานะ!" เธอตะโกนพร้อมกับชูแจกันขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว ชายในชุดสูทดำชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเดินหน้าเข้ามา "ใจเย็นๆ ครับคุณผู้หญิง" พิมพ์ลดารู้ดีว่าเธอไม่มีทางสู้คนพวกนี้ได้ แต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้ เธอรอจังหวะ และเมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้ เธอก็เหวี่ยงแจกันดอกไม้เต็มแรงไปที่หน้าของเขา "โอ๊ย!" ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาเอามือกุมใบหน้า น้ำกระจัดกระจายไปทั่วห้อง ดอกไม้หลากสีร่วงหล่นลงบนพื้น "จับตัวเธอไว้!" ชายอีกคนตะโกน พิมพ์ลดาพยายามวิ่งหนี แต่ก็มีชายอีกสองคนเข้ามาคว้าแขนของเธอไว้แน่น พวกเขาบีบแขนเธอจนรู้สึกเจ็บปวด "ปล่อยฉันนะ!" เธอร้องโวยวาย พยายามสะบัดตัวหนี "คุณทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้!" "ขอโทษด้วยนะครับ" ชายที่หัวหน้ากลุ่มพูด ขณะที่เขากำลังประคองใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บ "แต่เราไม่มีทางเลือก" พิมพ์ลดาถูกลากออกจากห้องนอนอย่างทุลักทุเล เธอได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์กำลังวิ่งเข้ามา แต่ดูเหมือนจะมาช้าเกินไป "ปล่อยฉันไป!" เธอตะโกนสุดเสียง "คุณธาราจะมาเอาเรื่องพวกคุณแน่!" "เราทราบดีครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ตอนนี้ ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด" พิมพ์ลดาถูกพาลงมายังชั้นล่าง ท่ามกลางความโกลาหลของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พยายามเข้ามาขวาง แต่ก็ถูกจัดการอย่างง่ายดายโดยกลุ่มชายชุดดำ เธอถูกพาขึ้นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง ประตูรถปิดลงอย่างแน่นหนา ปิดกั้นโลกภายนอกจนหมดสิ้น "เราจะพาคุณไปที่ไหน" พิมพ์ดาถามเสียงสั่น "ที่ที่ปลอดภัยครับ" ชายที่นั่งข้างเธอตอบ "จนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลาย" พิมพ์ลดาหันไปมองออกนอกหน้าต่างรถ เธอมองเห็นคฤหาสน์อันโอ่อ่าที่กำลังค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ เธอรู้สึกใจหายวาบ เธอถูกลักพาตัวมาหรือเปล่า? นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการของใครบางคน หรือมันคือสัญญาณอันตรายที่เธอไม่เคยทันได้ระวัง? ความหวังสุดท้ายของเธอคือธารา หวังว่าเขาจะรู้และตามหาเธอให้เร็วที่สุด