เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง พิมพ์ลดาถูกพามายังห้องพักส่วนตัวภายในสถานที่สุดหรูแห่งนั้น เธอพยายามสงบสติอารมณ์ และคิดหาหนทางที่จะเอาตัวรอดและกลับไปหาธารา "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเรื่องมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้" ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับชายในชุดสูทดำที่เคยพาเธอมาเมื่อช่วงบ่าย เขาถือถาดอาหารมาด้วย "รับประทานอะไรสักหน่อยนะครับคุณผู้หญิง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ พิมพ์ลดาหันไปมองเขา "ฉันยังไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น" "ถึงอย่างนั้น คุณก็ต้องทานนะครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เพื่อรักษากำลัง" พิมพ์ลดาถอนหายใจยาว เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างจำยอม เธอมองอาหารที่จัดวางอย่างสวยงาม แต่กลับไร้รสชาติในปาก "เมื่อไหร่ฉันจะได้กลับ" เธอถาม "เราไม่ทราบแน่ชัดครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ท่านประธานกำลังพิจารณาทางออกที่ดีที่สุดอยู่" "ท่านประธานของคุณ... เขาต้องการอะไรกันแน่" พิมพ์ดาถาม "ท่านต้องการยุติความขัดแย้งนี้ครับ" ชายคนนั้นตอบ "และท่านเชื่อว่า คุณคือคนที่จะสามารถช่วยได้" "ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง" พิมพ์ดาบอก "ฉันจะช่วยอะไรได้" "คุณคือภรรยาของคุณธาราครับ" ชายคนนั้นกล่าว "และนั่นทำให้คุณมีอำนาจในการต่อรองที่คนอื่นไม่มี" พิมพ์ลดามองเขาอย่างครุ่นคิด สิ่งที่เขาพูดมันมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังคงไม่ไว้ใจ "แล้วคุณธาราล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง" พิมพ์ดาถามด้วยความเป็นห่วง "คุณธารากำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่เขาก็แข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันไปได้" "คุณแน่ใจเหรอคะ" พิมพ์ดาถาม "คุณแน่ใจจริงๆ ว่าเขาจะปลอดภัย" "เรามั่นใจครับ" ชายคนนั้นตอบ "คุณธาราคือคนที่ฉลาดและมีความสามารถ" พิมพ์ลดาพยักหน้า เธอพยายามเชื่อในสิ่งที่เขาพูด แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวล "ฉันอยากจะให้คุณช่วยส่งสารไปให้คุณธารา" พิมพ์ดาพูดขึ้น "บอกเขาว่าฉันอยู่ที่นี่ และฉันปลอดภัย" ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เราไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ครับ" "ทำไมล่ะคะ!" พิมพ์ดาเสียงดังขึ้น "หากคุณธาราทราบว่าคุณอยู่ที่นี่ เขาอาจจะเสี่ยงอันตรายมากขึ้นเพื่อมาหาคุณ" ชายคนนั้นอธิบาย "ซึ่งเราไม่อยากให้เกิดขึ้น" "แต่ฉันอยากให้เขารู้!" พิมพ์ดากล่าว "ฉันเป็นห่วงเขา!" "เราเข้าใจครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ตอนนี้ ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด" พิมพ์ลดาเริ่มรู้สึกท้อแท้ เธอถูกกักบริเวณ ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก และไม่สามารถติดต่อกับคนที่เธอรักได้ "ถ้าอย่างนั้น... ฝากบอกเขาด้วยว่า ฉันรักเขา" พิมพ์ดาพูดเสียงแผ่วเบา ชายคนนั้นมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เราจะพิจารณาครับ" เขาตอบ หลังจากนั้น ชายคนนั้นก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พิมพ์ลดาอยู่กับความเงียบและความคิดของตัวเอง เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว "ธารา..." เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "คุณอยู่ที่ไหนตอนนี้... คุณปลอดภัยดีหรือเปล่า" เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของธารา นึกถึงรอยยิ้มของเขา นึกถึงคำพูดของเขา "ฉันต้องเข้มแข็ง" เธอพูดกับตัวเอง "ฉันต้องหาทางกลับไปหาเขา" เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่เฉยๆ ได้ เธอต้องหาทางออก เธอต้องใช้สติปัญญา และความกล้าหาญที่มี เพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ ในขณะที่พิมพ์ลดากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอรีบคว้ามันมาดู หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" พิมพ์ดาตอบรับอย่างระแวง "พิมพ์ลดา" เสียงทุ้มลึกดังมาจากปลายสาย "นี่ฉันเอง ธารา" พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น "คุณธารา!" เธออุทานออกมาด้วยความดีใจ "คุณอยู่ที่ไหนคะ! ฉันเป็นห่วงคุณมาก!" "ผมรู้ครับ" ธาราตอบ "ผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน" "คุณรู้เหรอคะ! แล้วคุณจะมาช่วยฉันใช่ไหม!" พิมพ์ดาถามอย่างมีความหวัง "ผมกำลังดำเนินการอยู่ครับ" ธาราตอบ "แต่คุณต้องใจเย็นๆ และเชื่อใจผม" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "คุณจะทำยังไงคะ" "ผมกำลังติดต่อกับคนที่เกี่ยวข้องอยู่" ธาราตอบ "และกำลังหาทางที่จะพาคุณกลับไปอย่างปลอดภัย" "แล้วเรื่องที่คุณกำลังเผชิญอยู่ล่ะคะ" พิมพ์ดาถาม "คุณปลอดภัยใช่ไหม" "ผมไม่เป็นไรครับ" ธาราตอบ "ผมระมัดระวังตัวอยู่เสมอ" "ขอบคุณนะคะ" พิมพ์ดาบอก "ฉันรักคุณ" "ผมก็รักคุณครับ" ธาราตอบ "อดทนรอผมนะครับ" บทสนทนาของทั้งสองจบลง พิมพ์ลดาปล่อยโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้ยินเสียงของธารา ทำให้เธอมีความหวังอีกครั้ง เธอรู้ว่าการต่อสู้ยังไม่จบลง แต่การที่ธารารู้ว่าเธออยู่ที่ไหน และกำลังจะมาช่วย ทำให้เธอรู้สึกว่ามีโอกาสที่จะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้ เธอจะรอคอยธารา แม้จะต้องเจอกับอะไรก็ตาม เธอจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อกลับไปหาเขา และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป