พิมพ์ยืนนิ่ง เธอพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป การปรากฏตัวของเต้ในตอนนี้มันเป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิดจริงๆ หลังจากที่เธอเลือกที่จะไม่รับสายเขา ปลีกตัวออกห่างจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา การได้เจอเขาตรงหน้าบ้านแบบนี้ มันทำให้ทุกอย่างที่พยายามจะลืมเลือนกลับมาตอกย้ำอีกครั้ง “มันผ่านไปแล้วค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงเรียบ พยายามปัดความรู้สึกสับสนในใจออกไป “พี่เต้มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ค่ะ” เต้มองใบหน้าของพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ “พี่รู้ว่าพิมพ์คงโกรธพี่มาก พี่ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น พี่ทำผิดพลาดไปจริงๆ” “ผิดพลาด?” พิมพ์ยิ้มเยาะอย่างขมขื่น “คำว่าผิดพลาดมันน้อยเกินไปหรือเปล่าคะพี่เต้” “พี่รู้… พี่ขอโทษ” เต้พูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แต่ก็เว้นระยะห่างพอสมควร “พี่แค่อยากจะบอกว่า… พี่เป็นห่วงพิมพ์” “เป็นห่วง?” คราวนี้พิมพ์หัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเจือไปด้วยความเหนื่อยหน่าย “พี่เต้คะ… พี่ไม่มีสิทธิ์มาเป็นห่วงพิมพ์อีกแล้ว” “แต่ว่า…” เต้พยายามจะพูดต่อ “ไม่มีแต่ค่ะ” พิมพ์ตัดบท “พี่เต้… ฉันไม่ใช่เมย์ พี่ไม่ใช่แฟนของฉันอีกต่อไปแล้ว” “พิมพ์… พี่รู้ว่าพี่ทำร้ายความรู้สึกพิมพ์มาก” เต้พูดเสียงเครือ “แต่พี่ก็ยังคิดถึงพิมพ์เสมอ” “คิดถึง?” พิมพ์เลิกคิ้ว “พี่เต้คะ… การที่คุณคิดถึงใครบางคน มันไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำอะไรก็ได้นะ” “พี่รู้… พี่รู้” เต้ก้มหน้าลง “พี่แค่อยากจะบอกว่า… ถึงแม้พี่จะเลือกเมย์… แต่พี่ก็ไม่เคยลืมพิมพ์” “คำพูดของพี่เต้มันไม่มีความหมายอะไรกับพิมพ์อีกแล้วค่ะ” พิมพ์พูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ในเมื่อพี่เลือกเมย์ไปแล้ว ก็ขอให้พี่อยู่กับตัวเลือกของพี่ให้ดีที่สุด” “แต่… เมย์อยู่ที่ต่างประเทศแล้วนะพิมพ์” เต้เงยหน้าขึ้นมามองพิมพ์ ดวงตาของเขามีประกายความหวังเล็กน้อย “เธอ… เธอไปแล้วจริงๆ” พิมพ์นิ่งไปครู่หนึ่ง คำพูดของเต้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าเมย์น่าจะอยู่ที่นี่เสียอีก “แล้ว… พี่เต้… พี่จะทำอะไรต่อไป” “พี่… พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เต้ตอบตามตรง “พี่พยายามหาทางที่จะอธิบายให้พิมพ์ฟัง พี่อยากจะขอโอกาสอีกครั้ง” “โอกาส?” พิมพ์ทวนคำ “พี่เต้คะ… โอกาสมันมีให้แค่ครั้งเดียว และพี่ก็ทิ้งมันไปแล้ว” “แต่พิมพ์…” เต้พยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสแขนของพิมพ์ แต่พิมพ์ก็ถอยหลังหลบไปเสียก่อน “พี่ขอโทษจริงๆ” “ฉันเข้าใจค่ะ” พิมพ์ถอนหายใจ “แต่ความเข้าใจของฉัน มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะให้อภัยพี่ได้ง่ายๆ” “พี่รู้” เต้ตอบ “พี่เข้าใจ” “ดีค่ะ” พิมพ์พูด “ถ้าพี่เข้าใจจริงๆ ก็ขอให้พี่ไปเสียที ฉันมีธุระต้องทำ” เต้มองหน้าพิมพ์อย่างลังเล เขารู้สึกผิดที่เข้ามา ทำให้พิมพ์ต้องรู้สึกไม่ดีอีกครั้ง “พี่… พี่ขอโทษนะพิมพ์” “ค่ะ” พิมพ์ตอบรับสั้นๆ เต้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ พิมพ์ยืนมองแผ่นหลังของเต้จนลับสายตาไป ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ การเผชิญหน้าครั้งนี้มันทำให้เธอเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก เธอหันกลับมามองรถของมาร์คที่จอดอยู่ เธอยิ้มให้มาร์คที่กำลังรอเธออยู่ในรถ “ขอโทษนะคะมาร์ค” มาร์คยิ้มกลับ “ไม่เป็นไรครับพิมพ์ เป็นเรื่องของเมื่อวานเหรอ” “ใช่ค่ะ” พิมพ์ตอบ “พอดีเขาเป็นคนรู้จักเก่า” “อืม” มาร์คพยักหน้า “ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” พิมพ์เดินไปเปิดประตูรถ “ขอบคุณค่ะมาร์ค” ขณะที่รถของมาร์คกำลังจะเคลื่อนตัวออกไป พิมพ์ก็เหลือบไปเห็นเต้ยืนมองรถของเธออยู่ริมถนนด้วยแววตาที่ดูเศร้าสร้อย เธอถอนหายใจแผ่วเบา เธอรู้ว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับเต้มันคงจะยังไม่จบง่ายๆ ตลอดทางที่มาร์คขับรถไปส่ง พิมพ์ก็นั่งนิ่งๆ ปล่อยใจไปกับภาพทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เลื่อนผ่านไป เธอพยายามสะสางความคิดในหัวของตัวเอง เต้กลับมาพร้อมกับคำขอโทษที่สายเกินไป แต่ก็เป็นคำขอโทษที่ทำให้เธอต้องกลับมาคิดอีกครั้ง “พิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” มาร์คถามเมื่อเห็นพิมพ์เงียบไปนาน “เปล่าค่ะ” พิมพ์หันมายิ้มให้ “แค่คิดอะไรเพลินๆ” “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” มาร์คถามด้วยความเป็นห่วง พิมพ์ส่ายหน้า “ขอบคุณค่ะมาร์ค” “ถ้ามีอะไร อย่าเกรงใจนะครับ” มาร์คกล่าว “เรารู้จักกันมาสักพักแล้ว ผมอยากให้พิมพ์รู้ว่าผมพร้อมจะอยู่ข้างๆ เสมอ” คำพูดของมาร์คทำให้พิมพ์รู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขาเป็นคนที่มีความจริงใจและอ่อนโยน ต่างจากเต้ที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด น้ำเสียงของมาร์คเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง “ขอบคุณนะคะมาร์ค” พิมพ์ตอบ “คำพูดของคุณมีความหมายกับฉันมาก” มาร์คยิ้มกว้าง “ผมดีใจครับที่ได้ยินแบบนั้น” หลังจากส่งพิมพ์ถึงที่หมาย มาร์คก็ขับรถออกไป พิมพ์ยืนมองรถของมาร์คจนลับสายตาไป เธอเดินเข้าบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย การเผชิญหน้ากับเต้ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดในอดีตอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน คำพูดของมาร์คก็ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปภาพเก่าๆ รูปภาพของเธอกับเมย์ตอนที่ยังสนิทสนมกัน รูปภาพของเธอกับเต้ในวันที่พวกเขามีความสุขที่สุด รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อยๆ จางหายไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา “มันจบไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เธอพยายามปัดความคิดเหล่านั้นออกไป แล้วหันไปสนใจสิ่งอื่นแทน เธอหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่าน แต่ภาพของเต้ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ คืนนั้น พิมพ์นอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง จมอยู่กับความคิดและความรู้สึกที่ตีกันไปมา เธอรู้ว่าเต้ยังคงมีเยื่อใยกับเธออยู่ แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอแน่ใจคือ เธอกำลังรู้สึกดีกับมาร์คมากขึ้นเรื่อยๆ ความอ่อนโยนและความจริงใจของเขา มันกำลังค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจของเธอ วันรุ่งขึ้น พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นที่มากขึ้นกว่าวันก่อน เธอตัดสินใจที่จะไม่จมอยู่กับอดีตอีกต่อไป เธอจะเดินหน้าต่อไป และจะเปิดใจรับสิ่งดีๆ ที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต พิมพ์เดินไปที่ระเบียง สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า เธอมองไปยังท้องฟ้าสีครามสดใส และตัดสินใจที่จะเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม