หลังจากวันนั้นที่เต้มาหาที่บ้าน พิมพ์ก็พยายามจะใช้ชีวิตของเธอต่อไปอย่างปกติ เธอหลีกเลี่ยงการพบเจอเต้ และพยายามไม่คิดถึงเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการปรากฏตัวของเขาในวันนั้น ทำให้ความรู้สึกบางอย่างของเธอที่เคยคิดว่าตายไปแล้ว กลับค่อยๆ ฟื้นคืนขึ้นมา ส่วนมาร์ค เขายังคงเป็นเหมือนลมหายใจของพิมพ์ เขาเข้ามาในชีวิตเธออย่างอ่อนโยน ค่อยๆ เติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเธอด้วยความห่วงใยและความใส่ใจ “สวัสดีครับพิมพ์” เสียงทักทายอันคุ้นเคยดังขึ้นเมื่อพิมพ์ก้าวเข้ามาในออฟฟิศ พิมพ์หันไปก็พบกับมาร์คที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ “สวัสดีค่ะมาร์ค” “วันนี้ดูสดใสเป็นพิเศษเลยนะครับ” มาร์คกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “จริงเหรอคะ” พิมพ์ยิ้มแก้มใส “ก็คงจะ… รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ” “ดีแล้วครับ” มาร์คกล่าว “ผมดีใจที่พิมพ์รู้สึกดีขึ้น” ระหว่างวันทำงาน พิมพ์กับมาร์คก็ทำงานด้วยกันตามปกติ แต่บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่กลับดูอบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่าเดิม พิมพ์เริ่มรู้สึกสบายใจและเป็นตัวเองมากขึ้นเมื่ออยู่ใกล้มาร์ค “พิมพ์” มาร์คเรียกพิมพ์ขณะที่กำลังจะเลิกงาน “เย็นนี้ว่างไหมครับ” พิมพ์หันไปมองมาร์ค “ว่างค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” “ผมอยากจะชวนพิมพ์ไปทานข้าวเย็นน่ะครับ” มาร์คกล่าว “ร้านอาหารใหม่เปิดแถวนี้ ผมเห็นว่าน่าสนใจดี” พิมพ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ปกติเธอจะไม่ค่อยออกไปไหนหลังเลิกงาน แต่เมื่อนึกถึงมาร์ค เธอก็รู้สึกอยากจะลองไปดู “ก็ได้ค่ะ” “เยี่ยมเลย!” มาร์คยิ้มกว้าง “งั้นเดี๋ยวผมรอพิมพ์ที่ลอบบี้เลยนะครับ” เมื่อเลิกงานแล้ว พิมพ์กับมาร์คก็มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่มาร์คเลือก มันเป็นร้านเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ให้บรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง “ร้านสวยดีนะคะ” พิมพ์ชม “ผมว่าพิมพ์น่าจะชอบ” มาร์คกล่าว “ลองสั่งอะไรทานดูนะครับ” ทั้งสองคนสั่งอาหารและพูดคุยกันอย่างออกรส พิมพ์เล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันของเธอให้มาร์คฟัง ในขณะที่มาร์คก็รับฟังอย่างตั้งใจ พร้อมกับแบ่งปันเรื่องราวของเขาเช่นกัน “พิมพ์” มาร์คเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร “ผมอยากจะถามอะไรพิมพ์ได้ไหมครับ” “ได้ค่ะ” พิมพ์ตอบ “พิมพ์… ตอนนี้… พิมพ์รู้สึกยังไงบ้างครับ” มาร์คถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หมายถึง… เรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด” พิมพ์นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่ามาร์คกำลังหมายถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเต้ “มัน… มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดค่ะ” พิมพ์ตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ฉันก็พยายามจะผ่านมันไปให้ได้” “ผมเข้าใจครับ” มาร์คจับมือของพิมพ์ไว้เบาๆ “ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลย ผมอยากให้พิมพ์รู้ว่า… ผมพร้อมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” สัมผัสจากมือของมาร์คทำให้พิมพ์รู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองมาร์ค ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความจริงใจและความหวังดี “ขอบคุณนะคะมาร์ค” “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ” มาร์คยิ้ม “ผมดีใจที่ได้อยู่ตรงนี้” การทานอาหารเย็นมื้อนั้นเต็มไปด้วยบทสนทนาที่จริงใจและลึกซึ้ง พิมพ์รู้สึกว่าเธอสามารถเปิดใจให้กับมาร์คได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากทานอาหารเสร็จ มาร์คก็ขับรถมาส่งพิมพ์ที่บ้าน “ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะครับมาร์ค” พิมพ์กล่าวขณะที่กำลังจะลงจากรถ “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพิมพ์” มาร์คตอบ “ผมมีความสุขมากเลยครับวันนี้” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” พิมพ์ยิ้ม “พิมพ์…” มาร์คลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ผม… ผมชอบพิมพ์นะครับ” คำพูดของมาร์คทำเอาพิมพ์รู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่คิดว่ามาร์คจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ “มาร์ค…” “ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป” มาร์คกล่าว “แต่ผมอยากให้พิมพ์รู้ความรู้สึกของผม ผมอยากจะขอโอกาสที่จะดูแลพิมพ์นะ” พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของมาร์ค เธอเห็นความจริงใจและความตั้งใจของเขาในนั้น เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อมาร์คมันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ “ฉัน… ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะมาร์ค” พิมพ์ตอบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมาร์คอย่างชัดเจน “จริงเหรอครับพิมพ์” พิมพ์พยักหน้า “ค่ะ” “ขอบคุณนะครับพิมพ์” มาร์คกล่าว “ผมจะดูแลพิมพ์ให้ดีที่สุด” คืนนั้น พิมพ์นอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลายสัปดาห์ต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์กับมาร์คก็ค่อยๆ พัฒนาไปในทางที่ดี พวกเขาใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน และเรียนรู้ซึ่งกันและกันมากขึ้น พิมพ์รู้สึกว่าเธอสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่เมื่ออยู่กับมาร์ค ในขณะเดียวกัน เต้ก็ยังคงพยายามติดต่อพิมพ์อยู่เรื่อยๆ แต่พิมพ์ก็เลือกที่จะไม่ตอบกลับ เขาเข้าใจแล้วว่าเขาได้ทำลายความสัมพันธ์ครั้งนี้ไปแล้วจริงๆ วันหนึ่ง พิมพ์ได้รับข้อความจากเต้ “พิมพ์… พี่รู้ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรอีกแล้ว แต่พี่แค่อยากจะบอกว่า… พี่ดีใจที่เห็นพิมพ์มีความสุข” พิมพ์อ่านข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เรื่องราวของเธอกับเต้ต้องจบลงแบบนี้ แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เธอหันไปมองมาร์คที่กำลังนั่งทำงานอยู่ข้างๆ เธอ ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” มาร์คถามเมื่อเห็นพิมพ์ยิ้ม “เปล่าค่ะ” พิมพ์ตอบ “แค่รู้สึกว่า… ชีวิตมันกำลังจะดีขึ้น” มาร์คหันมามองพิมพ์ แล้วยื่นมือมาจับมือเธอไว้ “ผมก็หวังว่าอย่างนั้นนะครับ” พิมพ์มองมือของมาร์คที่ประสานกับมือของเธอ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้ว ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและปลอดภัย เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อย วันนี้ เธอก็มีใครบางคนที่จะก้าวเดินไปด้วยกัน