น้ำเสียงของพิมพ์สั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว เธอจ้องมองเต้ด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความต้องการที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการของอดีต “ถ้าอย่างนั้น… คุณก็ปล่อยหนูไปเถอะค่ะเต้ ปล่อยหนูไปมีความสุขกับชีวิตของหนู” ประโยคสุดท้ายที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ราวกับเป็นการตอกย้ำถึงสิ่งที่เธอต้องการมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา มาร์คยืนอยู่ข้างๆ พิมพ์ เขากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสของเขาคือเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง เขาเห็นความทรมานในแววตาของพิมพ์ เห็นร่องรอยความเจ็บปวดที่แม้จะพยายามปกปิด แต่ก็ไม่อาจซ่อนเร้นได้พ้นจากสายตาของคนที่รักเขาจริง เต้มองพิมพ์ นัยน์ตาของเขาฉายแววความเสียใจอย่างสุดซึ้ง แววตาที่สะท้อนถึงความผิดพลาดในอดีตที่เขาได้ก่อขึ้น “ฉัน… ฉันขอโทษพิมพ์” เสียงของเขาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปเยอะมาก ฉันมันโง่ ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันไม่เคยเห็นค่าของสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต จนกระทั่ง… จนกระทั่งเสียมันไป” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมสติ “แต่… แต่ถ้าฉันบอกว่าฉันอยากจะแก้ไขล่ะ พิมพ์ ถ้าฉันบอกว่าฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้พิมพ์กลับมา ฉัน… ฉันยังรักพิมพ์นะ” คำพูดของเต้เหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของพิมพ์อีกครั้ง เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามข่มความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ภายใน “รัก… มันไม่ใช่แค่คำพูดค่ะเต้” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “ความรักของมันต้องมาพร้อมกับการกระทำ และการกระทำของคุณในวันนั้น… มันทำร้ายหนูมากเกินไป” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ “หนูพยายามที่จะลืมนะเต้ หนูพยายามที่จะก้าวผ่านมันไป หนูพยายามที่จะเชื่อมั่นในตัวเองอีกครั้ง และหนู… หนูเจอความสุขแล้ว” เธอหันไปมองมาร์คที่ยืนยิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ “หนูรักมาร์คค่ะ” มาร์คบีบมือพิมพ์เบาๆ เป็นการส่งสัญญาณว่าเขาอยู่ตรงนี้เสมอ คำว่า “รักมาร์ค” ที่พิมพ์เอ่ยออกมานั้น ทำให้หัวใจของเขาสงบลงอย่างประหลาด แม้จะรู้ดีว่าพิมพ์เคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเต้มาก่อน แต่การได้ยินคำยืนยันจากปากของเธอเองในเวลานี้ มันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เต้มองตามสายตาของพิมพ์ไปยังมาร์ค ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงกว่าเดิม เขาเห็นประกายความสุขที่แท้จริงในดวงตาของพิมพ์เมื่อมองมาร์ค เห็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากทั้งสองคน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำได้ในอดีต “ฉัน… ฉันเข้าใจแล้ว” เต้พูดเสียงแหบพร่า “ฉันเห็นแล้วว่าพิมพ์มีความสุขจริงๆ” เขาถอนหายใจยาว “ฉัน… ฉันคงไม่มีสิทธิ์ที่จะรั้งพิมพ์ไว้” “ขอบคุณค่ะเต้” พิมพ์กล่าว “หนูขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ แต่มันคือความจริง” “ไม่… ไม่ต้องขอโทษ” เต้ส่ายหน้า “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษพิมพ์” เขาเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์อีกครั้ง “ฉัน… ฉันจะเก็บหลักฐานทั้งหมดไว้ ฉันจะไม่เปิดเผยอะไรทั้งสิ้น” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังจะกล่าวคำอำลา “ฉันขออวยพรให้พิมพ์มีความสุขมากๆ นะ” พิมพ์พยักหน้า “ขอบคุณค่ะ” บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัด แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความโล่งใจ พิมพ์รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่หนักอึ้งถูกยกออกจากบ่า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หาไม่ได้มานาน “ถ้าอย่างนั้น… เรากลับก่อนนะ” มาร์คกล่าวขึ้น เขาจับมือพิมพ์ไว้แน่น “พิมพ์ยังไม่สบายใจเท่าไหร่” เต้พยักหน้า “ตามสบายเลย” ทั้งสามคนเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป พิมพ์ไม่กล้าหันกลับไปมองเต้อีกเลย เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด แม้ว่ามันอาจจะสร้างความเจ็บปวดให้กับใครบางคน แต่ความสุขของเธอและมาร์คคือสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อเดินออกจากบ้านเต้มาแล้ว พิมพ์ก็ปล่อยโฮออกมาทันที เธอโผเข้ากอดมาร์คแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ขอบคุณนะมาร์ค ขอบคุณจริงๆ” มาร์คกอดพิมพ์ตอบอย่างปลอบประโลม “ไม่เป็นไรนะพิมพ์ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ” เขาไล้ผมของเธอเบาๆ “ฉันรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยนะ” “หนูกลัวมากเลยมาร์ค” พิมพ์พูดเสียงสะอื้น “กลัวว่าทุกอย่างจะพัง” “แต่มันก็ไม่พังไง” มาร์คพูดอย่างอ่อนโยน “เราผ่านมันมาได้แล้ว” “แล้ว… แล้วเขาจะเก็บหลักฐานไว้จริงๆ ใช่ไหมคะ” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “ฉันเชื่อใจเต้นะ” มาร์คตอบ “เขาเห็นแล้วว่าพิมพ์มีความสุขจริงๆ เขาคงไม่อยากทำลายความสุขนั้น” “หนูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” พิมพ์ซบหน้ากับอกของมาร์ค “หนูเหนื่อยเหลือเกิน” “พักผ่อนนะ” มาร์คกระชับอ้อมกอด “พรุ่งนี้ทุกอย่างก็จะเป็นปกติแล้ว” วันรุ่งขึ้น พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ความกังวลที่เคยเกาะกินหัวใจค่อยๆ จางหายไป เธอมองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นเคย ภาพของมาร์คที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างๆ ทำให้เธอยิ้มออกมาได้ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” พิมพ์กระซิบ เมื่อมาร์คเริ่มขยับตัว มาร์คลืมตาขึ้นมามองพิมพ์ เขายิ้มบางๆ “อรุณสวัสดิ์ครับ” “สบายดีไหม” พิมพ์ถาม “สบายดี” มาร์คตอบ “แล้วพิมพ์ล่ะ” “ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ” พิมพ์บอก “เมื่อคืนฉันนอนหลับสบายมากๆ” “ดีแล้ว” มาร์คดึงเธอเข้ามากอด “ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ” “หนูรักคุณมาร์คค่ะ” พิมพ์กล่าว “ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างหนูเสมอ” “ฉันก็รักพิมพ์นะ” มาร์คตอบ “และเราก็จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป” ความสัมพันธ์ของพิมพ์กับมาร์คกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ การเผชิญหน้ากับเต้และการตัดสินใจของเขา ได้ปลดปล่อยพิมพ์ออกจากพันธนาการของอดีต ทำให้เธอสามารถโฟกัสกับอนาคตและความสุขที่มีอยู่กับมาร์คได้อย่างเต็มที่ งานแต่งงานใกล้เข้ามาทุกที การเตรียมงานต่างๆ ดำเนินไปอย่างราบรื่น พิมพ์กลับมาสดใสอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอกลับมาเป็นประกายเหมือนเดิม ความสุขที่กำลังจะสมบูรณ์นั้น กำลังจะถูกเติมเต็มในไม่ช้า “ชุดแต่งงานสวยมากเลยค่ะ” เสียงของออร์แกไนเซอร์ดังขึ้น เมื่อพิมพ์ลองชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ พิมพ์มองตัวเองในกระจก เธอรู้สึกสวยงามและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “ใกล้จะได้เป็นเจ้าสาวแล้วนะคะ” ออร์แกไนเซอร์ยิ้มให้ “ค่ะ” พิมพ์ตอบด้วยความตื่นเต้น “แทบจะรอไม่ไหวแล้ว” หลังจากลองชุดเสร็จ พิมพ์ก็เดินออกมาจากห้องลองชุด เธอก้าวไปหาออร์แกไนเซอร์เพื่อคุยรายละเอียดเพิ่มเติม ทันใดนั้นเอง ประตูทางเข้าห้องแต่งตัวก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว “พิมพ์!” เสียงหนึ่งดังขึ้น พิมพ์สะดุ้ง เธอหันไปมองตามเสียง และแทบจะยืนนิ่งไปทั้งตัว