สายลมเย็นพัดโชยมาปะทะใบหน้าของพิมพ์ ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่บนทางเท้าอย่างเหม่อลอย เสียงหัวเราะของเมย์ดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้พิมพ์ชะงักฝีเท้า เธอหันไปมองตามเสียง และพบเมย์กำลังนั่งหัวเราะอย่างร่าเริงอยู่กับเต้ในร้านกาแฟริมทาง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาต้องใบหน้าของทั้งคู่ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ภาพนั้นทำเอาหัวใจของพิมพ์บีบรัดอย่างแรง เธอรีบหันหลังกลับ พยายามก้าวเดินต่อไปให้เร็วที่สุด เธอไม่ต้องการเห็นภาพเหล่านั้นอีก ไม่ต้องการรับรู้ถึงความสุขของพวกเขา เพราะทุกครั้งที่เห็น ภาพเหล่านั้นมันเหมือนมีดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลในใจของเธอ “พิมพ์! นี่พิมพ์! มานี่สิ” เสียงเมย์ตะโกนเรียกดังมา พิมพ์ได้แต่ยิ้มแหยๆ และเดินเข้าไปหาเพื่อน “มาแล้วเหรอ ยืนคุยอะไรอยู่ตรงนั้น” เมย์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส “เปล่าจ้ะ แค่ยืนมองวิว” พิมพ์พยายามพูดให้เป็นปกติที่สุด “มานั่งก่อนสิ เดี๋ยวพี่เต้ไปสั่งกาแฟให้” เมย์บอก พิมพ์ได้แต่พยักหน้ารับ เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเต้ เต้ยืนขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์สั่งกาแฟอย่างเงียบๆ พิมพ์สังเกตเห็นแววตาของเขาที่มองมาที่เธอเพียงแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปสั่งกาแฟ “เป็นอะไรรึเปล่าพิมพ์ ดูหน้าซีดๆ นะ” เมย์ถาม พิมพ์ส่ายหน้า “เปล่าหรอก แค่อากาศมันร้อนไปหน่อย” พิมพ์โกหก “ร้อนอะไรยะ อากาศดีจะตาย” เมย์หัวเราะ “นี่พิมพ์ เมย์มีข่าวดีจะบอก” “ข่าวดีอะไรเหรอ” พิมพ์ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “เมย์กับพี่เต้… เราจะแต่งงานกันแล้วนะ” เมย์ประกาศข่าวดีอย่างตื่นเต้น พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “จริงเหรอเมย์ ยินดีด้วยนะ” พิมพ์พยายามฝืนยิ้ม น้ำเสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “ใช่แล้ว! เมย์ดีใจมากเลย” เมย์กอดพิมพ์แน่น พิมพ์รู้สึกอึดอัด เธอไม่สามารถแสดงความยินดีกับเพื่อนรักได้อย่างเต็มที่ “ขอบคุณนะพิมพ์ที่มาร่วมยินดี” เต้พูดขึ้น เขายื่นแก้วกาแฟมาให้พิมพ์ พิมพ์รับมาด้วยมือที่สั่นเทา “ยินดีด้วยนะคะคุณเต้” พิมพ์กล่าว “ขอบคุณครับ คุณพิมพ์” เต้ตอบรับ พิมพ์รู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่มองมาที่เธอ พิมพ์รีบหลบตา “นี่พิมพ์ เมย์อยากให้พิมพ์เป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เมย์นะ ได้ไหม” เมย์ถาม พิมพ์อึ้งไปอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าเมย์จะขอให้เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาว “เมย์… พิมพ์…” พิมพ์อึกอัก “นะพิมพ์ นะ นะ” เมย์อ้อนวอน พิมพ์มองไปที่ใบหน้าอ้อนวอนของเพื่อนรัก เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ “ก็ได้จ้ะเมย์ พิมพ์ยินดี” พิมพ์ตอบรับด้วยเสียงที่แผ่วเบา หลังจากวันนั้น ชีวิตของพิมพ์ก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เธอต้องเตรียมงานแต่งงานให้กับเพื่อนสนิทไปพร้อมๆ กับการเก็บซ่อนความรู้สึกที่เธอมีต่อว่าที่เจ้าบ่าวของเพื่อน ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้ามาทุกครั้งที่ต้องเจอหน้าเต้ หรือต้องพูดคุยกับเขา วันเวลาล่วงเลยไป จนถึงวันซ้อมพิธีแต่งงาน พิมพ์พยายามทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวให้ดีที่สุด แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปวดร้าว เธอสังเกตเห็นว่าเต้เองก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป เขาดูเงียบขรึมและเหม่อลอยกว่าเดิม บางครั้งเธอก็เห็นแววตาของเขาที่มองมาที่เธอ ราวกับจะสื่อสารอะไรบางอย่าง แต่พิมพ์ก็พยายามหลีกเลี่ยง “คุณพิมพ์ครับ” เต้เดินเข้ามาหาเธอ ขณะที่เมย์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ “คะ” พิมพ์ตอบเสียงเบา “ผม… ผมอยากจะขอโทษคุณพิมพ์อีกครั้งนะครับ” เต้พูด “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ตอบ “ผมรู้ว่าคุณพิมพ์กำลังรู้สึกไม่ดี ผมก็เหมือนกัน” เต้ถอนหายใจยาว “ผม… ผมไม่ควรจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปในวันนั้นเลย” “มันผ่านมาแล้วค่ะคุณเต้” พิมพ์พยายามพูดให้เป็นปกติ “แต่… ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ ครับ” เต้พูดเสียงเครือ “ผม… ผมรักคุณพิมพ์” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์อึ้งไปอีกครั้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เธอไม่สามารถรักเต้ได้ เพราะเขาคือแฟนของเพื่อนรัก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาได้เช่นกัน “คุณเต้คะ… ได้โปรดเถอะค่ะ” พิมพ์พยายามพูดเสียงแข็ง “คุณกำลังจะแต่งงานกับเมย์นะคะ” “ผมรู้ครับ ผมรู้ว่าผมทำผิด” เต้ก้มหน้าลง “แต่… ผม… ผมก็รักเมย์นะครับ ผมแค่… ผมแค่ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง” พิมพ์มองไปที่ใบหน้าของเต้ เธอเห็นความสับสนในดวงตาของเขา และในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นเงาสะท้อนของความรู้สึกของตัวเองในนั้นเช่นกัน “พิมพ์… พิมพ์ก็รักคุณเต้ค่ะ” ท้ายที่สุด พิมพ์ก็ยอมแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเอง คำพูดนั้นหลุดออกจากปากไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันถูกเก็บกดไว้มานานแสนนาน เต้เงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ ดวงตาของเขามีแววผิดหวังปะปนกับความเสียใจ “ผม… ผมขอโทษครับคุณพิมพ์” “ไม่ค่ะ… พิมพ์ต่างหากที่ต้องขอโทษ” พิมพ์พูด น้ำตาคลอเบ้า “พิมพ์ผิดเอง” ทันใดนั้นเอง เสียงเมย์ก็ดังขึ้น “พิมพ์! เต้! มานี่เร็ว!” พิมพ์และเต้รีบหันไปมองเมย์ เมย์กำลังยืนมองพวกเขาอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่พิมพ์อ่านไม่ออก พิมพ์รู้สึกใจหายวาบ “มีอะไรเหรอเมย์” พิมพ์ถาม “เปล่า… แค่เห็นพวกเธอสองคนคุยกันนานไปหน่อย” เมย์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มานี่สิ เราต้องซ้อมกันต่อ” เมย์เดินนำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์และเต้ยืนนิ่งอยู่ด้วยกันด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ท่วมท้น