เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความตื่นเต้นและความประหม่า เธอเลือกเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถัน คิดแล้วคิดอีก พิมพ์รู้ว่าการพบกันครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดตัดสินชะตากรรมความสัมพันธ์ของเธอกับมาร์ค เธอมาถึงสวนสาธารณะก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย มองเห็นม้านั่งตัวเดิมที่เธอและมาร์คมักจะมานั่งด้วยกัน ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมามากมาย ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำพูดหวานๆ ที่เคยมีให้กัน ไม่นานนัก ร่างสูงคุ้นตาที่เธอรอคอยก็ปรากฏขึ้น มาร์คดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ "มาร์ค" พิมพ์เอ่ยเรียกชื่อเขา เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย มาร์คเดินเข้ามาหาเธอ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านใจ "พิมพ์" เขาตอบรับชื่อเธอ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกัน เว้นระยะห่างเล็กน้อย ความเงียบปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงลมพัดและเสียงนกร้องที่ดังแว่วมา "ขอบคุณที่มานะ" มาร์คเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา "หนู… หนูอยากจะฟังสิ่งที่คุณจะพูดค่ะ" พิมพ์ตอบ มาร์คถอนหายใจยาว "ฉัน… ฉันใช้เวลาคิดเยอะมาก พิมพ์" เขาเริ่มพูด "หลังจากที่ได้รู้เรื่องในอดีตของเธอ" พิมพ์ก้มหน้าลง รู้สึกเหมือนถูกตัดสิน "ฉันสับสนมาก" มาร์คกล่าวต่อ "ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ฉันเสียใจที่เธอปิดบังฉันมาตลอด แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เข้าใจว่าเธออาจจะมีเหตุผลของเธอ" "หนูขอโทษจริงๆ ค่ะมาร์ค" พิมพ์พูดเสียงแผ่ว "หนูไม่เคยอยากจะหลอกลวงคุณเลย" "ฉันรู้" มาร์คตอบ "และฉันก็เห็นความจริงใจในสายตาของเธอ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด "พิมพ์" มาร์คหันมามองเธอตรงๆ "ฉันรักเธอนะ" คำพูดนั้นทำให้พิมพ์แทบจะหยุดหายใจ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "แต่… ความเชื่อใจมันเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับฉัน" มาร์คพูดต่อ "และสิ่งที่เกิดขึ้น มันทำให้ความเชื่อใจนั้นสั่นคลอนไปมาก" พิมพ์มองมาร์คด้วยความหวัง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกไหม" มาร์คกล่าว "แต่ฉันก็ไม่อยากจะเสียเธอไปจริงๆ" "หนู… หนูพร้อมที่จะทำทุกอย่างค่ะมาร์ค" พิมพ์รีบพูด "ถ้าคุณให้โอกาสหนู หนูจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าหนูรักคุณมากแค่ไหน" มาร์คมองพิมพ์อย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในทุกคำพูดของเธอ "พิมพ์" มาร์คเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง "ฉัน… ฉันคิดว่าเราควรจะเริ่มต้นกันใหม่" พิมพ์อึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่ามาร์คจะตัดสินใจเช่นนี้ "แต่… มีเงื่อนไข" มาร์คกล่าวต่อ "เราจะต้องคุยกันให้มากขึ้นในทุกๆ เรื่อง ห้ามมีความลับระหว่างเราอีกต่อไป และเราจะต้องให้เวลาซึ่งกันและกัน เพื่อสร้างความเชื่อใจขึ้นมาใหม่" พิมพ์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ค่ะมาร์ค หนูจะทำทุกอย่าง" "เราจะค่อยๆ เรียนรู้กันไปนะพิมพ์" มาร์คบอก "ฉันไม่ได้คาดหวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมในทันที แต่มันก็ไม่ใช่จุดจบของเรา" มาร์คเอื้อมมือมาจับมือของพิมพ์ไว้ มือของเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคง "ขอบคุณนะคะมาร์ค" พิมพ์พูด น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินออกมา "ไม่เป็นไรนะ" มาร์คยิ้มบางๆ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันอีกสักพักหนึ่ง สวนสาธารณะที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่น บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่แห่งการเริ่มต้นใหม่ พิมพ์รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ความเชื่อใจที่เคยสั่นคลอน อาจต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะกลับคืนมาได้อย่างสมบูรณ์ แต่การได้รับโอกาสจากมาร์คอีกครั้ง ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังอย่างแท้จริง เธอหันไปมองมาร์ค รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างแท้จริง ความรักของพวกเขาอาจจะต้องผ่านพ้นบททดสอบที่ยากลำบาก แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ พวกเขายังคงเลือกที่จะอยู่เคียงข้างกัน และพร้อมที่จะเรียนรู้ที่จะรักและเชื่อใจกันอีกครั้ง