"พิมพ์" มาร์คเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ยากจะตีความ พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กำลังจะแตกกระจาย เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ "หนู… หนูเข้าใจค่ะว่าความเชื่อใจมันสำคัญ" พิมพ์เริ่มต้นพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความหนักแน่น "หนูรู้ว่าหนูทำให้คุณผิดหวัง และหนูก็เสียใจจริงๆ ที่ไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก" มาร์คพยักหน้าช้าๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองพิมพ์นิ่งๆ ราวกับกำลังประเมินทุกคำพูด ทุกการแสดงออกของเธอ "หนูไม่รู้ว่าจะมีคำพูดไหนที่จะสามารถอธิบายหรือชดเชยสิ่งที่หนูทำไปได้" พิมพ์พูดต่อ "แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกที่มีต่อคุณ มันคือความจริงใจทั้งหมด" "ความจริงใจที่บอกว่ารักฉัน" มาร์คทวนคำของเธอ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ริมฝีปากของพิมพ์ "ใช่ค่ะ" พิมพ์ตอบทันที "หนูรักคุณมาร์ค รักมากจริงๆ" "แล้วเรื่องของ… คนคนนั้นล่ะ" มาร์คถาม เสียงของเขาเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ พิมพ์เม้มปากแน่น คำถามนี้เป็นสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอด เธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับมันในที่สุด "เขา… เขาเป็นอดีตค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว "เป็นอดีตที่หนูพยายามจะลืม และไม่เคยอยากจะให้มันกลับมาเกี่ยวข้องกับชีวิตปัจจุบันของหนูอีกเลย" "แต่เขาก็กลับมา" มาร์คพูดเน้นย้ำ "และเขาก็รู้เรื่อง… ของเรา" "หนูจัดการแล้วค่ะ" พิมพ์รีบบอก "หนูคุยกับเขาแล้ว และเขา… เขาจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับหนูอีก" "เธอแน่ใจเหรอพิมพ์" มาร์คถาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "เธอแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะทำตามที่เธอขอ" "หนู… หนูมั่นใจค่ะ" พิมพ์ตอบอย่างหนักแน่น "หนูบอกเขาไปแล้วว่าหนูเลือกคุณ และหนูจะไม่กลับไปหาเขาเด็ดขาด" มาร์คนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาใช้หลังมือลูบหน้าผากเบาๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "พิมพ์" เขาพูดในที่สุด "ฉัน… ฉันรักเธอ" เขาพูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล "แต่ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะก้าวข้ามเรื่องนี้ไปได้หรือเปล่า" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์บีบรัด เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิดอีกครั้ง "คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันหมายความว่า… ความเชื่อใจมันหายไปแล้วนะพิมพ์" มาร์คพูดอย่างตรงไปตรงมา "และมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะสร้างมันกลับคืนมาได้" "หนูรู้ค่ะ" พิมพ์ตอบ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "แต่หนูพร้อมที่จะพยายามนะคะ หนูจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าหนูคู่ควรกับความเชื่อใจของคุณ" มาร์คถอนหายใจอีกครั้ง "พิมพ์… สิ่งที่เธอทำ มันไม่ใช่แค่การปิดบัง มันคือการทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกทรยศ" "หนูขอโทษค่ะ" พิมพ์พูดซ้ำๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "หนูขอโทษจริงๆ" "ฉันรู้ว่าเธอขอโทษ" มาร์คพูด "แต่บางที… คำขอโทษมันก็ไม่เพียงพอ" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองมาร์ค ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ "แล้ว… แล้วเราจะทำยังไงกันคะ" มาร์คมองพิมพ์อย่างพิจารณา เขาเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ เห็นความจริงใจที่พยายามสื่อออกมา "ฉัน… ฉันต้องการเวลา" มาร์คตอบ "ฉันต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่าง" "เวลา… นานแค่ไหนคะ" พิมพ์ถามอย่างร้อนรน "ฉันไม่รู้" มาร์คตอบ "พิมพ์… ฉันอยากให้เธอเข้าใจนะ ฉันรักเธอจริงๆ แต่เรื่องนี้มัน… มันหนักหนาเกินไปสำหรับฉันในตอนนี้" "แต่ถ้า… ถ้าคุณไม่กลับมาหาหนูล่ะคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว มาร์คมองพิมพ์ด้วยแววตาที่อ่อนลง "ฉัน… ฉันไม่สามารถให้คำตอบอะไรกับเธอได้ตอนนี้" เขาพูด "ฉันขอโทษจริงๆ" พิมพ์มองมาร์คอย่างเสียใจ เธอรู้ว่าเธอได้แต่รอคอยอย่างมีความหวัง แต่ก็ไม่รู้ว่าความหวังนั้นจะนำพาเธอไปสู่จุดใด "ถ้าอย่างนั้น… หนูจะรอค่ะ" พิมพ์พูดเสียงเบา "จนกว่าคุณจะพร้อม" มาร์คพยักหน้า เขาดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด "พิมพ์… ขอบคุณนะ" เขาพูด "ขอบคุณที่เธอมาวันนี้" "ค่ะ" พิมพ์ตอบรับ มาร์คลุกขึ้นยืน "ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะ" "ค่ะ" พิมพ์ตอบ มาร์คหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้พิมพ์นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งตัวเดิม ท่ามกลางความเงียบเหงาและน้ำตาที่ไหลริน ความหวังที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับดูเลือนรางลงไปทุกที