หลังจากวันนั้นที่สวนสาธารณะ ชีวิตของพิมพ์ก็กลับมาอยู่ในภาวะที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนอีกครั้ง การรอคอยมาร์คของเธอถูกเติมเต็มด้วยความกังวลและความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเขาไปอย่างถาวร เธอพยายามใช้ชีวิตประจำวันให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทุกครั้งที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอก็ยังคงว่างเปล่า ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้าจากเขา เต้ยังคงเป็นคนที่พิมพ์ไว้ใจและปรึกษาได้เสมอ เขาคอยให้กำลังใจเธออยู่ห่างๆ โดยไม่เคยกดดันหรือคาดคั้นเอาคำตอบใดๆ "เขา… เขาจะกลับมาไหมเต้" พิมพ์ถามเต้ในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่ร้านโปรดแห่งหนึ่ง "หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว" เต้วางแก้วกาแฟลง มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "ฉันไม่รู้จริงๆ พิมพ์" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่มาร์คเองก็คงต้องการเวลาเพื่อทำใจ" "เวลา… ที่ยาวนานเหลือเกิน" พิมพ์พึมพำ "หนูไม่รู้ว่าหนูจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน" "พิมพ์… เธอได้ทำเต็มที่แล้วนะ" เต้ปลอบ "เธอได้บอกความรู้สึกของเธอไปหมดแล้ว และเธอก็ได้พิสูจน์ความตั้งใจของเธอแล้ว" "แต่เขา… เขาไม่ได้บอกอะไรเลย" พิมพ์พูดเสียงสั่น "เขาหายไปอีกครั้ง โดยไม่มีคำอธิบาย" "บางที… การที่เขาเลือกที่จะอยู่เงียบๆ ก็อาจจะเป็นคำตอบในตัวของมันเองก็ได้นะ" เต้พูดอย่างนุ่มนวล "ถ้าเขาอยากจะไปต่อ เขาคงจะบอกเธอแล้ว" คำพูดของเต้ทำให้พิมพ์รู้สึกชาไปทั้งตัว เธอพยายามปัดความคิดนั้นออกไป แต่ก็ทำไม่ได้ "ไม่นะเต้! หนูไม่อยากเชื่อแบบนั้น" พิมพ์โต้แย้ง "หนูเชื่อว่ามาร์คยังรักหนู" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เต้ตอบ "แต่ในความสัมพันธ์… มันต้องอาศัยทั้งสองฝ่ายนะพิมพ์" "แล้วถ้า… ถ้าเขาไม่เลือกหนูล่ะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เต้ส่ายหน้าช้าๆ "ถ้าวันนั้นมาถึง… เธอจะเข้มแข็งพอที่จะรับมือกับมันได้" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พิมพ์เริ่มรู้สึกว่าความหวังที่เธอเคยมี กำลังค่อยๆ จางหายไป เธอเริ่มยอมรับความจริงที่ว่า มาร์คอาจจะเลือกที่จะเดินจากไปจริงๆ จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พิมพ์กำลังจะเลิกงาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของมาร์ค หัวใจของพิมพ์เต้นระรัว เธอรีบกดรับสายด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย "ฮัลโหลค่ะ" พิมพ์ตอบรับ "พิมพ์… ฉันเอง" เสียงของมาร์คดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเขาฟังดูเหนื่อยล้า และแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "มาร์ค…" พิมพ์เรียกชื่อเขา เสียงของเธอแทบจะหลุดลอดออกมาจากลำคอ "ฉัน… ฉันอยากจะเจอเธอ" มาร์คพูด "มีเรื่องที่ฉันอยากจะคุยด้วย" "คุณ… คุณจะมาหาหนูจริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่" มาร์คตอบ "เจอกันที่ร้านกาแฟเดิมของเรานะ… ประมาณหนึ่งชั่วโมง" "ได้ค่ะ" พิมพ์ตอบรับทันที หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง พิมพ์ใช้เวลาเตรียมตัวอย่างรีบร้อน เธอเลือกเสื้อผ้าอย่างตั้งใจ และแต่งหน้าเบาๆ เพื่อให้ดูดีที่สุด เธอภาวนาในใจขอให้การพบกันครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการประคับประคองความสัมพันธ์ของเธอและมาร์ค เมื่อพิมพ์มาถึงร้านกาแฟ มาร์คนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะมุมด้านใน เขาดูเหนื่อยอ่อนกว่าที่เธอเคยเห็น ใบหน้าของเขาซีดเซียว และแววตาดูเศร้าสร้อย พิมพ์เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ "มาร์ค" พิมพ์ทักทายเมื่อไปถึง มาร์คมองพิมพ์ เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นดูเศร้าสร้อย "มาแล้วเหรอพิมพ์" เขาพูด พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขา "ค่ะ" ทั้งสองนั่งเงียบกันไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากร้านกาแฟที่ดังคลออยู่ "ขอบคุณที่มานะ" มาร์คเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา "หนู… หนูดีใจที่คุณติดต่อมาค่ะ" พิมพ์ตอบ มาร์คถอนหายใจยาว "พิมพ์… ฉันคิดเรื่องของเรามาเยอะมาก" เขาเริ่มพูด "หลังจากวันที่เราเจอกันที่สวนสาธารณะ" พิมพ์มองมาร์คด้วยความตั้งใจ เธอรอฟังสิ่งที่เขาจะพูด "ฉัน… ฉันพยายามที่จะก้าวผ่านมันไปนะ" มาร์คกล่าว "ฉันพยายามที่จะลืมเรื่องในอดีตของเธอ และมองไปที่อนาคตของเรา" คำพูดของมาร์คทำให้พิมพ์รู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "แต่… มันไม่ง่ายเลยพิมพ์" มาร์คพูดต่อ "ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเรื่องนั้น… ฉันก็อดที่จะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้" "หนูเข้าใจค่ะ" พิมพ์ตอบ "หนูรู้ว่าหนูทำให้คุณเสียใจ" "ฉัน… ฉันอยากจะเชื่อใจเธอนะพิมพ์" มาร์คพูด "ฉันอยากจะเชื่อว่าเธอรักฉันจริงๆ และเรื่องที่เกิดขึ้น มันเป็นแค่อดีตที่ผ่านไปแล้ว" พิมพ์รีบพยักหน้า "ใช่ค่ะมาร์ค! มันเป็นแค่อดีตจริงๆ" "แต่… ฉันก็อดที่จะคิดไม่ได้" มาร์คพูดต่อ "ว่าถ้าหาก… เรื่องนี้มันถูกเปิดเผยออกไปมากกว่านี้… มันจะเป็นยังไง" พิมพ์เงียบไป เธอรู้ว่ามาร์คกำลังกังวลถึงผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้น "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะรับมือกับมันได้หรือเปล่า" มาร์คกล่าว "พิมพ์… ฉันรักเธอนะ แต่… ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะไปต่อได้จริงๆ หรือเปล่า" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์แทบจะแตกสลาย ความหวังที่เคยพุ่งสูงขึ้นเมื่อครู่ ค่อยๆ จมดิ่งลงไปอีกครั้ง "คุณ… คุณกำลังจะบอกลาหนูเหรอคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มาร์คมองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ พิมพ์" เขาตอบ "ฉัน… ฉันต้องการเวลาอีกหน่อย" "เวลา… อีกแล้วเหรอคะ" พิมพ์พูดอย่างหมดหวัง "ขอโทษนะพิมพ์" มาร์คกล่าว "ฉันขอโทษจริงๆ" พิมพ์มองมาร์คด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความหวังที่เคยมี ได้ถูกบดขยี้ลงไปอีกครั้ง