วันเวลาค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจของพิมพ์ แม้ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่มันก็ค่อยๆ จางลง เธอเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ทำงาน เรียน และพบปะเพื่อนฝูง แต่ความทรงจำเกี่ยวกับความรักครั้งนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนฝันร้ายที่เธอไม่อาจลืมเลือน เธอไม่เคยติดต่อกับเต้อีกเลย หลังจากวันที่เมย์ตัดสินใจไปต่างประเทศ เต้ก็พยายามติดต่อเธอ แต่พิมพ์ก็เลือกที่จะไม่รับสาย เธอรู้ดีว่าการพบเจอเต้อีกครั้ง จะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด วันหนึ่ง พิมพ์ได้รับอีเมลจากเมย์ เมย์ส่งรูปภาพของเธอในชุดครุย พร้อมกับข้อความแสดงความยินดีที่พิมพ์สำเร็จการศึกษา “ยินดีด้วยนะพิมพ์ ฉันดีใจที่เห็นเธอมีความสุข” เมย์เขียน พิมพ์ยิ้มบางๆ เธอตอบกลับอีเมลของเมย์ไปเช่นกัน เธอเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้เมย์ฟัง และถามถึงชีวิตของเมย์ที่ต่างประเทศ เมย์ตอบกลับมาว่า เธอได้งานทำที่มั่นคง และกำลังมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอยังบอกอีกว่าเต้ไม่ได้ตามเธอไปที่ต่างประเทศ เขาเลือกที่จะอยู่ที่เมืองไทย พิมพ์อ่านข้อความของเมย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งความยินดีที่เพื่อนของเธอได้พบเจอความสุข และความเสียใจที่ความสัมพันธ์ของเธอและเต้ต้องจบลงเช่นนี้ ในขณะเดียวกัน เต้ก็ยังคงอยู่ที่เมืองไทย เขาใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงาน หาเงิน แต่ก็ยังคงรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เขาพยายามติดต่อพิมพ์หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้รับการตอบรับ วันหนึ่ง เต้ตัดสินใจที่จะไปหาพิมพ์ที่บ้าน เขาหวังว่าอย่างน้อยจะได้มีโอกาสอธิบายความรู้สึกของตัวเองอีกสักครั้ง เมื่อไปถึงหน้าบ้านพิมพ์ เต้ก็พบว่ามีรถจอดอยู่หน้าบ้าน เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินออกมาส่งพิมพ์ที่รถ “พิมพ์… ขอบคุณนะ” เสียงผู้ชายคนนั้นดังขึ้น พิมพ์หันมายิ้มให้ “ไม่เป็นไรค่ะ” เต้มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน “พิมพ์… เธอ…” เต้พยายามจะทักทาย แต่พิมพ์ก็หันมาเห็นเขาพอดี สีหน้าของพิมพ์เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเต้ “พี่เต้…” “พิมพ์… พี่… พี่อยากจะคุยกับเธอ” เต้กล่าว พิมพ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกผู้ชายที่มาส่งเธอ “คุณมาร์คคะ… ขอโทษนะคะ… ฉันมีธุระนิดหน่อยค่ะ” ผู้ชายคนนั้นพยักหน้า “ครับ… ไว้เจอกันนะครับ” หลังจากผู้ชายคนนั้นขับรถออกไปแล้ว พิมพ์ก็หันมาเผชิญหน้ากับเต้ “มีอะไรคะ” พิมพ์ถามเสียงเย็น “พี่… พี่อยากขอโทษเธออีกครั้ง” เต้กล่าว “พี่รู้ว่าพี่ผิดมาก” “มันผ่านไปแล้วค่ะ” พิมพ์ตอบ “ฉันไม่ได้โกรธพี่แล้ว” “แล้ว… ผู้ชายคนนั้น… ใครเหรอ” เต้ถามด้วยความอยากรู้ พิมพ์ยิ้มเล็กน้อย “เขา… เป็นเพื่อนของฉันค่ะ” “เพื่อน… แค่เพื่อน?” เต้ถาม “ค่ะ… เพื่อน” พิมพ์ย้ำ “และตอนนี้… ฉันก็กำลังจะมีความสุขกับชีวิตของฉัน” เต้มองหน้าพิมพ์ เขาเห็นประกายตาแห่งความสุขและความหวังในดวงตาของเธอ เขาตระหนักได้ว่าเขาได้สูญเสียเธอไปแล้วจริงๆ “พิมพ์… พี่… พี่ขอให้เธอมีความสุขนะ” เต้กล่าว “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ตอบ “แล้วพี่เต้… ก็ขอให้พี่มีความสุขเหมือนกันนะ” เต้พยักหน้า เขาก้มหน้าลง และเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้พิมพ์ยืนอยู่เพียงลำพัง พิมพ์มองตามหลังเต้ไปจนลับสายตา เธอถอนหายใจยาว ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่เคยมี มันค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความทรงจำที่สอนบทเรียนอันมีค่าให้กับเธอ เธอหันกลับไปมองที่ประตูบ้านของเธออีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นใหม่ของชีวิต การหลงรักคนที่ไม่ควรรัก มันสอนให้เธอรู้จักคุณค่าของตัวเอง และสอนให้เธอรู้จักที่จะรักตัวเองให้มากขึ้น เมย์กำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศ ส่วนเต้ ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไทยกับความรู้สึกผิดที่ไม่อาจลบเลือน ส่วนพิมพ์ เธอก็ได้พบเจอความสุขในแบบของเธอเอง แม้ว่ามันจะเริ่มต้นมาจากความเจ็บปวด แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ได้เรียนรู้ที่จะเข้มแข็งและก้าวต่อไปข้างหน้า