หลังจากวันนั้น บรรยากาศระหว่างผมกับภาคย์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกอึดอัดและตึงเครียดที่เคยมี ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เราใช้เวลาพูดคุยกันมากขึ้น แบ่งปันเรื่องราวในอดีต และพยายามปะติดปะต่อภาพความทรงจำที่ขาดหายไป "คุณจำอะไรเกี่ยวกับพ่อแม่ของคุณได้บ้างไหม" ภาคย์ถามผมในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน ผมส่ายหน้าช้าๆ "จำอะไรไม่ได้เลยครับ นอกจากภาพเลือนรางในความฝัน… เหมือนกับที่ผมเห็นรูปเมษา" "ผม… ผมเองก็จำอะไรเกี่ยวกับช่วงเวลานั้นได้ไม่มากนัก" ภาคย์พูดพลางจ้องมองไปยังนอกหน้าต่าง "หลังจากเมษาจากไป ผมก็เริ่มมีอาการป่วย… แล้วพ่อแม่ก็ส่งผมไปอยู่ที่โรงเรียนประจำ… จนกระทั่งผมโตขึ้น" "แล้ว… แล้วทำไมผมถึงไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าครับ" ผมถามต่อ ภาคย์ถอนหายใจ "ผมไม่แน่ใจ… ผมเคยถามพ่อ แต่ท่านก็เลี่ยงที่จะตอบ… ท่านบอกแค่ว่า… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน" "ผมรู้สึกว่า… มีบางอย่างที่เราสองคนกำลังตามหาอยู่" ผมพูด "ใช่" ภาคย์เห็นด้วย "ผมรู้สึกเหมือนกัน… เราสองคนเหมือนจะถูกดึงดูดเข้าหากัน… เพื่อมาไขปริศนาในอดีต" หลังจากนั้น ภาคย์ก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติครอบครัวของเขาอย่างจริงจัง เขาติดต่อญาติผู้ใหญ่ที่ห่างๆ ออกไป สอบถามถึงรายละเอียดต่างๆ ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับตัวผม "ผมได้คุยกับคุณป้าของคุณแม่แล้ว" ภาคย์บอกผมในวันต่อมา "ท่านจำได้ว่า… ก่อนที่เมษาจะเสีย… พ่อกับแม่ของคุณ… เคยมาเยี่ยมที่บ้าน" "มาเยี่ยมที่บ้านคุณเหรอครับ" ผมถามด้วยความแปลกใจ "ใช่" ภาคย์พยักหน้า "ท่านบอกว่า… คุณแม่ของคุณดูเหมือนจะตั้งครรภ์… แล้วก็ดูอ่อนแอมาก" หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง นี่อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญ "แล้ว… แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" ผมถามอย่างกระตือรือร้น "ท่านจำได้แค่นั้น" ภาคย์ตอบ "หลังจากนั้น… ก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย… จนกระทั่งผมมาเจอคุณ" ผมรู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ อาจจะมีโอกาสที่ผมจะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวที่แท้จริงของผม "ผมจะพาคุณไปที่คฤหาสน์เก่าของผม" ภาคย์ตัดสินใจ "พ่อผมเก็บเอกสารเก่าๆ ไว้ที่นั่นมากมาย… บางที… อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณ" การเดินทางไปคฤหาสน์เก่าเป็นไปอย่างเงียบๆ ผมรู้สึกตื่นเต้นปนกังวล ขณะที่ภาคย์เองก็ดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน คฤหาสน์เก่าตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองจากมุมสูง ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมแบบโคโลเนียลที่สวยงาม แต่ก็ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา "บ้านหลังนี้… มีความทรงจำมากมาย" ภาคย์พูดขณะที่เราเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่โอ่อ่า เราตรงไปยังห้องทำงานของพ่อภาคย์ ซึ่งเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าๆ จำนวนมาก ภาคย์เริ่มรื้อค้นเอกสารต่างๆ ที่เก็บไว้ในตู้เก็บเอกสารไม้โบราณ "ผมจำได้ว่าพ่อเคยบอกให้ผมเก็บกล่องใบนี้ไว้ให้ดี" ภาคย์หยิบกล่องกระดาษเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะ "ท่านบอกว่าข้างในมีเรื่องสำคัญ" ผมยืนมองอยู่ข้างๆ ขณะที่ภาคย์ค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ หลายฉบับ สมุดบันทึก และรูปถ่าย "นี่ไง" ภาคย์หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งขึ้นมา "ใบเกิด" เขาค่อยๆ หยิบใบเกิดออกมา มันเป็นเอกสารเก่าแก่ที่เขียนด้วยลายมือ "ชื่อ… นามสกุล…" ภาคย์อ่านออกเสียงช้าๆ "… วรมันต์" ผมเบิกตากว้าง "วรมันต์… ผม… ผมจำชื่อนี้ได้" "นี่ไง" ภาคย์ชี้ไปที่ช่อง "ชื่อมารดา" "คุณแม่ของคุณ… ชื่อ "กัลยา" วรมันต์" "กัลยา… ใช่… ผมจำชื่อนี้ได้" ผมพูดเสียงสั่นเครือ "แม่… แม่ของผม" "แล้ว… แล้วนี่…" ภาคย์เปิดดูในส่วนของ "ชื่อบิดา" "… ธนา… วรมันต์" "ธนา… วรมันต์" ผมทวนชื่อ "นี่… นี่คือพ่อแม่ของผมจริงๆ เหรอครับ" ภาคย์พยักหน้า "ผมคิดว่าใช่… ดูจากเอกสารแล้ว… พวกเขาคือพ่อแม่ของคุณ" เรานั่งนิ่งไปชั่วขณะ ความจริงที่คาดไม่ถึงได้ถูกเปิดเผยตรงหน้า "แล้ว… แล้วทำไมผมถึงไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" ผมถามอีกครั้ง ภาคย์หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา "นี่… เป็นสมุดบันทึกของคุณพ่อผม" เขาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ "ผมเจอเรื่องราวบางอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวของคุณ… ในสมุดเล่มนี้" "ท่านเขียนว่า…" ภาคย์อ่านเสียงเบา "… "กัลยา… น้องสาวที่รักของฉัน… กำลังจะให้กำเนิดลูก… แต่เธอมีอาการป่วยหนัก… ฉันเป็นห่วงเธอเหลือเกิน… ฉันได้ตกลงกับพี่เขย… ว่าจะให้เด็กคนนั้นมาอยู่กับเรา… เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะได้รับการดูแลที่ดีที่สุด… หากเกิดอะไรขึ้นกับกัลยา…"" "กัลยา… น้องสาวของคุณพ่อ" ผมทวนคำ "ใช่" ภาคย์พยักหน้า "คุณแม่ของผม… ชื่อกัลยา" "แล้ว… แล้วผม… ลูกของกัลยา… คือผมจริงๆ เหรอครับ" ผมถามอย่างไม่แน่ใจ "ผมคิดว่าอย่างนั้น" ภาคย์ตอบ "แต่… มันมีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ" "อะไรครับ" "ท่านเขียนต่อว่า… "หลังจากที่กัลยาเสียไป… ฉันได้พยายามติดต่อพี่เขย… แต่เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย… ฉันได้แต่หวังว่า… ลูกของกัลยา… จะปลอดภัย… แล้วก็ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี…"" "หายตัวไป… " ผมทวนคำ "แล้ว… แล้วผมล่ะครับ" "ผมไม่เจอข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับคุณหลังจากนั้นเลย" ภาคย์ปิดสมุดบันทึกลง "เหมือนกับว่า… ทุกอย่างถูกปกปิดไว้" ผมรู้สึกสับสนไปหมด ความจริงทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ในทันที "แล้ว… แล้วเมษาล่ะครับ" ผมถาม ภาคย์หยิบรูปถ่ายใบที่ผมเห็นตอนแรกขึ้นมา "รูปนี้… เมษาถ่ายกับคุณ… ในวันเกิดครบรอบ 5 ขวบของเธอ" "ผม… ผมอยู่ที่นั่นด้วยเหรอครับ" "ใช่" ภาคย์พยักหน้า "คุณน่าจะอายุไล่เลี่ยกับเมษา… หรืออาจจะอ่อนกว่านิดหน่อย" ภาพความทรงจำที่เลือนรางในหัวของผม เริ่มชัดเจนขึ้น ผมเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก กำลังวิ่งเล่นอยู่กับเด็กหญิงคนหนึ่งในสวน… เธอหัวเราะอย่างมีความสุข… แล้วผมก็รู้สึกอบอุ่นใจ… "ผม… ผมจำได้ลางๆ" ผมพูดเสียงสั่น "แสดงว่า… คุณคือ "เขา" ที่พ่อผมกล่าวถึง" ภาคย์พูด "แล้ว… แล้วทำไม… พ่อแม่ของคุณถึงไม่ได้ดูแลผมต่อครับ" ผมถาม "ผมไม่รู้" ภาคย์ส่ายหน้า "บางที… อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถทำได้" เรามองหน้ากัน ผมรู้สึกว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที แต่ก็ยังมีปริศนาอีกมากมายที่รอให้เราไข