หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพถ่ายในมือสั่นเทา รูปเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ดวงตากลมโตใสซื่อ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ใบหน้าของเธอช่างคุ้นเคยเหลือเกิน คล้ายกับ… คล้ายกับใครบางคนในความทรงจำอันเลือนรางของผม ผมพลิกรูปถ่ายไปดูด้านหลัง มีลายมือเขียนหวัดๆ ด้วยหมึกสีดำ "เมษา ลูกรักของพ่อ" เมษา… เป็นชื่อเดียวกับที่ผมเคยได้ยินจากปากของภาคย์ เมื่อเขาพูดถึงน้องสาวที่จากไป ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว สายตาของผมกวาดไปทั่วกล่องไม้โบราณ ใบหน้าของผมซีดเผือดราวกับกระดาษ ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าโลกจะหมุนกลับมาบรรจบกันได้อย่างน่าประหลาดใจถึงเพียงนี้ ความจริงที่ผมพยายามหนีมาตลอดหลายปี กลับถูกเปิดเผยด้วยวิธีที่ผมคาดไม่ถึงที่สุด "คุณกำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงของภาคย์ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ผมสะดุ้งตกใจจนเกือบทำรูปถ่ายหลุดมือ ผมหันกลับไปมองเขา ใบหน้าของเขามีแววประหลาดใจระคนกังวลเมื่อเห็นผมในสภาพเช่นนี้ "ผม… ผมแค่มาดูของ" ผมพยายามรวบรวมสติ พูดเสียงสั่นเครือ ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ เขาก้มลงมองสิ่งที่ผมถืออยู่ในมือ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที "คุณไปรื้อของของผมได้ยังไง" "ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ" ผมรีบแก้ตัว "ผมแค่… เห็นกล่องนี้วางอยู่ ก็เลยสงสัย" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งข้างผม เขาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีก เพียงแต่มองตรงไปยังรูปถ่ายในมือผม ผมรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่ผม มันไม่ใช่สายตาที่ตำหนิ แต่เป็นสายตาที่เจ็บปวด บางทีเขาอาจจะกำลังนึกถึงความทรงจำอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ในกล่องใบนี้เหมือนกัน "รูปนี้…" ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เมษา… น้องสาวของคุณใช่ไหม" ภาคย์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ใช่ เธอเป็นน้องสาวของผม" "ผม… ผมเคยเห็นรูปนี้มาก่อน" ผมพูดต่อ "ในความฝันของผม… ผมเห็นเธอ… ผมเห็นตัวเองตอนเด็กๆ ยืนอยู่ข้างเธอ" ภาคย์หันมามองผม ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "คุณเห็นอะไรในความฝันของคุณ" "ผม… ผมไม่แน่ใจ" ผมส่ายหน้าช้าๆ "มันเป็นภาพที่เลือนรางมาก แต่ผมจำได้ว่าผมรู้สึกดีที่ได้อยู่กับเธอ… เราหัวเราะด้วยกัน เล่นด้วยกัน… เหมือนเราเป็นเพื่อนสนิทกัน" ภาคย์เงียบไปอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายในมือผมไปดูอย่างพิจารณา "คุณแน่ใจนะว่าคุณเคยเห็นรูปนี้" "ผมแน่ใจ" ผมยืนยัน "และ… และผมรู้สึกว่าผมรู้จักเธอจริงๆ ผมรู้สึกผูกพันกับเธอ" ภาคย์ถอนหายใจยาว เขาหยิบรูปถ่ายใบอื่นๆ ขึ้นมาดูอีกหลายใบ มีทั้งรูปของเขาในวัยเด็ก รูปของพ่อแม่ที่ผมไม่เคยเห็น และมีรูปของเด็กหญิงคนหนึ่งอยู่แทบทุกรูป รอยยิ้มของเด็กหญิงคนนั้นสดใสและเต็มไปด้วยความสุขเสมอ "เมษา… เธอเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก" ภาคย์พูดเสียงเรียบ แต่ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง "เธอป่วยหนัก… แล้วก็จากไปอย่างกะทันหัน" "เสียใจด้วยนะครับ" ผมพูดออกไปอย่างจริงใจ "เธอเป็นเด็กที่สดใสมาก" ภาคย์พูดต่อ ราวกับกำลังรำลึกถึงวันเก่าๆ "เธอรักการวาดรูป ชอบเล่นกับสัตว์… แล้วก็ชอบฟังนิทาน ผมเป็นคนเล่านิทานให้เธอฟังทุกคืน" "แล้ว… แล้วทำไมผมถึงฝันเห็นเธอ" ผมถามด้วยความสงสัย "ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมรู้จักเธอ" ภาคย์หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเด็กชายคนหนึ่งกำลังกอดเด็กหญิงอย่างสนิทสนม เด็กชายคนนั้นมีใบหน้าคล้ายกับเขามาก แต่เด็กหญิงคนนั้น… ดวงตาของเธอ… ผมแทบจะสำลักอากาศ "นี่… นี่มัน…" ผมชี้ไปที่เด็กหญิงในรูป "นี่คือเมษา" ภาคย์พูด "ส่วนเด็กชายคนนั้น… ก็คือผม" "ไม่… ไม่ใช่" ผมส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่… เด็กหญิงคนนั้น… เธอมีหน้าตาเหมือนผม… เหมือนผมตอนเด็กๆ" ภาคย์นิ่งงันไป เขาจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ผมเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความตกตะลึง "คุณ… คุณพูดจริงเหรอ" เขาถามเสียงสั่น "ผม… ผมไม่รู้ว่าทำไม" ผมพูดเสียงอ้อมแอ้ม "แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ" ภาคย์หยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา เป็นรูปของเด็กผู้หญิงสองคนกำลังยืนยิ้มอยู่ข้างกัน คนหนึ่งมีผมยาวสีเข้ม อีกคนมีผมสั้นกว่าเล็กน้อย ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายสดใส "ผมมีน้องสาวฝาแฝด" ภาคย์พูดเสียงแผ่วเบา "ชื่อว่า เมษา… แต่… แต่ผมจำได้ว่าเธอมีหน้าตาเหมือนผม… เหมือนกันมากๆ" ผมมองรูปถ่ายในมือภาคย์อย่างพิจารณา เด็กหญิงคนที่มีผมยาว… ดวงตาคู่นั้น… มันคือดวงตาของผมในวัยเด็ก แต่ผมกลับจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้เลย "คุณ… คุณเคยเจอผมมาก่อนเหรอครับ" ผมถามอย่างไม่แน่ใจ ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่แน่ใจ… ผมเคยสงสัยมาตลอด… ว่าทำไมผมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับคุณตั้งแต่แรกเจอ" "ผม… ผมจำอะไรไม่ได้เลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "ผมจำได้แค่ว่าผมถูกทิ้ง… แล้วก็ถูกส่งไปอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" "แล้ว… แล้วรูปนี้ล่ะ" ภาคย์หยิบรูปถ่ายใบที่ผมเห็นตอนแรกขึ้นมาอีกครั้ง "รูปนี้… ใครถ่าย" "ผมไม่รู้" ผมตอบ "ผมได้ยินแต่ชื่อ "เมษา" จากรูป" "ในวันนั้น… วันที่เธอจากไป" ภาคย์พูดเสียงเครือ "ผมจำได้ว่ามีเด็กคนหนึ่ง… อยู่กับผม… เขา… เขาตัวเล็กมาก… แล้วก็เงียบมาก" ผมเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเราประสานกัน ความจริงอันน่าตกใจกำลังก่อตัวขึ้นในใจของผม "คุณ… คุณคิดว่า… เด็กคนนั้น… คือผมเหรอครับ" ผมถาม ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ผมไม่แน่ใจ… แต่มันเป็นไปได้… เป็นไปได้มาก" ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความทรงจำที่เคยเลือนรางในความฝัน กำลังจะถูกเปิดเผย ผมอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้… เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำอันเจ็บปวดของภาคย์ "ผม… ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ" ผมพูดเสียงสั่น "ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่… คุณไม่ต้องขอโทษ" ภาคย์พูด "บางที… นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิตไว้แล้ว" เขาเอื้อมมือมาจับมือผมอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเข้ามา ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เรา… เราควรจะทำยังไงต่อไปครับ" ผมถาม "ผมไม่รู้" ภาคย์ตอบ "แต่ผมจะพาคุณไปค้นหาความจริง… ความจริงทั้งหมด" ผมพยักหน้า ผมพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แม้ว่ามันอาจจะเจ็บปวดก็ตาม