ผมยังคงจ้องมองไปยังผืนน้ำสีครามของทะเลสาบที่สะท้อนแสงแดดยามบ่าย แสงนั้นสว่างไสว แต่กลับไม่อาจส่องทะลุความมืดมิดในใจผมได้เลย คำพูดของภาคย์ยังคงดังก้องอยู่ในหู "บางที… ความทรงจำของคุณอาจจะถูกปิดกั้นไว้ หรืออาจจะ… เป็นเพราะมันเจ็บปวดเกินไป" "ผมไม่แน่ใจครับ" ผมตอบเสียงแผ่วเบา "มันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกซ่อนอยู่ แต่ผมก็ควานหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ" ภาคย์เลื่อนมือมาวางทาบทับบนมือของผมที่วางอยู่บนขอบโต๊ะ เขาบีบเบาๆ เป็นการปลอบโยน "ไม่เป็นไรนะ เราจะค่อยๆ ค้นหากันไปทีละนิด หรือถ้าคุณรู้สึกว่ามันมากเกินไป เราก็หยุดพักได้" ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจ ผมหันไปมอง ดวงตาของภาคย์มองผมอย่างอ่อนโยน ราวกับจะบอกว่าเขาพร้อมจะอยู่เคียงข้างผมเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น "ขอบคุณครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่ตรงนี้" "ผมก็เหมือนกัน" ภาคย์ยิ้มบางๆ "ผมไม่เคยคิดเลยว่า การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยความเข้าใจผิด จะนำพาเรามาถึงจุดนี้" เรานั่งเงียบๆ กันไปสักพัก ปล่อยให้สายลมพัดผ่าน และเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเป็นดนตรีประกอบ บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและสงบ แต่ในใจผมกลับมีคลื่นที่ซัดสาดไม่หยุดนิ่ง "ภาคย์ครับ" ผมเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง "เรื่องรูปถ่ายที่เจอในกล่องไม้โบราณ มันทำให้ผมสงสัย... คุณเคยรู้จักพ่อแม่ของผมมาก่อนไหมครับ" แววตาของภาคย์ฉายแววประหลาดใจ แต่ก็ยังคงความนิ่งไว้ได้ "ผมเคยเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ของคุณและครอบครัวอยู่บ้างสมัยเด็กๆ แต่ผมไม่เคยสนิทสนมกับครอบครัวคุณเป็นการส่วนตัวนะครับ" "แล้วรูปถ่ายที่เห็นในคฤหาสน์เก่า... ทำไมมันถึงได้ดูเหมือนผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะครับ" ภาคย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผมคิดว่า… บางทีรูปพวกนั้นอาจจะไม่ได้ถูกเก็บไว้ในบ้านพักหลักที่ครอบครัวคุณเคยอยู่ อาจจะเป็นบ้านอีกหลัง หรือเป็นที่เก็บของส่วนตัวที่ผมไม่เคยมีโอกาสเข้าไป" "มันแปลกนะครับ" ผมครุ่นคิด "เหมือนมีใครบางคนพยายามจะปกปิดบางสิ่งบางอย่าง" "อาจจะใช่" ภาคย์พยักหน้า "แต่เราก็ยังมีเวลาอีกเยอะที่จะค้นหาความจริง" ผมพยักหน้าเห็นด้วย แต่ในใจก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังวนเวียนอยู่รอบตัวผม มันไม่ใช่แค่ความทรงจำที่หายไป แต่เหมือนมีเงาบางอย่างกำลังคุกคาม "คุณเคยรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับตาดูคุณอยู่ไหมครับ" ผมถามภาคย์อย่างไม่ทันตั้งตัว ภาคย์หันมามองผมด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่เคยนะครับ ทำไมคุณถึงถามแบบนั้น" "ไม่รู้สิครับ" ผมส่ายหน้า "แค่รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่กลับมาที่นี่ ผมว่า... ที่นี่มันไม่ได้สงบอย่างที่เห็น" ภาคย์กุมมือผมแน่นขึ้น "ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจ บอกผมได้ตลอดนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" "ขอบคุณครับ" ผมตอบ รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่ค่อยๆ คลายลงไปบ้าง เมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง เราใช้เวลาที่เหลือของวันพูดคุยกันในเรื่องทั่วไป ปล่อยให้เรื่องราวที่ชวนให้กังวลถูกพักไว้ก่อน ผมพยายามทำใจให้สบาย แต่ภาพความทรงจำที่เลือนราง และความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ก่อตัวขึ้นในใจ มันก็ยากที่จะสลัดทิ้งไปได้ ค่ำคืนนั้น ผมหลับตาลงพร้อมกับคำถามที่ยังค้างคาใจ ความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ที่ไหนกันแน่ และใครกันที่กำลังพยายามปิดบังมันอยู่ ผมภาวนาขอให้พรุ่งนี้จะมีคำตอบ หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ขอให้ผมมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับมันต่อไป