แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ให้ความรู้สึกว่างเปล่าเหมือนเมื่อวาน มันมีความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความสับสนยังคงมีอยู่ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มผลิบานในใจ เมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นคืนที่ยาวนาน ภาคย์ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผมฟัง เรื่องราวที่ผมเคยลืมเลือนไปหมดสิ้น เรื่องราวของความรักที่เกิดขึ้นก่อนที่อุบัติเหตุจะพรากความทรงจำของผมไป เขาเล่าถึงช่วงเวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน เล่าถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ และเล่าถึงความพยายามของเขาที่จะตามหาผมหลังจากที่ผมหายไป “คุณจำผมไม่ได้เลยจริงๆ หรือครับ” ภาคย์ถามเมื่อคืน น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “แม้แต่ตอนที่คุณเห็นรูปผม… คุณก็ไม่รู้สึกอะไรเลย?” ผมส่ายหน้า “ผมจำไม่ได้จริงๆ ภาคย์ ผมขอโทษ” น้ำตาของผมไหลออกมาอีกครั้ง “ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแปลกหน้า… เป็นคนแปลกหน้าที่กำลังทำร้ายคุณ” “คุณไม่ได้ทำร้ายผม” ภาคย์รีบกล่าว เขาเข้ามาโอบกอดผมไว้แน่น “ผมแค่อยากให้คุณรู้ความจริง… และผมก็ดีใจที่ในที่สุด… คุณก็รับรู้มันแล้ว” ผมซบหน้ากับอกของเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคยราวกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต “แล้ว… ครอบครัวคุณล่ะ? พวกเขารู้เรื่องนี้ไหม?” “พวกเขา… ไม่เห็นด้วย” ภาคย์ตอบ “พวกเขาอยากให้ผมแต่งงานกับคนอื่น… คนที่ ‘เหมาะสม’ กับตระกูลมากกว่า” “แล้วคุณ…?” “ผมไม่สนใจ” ภาคย์ขัดขึ้น “ผมเลือกคุณ ภาคย์… ผมเลือกคุณเสมอ” คำพูดนั้นทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา “แล้ว… ต่อจากนี้เราจะเป็นยังไง?” ภาคย์ค่อยๆ ปล่อยอ้อมกอด เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาที่อาบแก้มของผมอย่างอ่อนโยน “เราจะค่อยๆ สร้างความทรงจำใหม่ด้วยกัน” เขาบอก “เราจะเติมเต็มรอยร้าวในหัวใจของเรา… ด้วยความรัก” “แต่ผม… ผมยังสับสนอยู่มาก” ผมสารภาพ “ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อใจคุณได้แค่ไหน” “ผมเข้าใจ” ภาคย์ตอบ “ผมจะไม่เร่งรีบอะไรทั้งนั้น” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของผม “ให้เวลาคุณ… ให้เวลาเรา… ในการเรียนรู้กันและกันอีกครั้ง” ผมพยักหน้าช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาของเขา ผมเห็นความจริงใจที่ฉายชัดออกมา ผมรู้สึกได้ถึงความหวังที่กำลังจะกลับคืนมา “แล้ว… เรื่องแต่งงานของเรา?” ผมถาม “เราจะทำยังไงต่อ?” ภาคย์ยิ้มบางๆ “เราจะยังคงแต่งงานกัน” เขาบอก “แต่ครั้งนี้… มันจะเป็นการแต่งงานด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย… ด้วยความรักที่แท้จริง” ผมรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ความกดดันที่แบกไว้มาตลอดเริ่มจางหายไป ผมรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่อย่างน้อย… ตอนนี้ผมก็มีภาคย์อยู่เคียงข้าง “แล้ว… คนที่จ้างมาเป็น ‘พี่สาว’ ของผมล่ะ?” ผมถาม “เธอ… เธอจะหายไปจากชีวิตเรา” ภาคย์ตอบ “ครอบครัวผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” ผมพยักหน้า “ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” “แน่นอน” ภาคย์กล่าว “เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของครอบครัวผม… เกมที่จบลงแล้ว” เรานั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ภาคย์อธิบายถึงแผนการในอนาคต เขาบอกว่าเขาจะค่อยๆ เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับตัวตนของผมให้โลกภายนอกรับรู้ และเราจะเริ่มต้นชีวิตคู่ของเราอย่างแท้จริง “ผมอยากให้คุณได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณเอง” ภาคย์บอก “ผมจะพาคุณไปหาหมอ… เพื่อดูว่าพอจะฟื้นฟูความทรงจำของคุณได้บ้างไหม” “ผม… ไม่แน่ใจ” ผมพูด “ผมกลัวว่าถ้าความทรงจำเก่าๆ กลับมา… ผมจะเสียใจ” “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ” ภาคย์ปลอบ “ไม่ว่าคุณจะจำผมได้หรือไม่… ความรักของผมที่มีให้คุณ… จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” คำพูดของเขาทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย ผมเชื่อมั่นในตัวเขา… และเชื่อมั่นในความรักของเรา “ภาคย์…” ผมเรียกชื่อเขา “ขอบคุณนะ” “ขอบคุณสำหรับอะไร?” เขาถาม “ขอบคุณที่… ไม่ยอมแพ้” ผมบอก “ขอบคุณที่ตามหาผม… และขอบคุณที่รักผม” ภาคย์ยิ้มกว้าง เขาก้มลงมาจุมพิตที่หน้าผากของผมอย่างแผ่วเบา “ผมรักคุณ… ภาคย์” ผมหลับตาลง สัมผัสถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจ ผมรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง… การเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่ผมรัก เมื่อเราออกจากห้องทำงานของภาคย์ แสงแดดก็สาดส่องเข้ามาเต็มที่ ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีกับมัน ผมมองไปรอบๆ บ้านที่เคยรู้สึกอึดอัด ตอนนี้กลับดูสดใสและน่าอยู่ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “คุณอยากจะไปเดินเล่นในสวนไหม?” ภาคย์ถาม “อากาศดีทีเดียว” ผมพยักหน้า “อยากค่ะ” เราเดินจับมือกันออกไปที่สวน บรรยากาศสดชื่นของธรรมชาติทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย ผมมองดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน รู้สึกถึงความงามและความหวังที่แผ่กระจายอยู่รอบตัว “คุณชอบดอกไม้พวกนี้ไหม?” ภาคย์ถาม “ค่ะ สวยมาก” ผมตอบ “มันทำให้ผมนึกถึง… ความทรงจำบางอย่าง” “ความทรงจำเกี่ยวกับอะไร?” ภาคย์ถามอย่างอ่อนโยน ผมยิ้ม “ผมไม่แน่ใจ… มันเหมือนภาพเลือนลาง… แต่ผมรู้สึกว่ามันเป็นความทรงจำที่ดี” “บางที… เราอาจจะค่อยๆ สร้างความทรงจำใหม่ที่ดียิ่งกว่าเดิม” ภาคย์พูด เขาบีบมือผมเบาๆ “เราจะทำให้ทุกวันของเรา… เต็มไปด้วยความสุข” ผมหันไปมองเขา ดวงตาของเราสบกัน ผมเห็นประกายแห่งความรักที่ส่องประกายอยู่ในนั้น ผมรู้ว่าผมตัดสินใจถูกแล้ว… การเลือกที่จะเชื่อใจเขา คือการเลือกที่จะก้าวไปข้างหน้า “ฉันรักคุณนะ ภาคย์” ผมพูดอย่างชัดเจน “ผมก็รักคุณ… ที่รัก” ภาคย์ตอบ เขาก้มลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของผมอย่างนุ่มนวล เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความหมาย เป็นคำมั่นสัญญาของชีวิตคู่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง เราเดินเล่นในสวนไปเรื่อยๆ คุยกันถึงเรื่องราวในอดีตที่ภาคย์เล่าให้ฟัง และวางแผนถึงอนาคตที่จะสร้างไปด้วยกัน ผมรู้สึกเหมือนได้ค้นพบตัวเองอีกครั้ง ค้นพบความรักที่เคยสูญเสียไป และพร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต