สายฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุด ราวกับจะชำระล้างทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไป ท้องฟ้าสีเทาหม่นสะท้อนความอึมครึมในใจของผม ผมเงยหน้ามองภาคย์ที่นั่งอยู่ตรงข้าม ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดไม่ต่างกัน แผนที่เก่าแก่ที่กางอยู่บนโต๊ะยังคงมีเข็มทิศวางทาบอยู่ตรงกลาง แต่ดูเหมือนว่าเรากำลังจะหลงทางในเขาวงกตแห่งความจริงเสียมากกว่า “เรากำลังหาอะไรกันแน่ ภาคย์” ผมถาม เสียงแหบพร่าเพราะความเหนื่อยล้าและคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน “ผมรู้สึกเหมือนเรากำลังวิ่งไล่ตามเงาของอดีตที่ไม่เคยมีวันจับต้องได้” ภาคย์ถอนหายใจยาว เขาเลื่อนมือไปสัมผัสกับเข็มทิศอย่างแผ่วเบา “บางที… เราอาจกำลังหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นของความจริงก็ได้นะ” “คำตอบเกี่ยวกับอะไร” ผมถามย้ำ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างคาดหวัง “เกี่ยวกับรูปถ่ายนั้น? เกี่ยวกับคนที่อยู่ในรูป? หรือเกี่ยวกับ… พี่สาวของผม?” ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ดังโครมครามภายนอกเป็นเพื่อน เสียงเหล่านั้นยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดมากขึ้น ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้นให้ต้องเผชิญหน้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด “รูปถ่ายนั้น…” ภาคย์เริ่มพูด น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง “มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดของเรื่องราวทั้งหมด” “หลักฐานว่าอะไร?” ผมถามอย่างกระตุ้น “ว่าคุณกับพี่สาวเคยรักกัน? ว่าพวกคุณมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง? หรือว่า… คุณกำลังหลอกใช้ผม?” ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่… มันไม่ใช่แบบนั้นเลย” เขาเอื้อมมือมาแตะแขนผมเบาๆ “ผมเข้าใจว่าทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น แต่เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดมาก” “ซับซ้อนแค่ไหน” ผมถามกลับทันควัน “ซับซ้อนพอที่จะทำให้คุณโกหกผมมาตลอด? ซับซ้อนพอที่จะทำให้ผมต้องมาแต่งงานแทนพี่สาวโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย? ซับซ้อนพอที่จะทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกในชีวิตของคุณอย่างนั้นหรือ?” น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ผมไม่เข้าใจ ภาคย์ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม” ภาคย์มองผมด้วยสายตาที่เจ็บปวด “คุณคิดว่าผมอยากทำแบบนี้หรือไง” เขาปล่อยมือจากแขนผม แล้วเลื่อนไปกุมมือผมทั้งสองข้างไว้แทน “ผมรู้ว่ามันโหดร้าย และผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้คุณเจ็บปวด” “คำขอโทษของคุณมันมีความหมายอะไร” ผมถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “เมื่อผมยังไม่รู้เลยว่าความจริงคืออะไร” “ความจริง…” ภาคย์พึมพำ เขาปล่อยมือผม แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจับจ้องไปยังแผนที่บนโต๊ะ “ความจริงคือ… คนในรูปถ่ายนั่น ไม่ใช่พี่สาวของคุณ” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจผม ผมตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ “อะไรนะครับ?” “ผู้หญิงในรูปถ่ายนั่น… คือคุณ” ภาคย์พูดเน้นย้ำ “แต่เป็นคุณในอดีต… ก่อนที่คุณจะมาอยู่ที่นี่” ผมอึ้งไปอีกครั้ง สมองของผมพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ภาพใบหน้าของหญิงสาวในรูปถ่ายเมื่อครั้งที่ผมเห็นครั้งแรกผุดขึ้นมาในหัว ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก แต่ผมก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงความบังเอิญ “เป็นไปไม่ได้” ผมส่ายหน้า “ผมไม่เคย… ผมไม่เคยเห็นรูปนั้นมาก่อน” “เพราะรูปนั้นถูกเก็บไว้อย่างดี” ภาคย์ตอบ “มันเป็นความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายปี” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงมีรูปนี้?” ผมถาม “แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับผม?” ภาคย์สูดลมหายใจลึก “รูปนี้… เป็นรูปของผมกับคุณ เมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป” “ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป?” ผมถามด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไง?” “เราเคยรู้จักกันมาก่อน” ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า “รู้จักกันดี… และเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน” หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ก็ไม่สามารถจำเหตุการณ์ใดๆ ที่จะเชื่อมโยงผมกับภาคย์ในอดีตได้เลย “ผม… ผมจำไม่ได้” “ผมรู้” ภาคย์ถอนหายใจ “เพราะคุณ… คุณสูญเสียความทรงจำทั้งหมด” “สูญเสียความทรงจำ?” ผมอุทาน “เพราะอะไร?” “อุบัติเหตุ” ภาคย์ตอบ “อุบัติเหตุที่รุนแรงมาก… คุณอยู่ในอาการโคม่าเป็นเวลานาน และเมื่อฟื้นขึ้นมา… คุณก็จำอะไรไม่ได้เลย” เรื่องราวที่ภาคย์เล่ามันเหมือนกับนิยายที่เหลือเชื่อเกินกว่าที่ผมจะรับได้ ผมมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา “แล้ว… แล้วเรื่องการแต่งงานของผมกับคุณล่ะ?” “มันคือแผนการ” ภาคย์ตอบ “แผนการที่จะดึงคุณกลับมา… ดึงคุณกลับมาหาความจริง” “แผนการของคุณ… ที่จะใช้ผมเป็นเครื่องมือ?” ผมถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น “ไม่ใช่” ภาคย์ส่ายหน้า “ผมไม่ได้จะใช้คุณ ผมแค่อยากจะ… ปกป้องคุณ” “ปกป้องผม?” ผมหัวเราะออกมาอย่างขื่นๆ “ด้วยการบังคับให้ผมแต่งงานกับคุณ? ด้วยการหลอกใช้ความรู้สึกของผม?” “ผมรู้ว่ามันดูเหมือนอย่างนั้น” ภาคย์กุมมือผมอีกครั้ง “แต่ผมทำไปเพราะผมกลัว… กลัวว่าคุณจะหายไปอีกครั้ง” “กลัวว่าผมจะหายไปไหน?” “หายไปจากชีวิตผม… หายไปในโลกที่ไม่มีผมอยู่” ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของผม “ผมรอคุณมาตลอด ภาคย์… รอมาหลายปี” น้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมไม่รู้จะเชื่อเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้มากน้อยแค่ไหน แต่น้ำเสียงของภาคย์ แววตาของเขา… มันดูจริงใจเหลือเกิน “แล้ว… พี่สาวผมล่ะ?” ผมถาม “พี่สาวของคุณ… ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง” ภาคย์ตอบ “อย่างน้อยก็… ไม่เคยมีตัวตนในความสัมพันธ์ของเรา” “หมายความว่ายังไง?” “ผมกับพี่สาวของคุณ… ไม่เคยมีความสัมพันธ์ใดๆ กันเลย” ภาคย์อธิบาย “เธอเป็นเพียงคนที่ครอบครัวเราจ้างมา… เพื่อให้มารับบทบาท ‘พี่สาว’ ของคุณ หลังจากที่คุณสูญเสียความทรงจำไป” เรื่องราวที่พลิกผันไปมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝันที่บิดเบี้ยว “แล้ว… ทำไม?” “เพราะครอบครัวผม… ต้องการปิดบังความจริง” ภาคย์ตอบ “พวกเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าคุณ… กำลังจะแต่งงานกับผม” “ทำไมถึงไม่อยากให้ใครรู้?” “เพราะ… มันจะทำให้เรื่องราวของผมกับคุณ… ถูกเปิดเผย” ภาคย์พูด ดวงตาของเขาสั่นไหว “และพวกเขากลัว… กลัวความจริงที่ว่า… ผมรักคุณ” คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของภาคย์ ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวอีกครั้ง ผมมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความสับสน ความเจ็บปวด และ… ความรู้สึกบางอย่างที่ผมเองก็ไม่อาจเข้าใจ “แล้ว… แล้วคุณล่ะ ภาคย์” ผมถาม เสียงแผ่วเบา “คุณรู้ความจริงนี้มาตลอดเลยใช่ไหม?” ภาคย์พยักหน้า “ผมรู้… ผมรู้ทุกอย่าง” “แล้วทำไมคุณถึงยอม… ทำตามแผนของครอบครัวคุณ?” “เพราะผมไม่มีทางเลือก” ภาคย์ตอบ “และผมหวังว่า… วันหนึ่งผมจะสามารถดึงคุณกลับมาได้… กลับมาหาความจริง… กลับมาหาผม” สายฝนเริ่มเบาบางลง เสียงฟ้าร้องเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบกับหลังคา ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงรำไรของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะก้าวเข้าสู่วันใหม่… วันใหม่ที่เต็มไปด้วยความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย