วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เราได้ค้นพบกล่องไม้เก่าใบนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับภาคย์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น การได้รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแพรว ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามีกำแพงบางอย่างที่กั้นระหว่างเราถูกทลายลง ผมเข้าใจเหตุผลของการกระทำของทุกคน และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป ผมตัดสินใจที่จะคุยกับพ่อกับแม่เกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าพวกเขาอาจจะเสียใจ ผิดหวัง หรือโกรธ แต่ผมก็เชื่อว่าความจริงใจและความรักที่เรามีให้กัน จะช่วยให้เราผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ วันนั้นผมชวนภาคย์ให้มาทานอาหารที่บ้านด้วยกัน พ่อกับแม่ของผมดูจะแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นภาคย์มาที่บ้านในฐานะแขก แต่พวกท่านก็ยังคงให้การต้อนรับอย่างดี หลังจากมื้ออาหาร ผมก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อกับแม่ฟัง ผมเล่าถึงอาการป่วยของแพรว ความปรารถนาสุดท้ายของเธอ และบทบาทของภาคย์ในการช่วยเหลือพี่สาวของผม พ่อกับแม่ของผมเงียบไปนาน ใบหน้าของพวกท่านเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แต่ก็มีความเข้าใจฉายออกมาด้วย "ลูก... ไม่เคยรู้เลยเหรอ" แม่ถามด้วยเสียงสั่นเครือ "หนูไม่รู้ค่ะแม่" ผมตอบ "พี่แพรวไม่เคยบอกหนูเลย" "ลูกคนนี้... ก็คงอยากจะปกป้องเรานะ" พ่อพูดขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยน "อยากให้เราจำแต่ภาพที่ดีๆ ของพี่สาว" "แต่การหลอกลวง... มันก็คือการหลอกลวง" แม่กล่าว "ถึงแม้จะมีเหตุผล... แต่มันก็ทำให้เราเจ็บปวดนะ" "ผมขอโทษด้วยครับคุณพ่อคุณแม่" ภาคย์กล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไป... ผมขอโทษที่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องเสียใจ" พ่อกับแม่มองหน้ากัน แล้วพ่อก็ถอนหายใจเบาๆ "มันก็ผ่านมาแล้ว... ภาคย์" พ่อพูด "เราก็เข้าใจว่า... แพรวคงอยากจะให้หลานชายของเรามีความสุข" "แต่หนู... ก็ยังรู้สึกผิดนะ" แม่กล่าว "ที่หนู... ไม่ได้ดูแลพี่แพรวให้ดีที่สุด" "แม่คะ" ผมรีบเข้าไปกอดแม่ "แม่ได้ทำดีที่สุดแล้วค่ะ พี่แพรวเลือกเอง" "แล้ว... แพรว... ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง" พ่อถาม ผมหันไปมองภาคย์ "พี่แพรว... ไปใช้ชีวิตตามที่เธอฝันไว้ค่ะพ่อ" ผมบอก "เธอได้เดินทางไปทั่วโลก... ได้เห็นสิ่งสวยงามมากมาย" "ดีแล้ว... อย่างน้อย... เธอก็มีความสุข" พ่อกล่าว บรรยากาศในบ้านค่อยๆ ผ่อนคลายลง พ่อกับแม่ของผมยอมรับความจริง และเริ่มที่จะทำความเข้าใจ ผมรู้สึกขอบคุณพวกเขาอย่างมากที่เข้าใจผมและภาคย์ หลังจากวันนั้น ผมกับภาคย์ก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เราช่วยกันดูแลสวนที่บ้านหลังใหญ่ สร้างความทรงจำที่ดีร่วมกัน เราไปเที่ยวด้วยกัน ทานอาหารด้วยกัน และใช้เวลาพูดคุยกันในทุกๆ วัน วันหนึ่ง ขณะที่เรากำลังเดินเล่นอยู่ในสวน ภาคย์ก็หยุดเดิน หันมามองหน้าผม "วันนี้... อากาศดีเนอะ" เขาพูด "ค่ะ" ผมตอบ "สวนดูสดใสขึ้นจริงๆ" "ใช่... เหมือนกับความรู้สึกของผมตอนนี้" ภาคย์ยิ้ม "ทุกอย่างมันดูสดใสไปหมด" เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของผม "ผมอยากจะบอกว่า... ขอบคุณนะ" "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ" ผมถาม "ขอบคุณที่... เข้าใจผม" ภาคย์กล่าว "ขอบคุณที่... ไม่ทิ้งผมไป" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ผมบอก "คุณทำให้ฉันได้รู้ว่า... ความรักที่แท้จริงเป็นยังไง" ภาคย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "ผมรักเธอนะ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" ผมตอบ ริมฝีปากของเราประทับกันอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน สวนแห่งความทรงจำของเรา ที่เคยเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ซับซ้อน วันนี้กลับเบ่งบานไปด้วยดอกไม้แห่งความสุขและความเข้าใจ ผมรู้ว่าชีวิตของเราจะไม่ได้ราบรื่นเสมอไป อาจจะมีอุปสรรคและความท้าทายรออยู่ข้างหน้า แต่ผมก็เชื่อมั่นว่า ตราบใดที่เรามีกันและกัน เราก็จะสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้อย่างแน่นอน ภาคย์กุมมือผมแน่น "เราจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเรา... ให้มีความสุขที่สุดนะ" "ค่ะ" ผมตอบรับ ผมเงยหน้ามองเขาด้วยความรัก "เราจะสร้างความทรงจำที่สวยงาม... ที่จะคงอยู่ตลอดไป" เราเดินจับมือกันต่อไปในสวนที่กำลังเบ่งบาน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ และสายลมที่พัดโชยมาเบาๆ ความทรงจำในอดีตที่เคยเจ็บปวด วันนี้ได้กลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่า ที่ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น และมีความรักที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ผมมองไปที่ใบหน้าของภาคย์ และรู้สึกได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ ผมรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่... บทที่เราสองคน จะเขียนมันขึ้นมาด้วยกัน ด้วยความรัก ความเข้าใจ และความจริงใจที่ไม่มีวันสิ้นสุด