เจ้าสาวตัวแทน

ตอนที่ 25 / 41

ตอนที่ 25 — การตัดสินใจครั้งสำคัญของชีวิต

ผมมองกล่องไม้เก่าใบนั้นอย่างพิจารณา ความลับที่เคยถูกซ่อนเร้นภายใต้ฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดสิ้น ความจริงเกี่ยวกับแพรว พี่สาวที่ผมรัก ความจริงเกี่ยวกับความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคย์ และความจริงเกี่ยวกับเหตุผลที่ทำให้ผมต้องมารับบทบาท "เจ้าสาวตัวแทน" ทั้งหมดนี้ล้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว บัดนี้ไม่มีอะไรมาบดบังระหว่างผมกับภาคย์อีกต่อไป มีเพียงความเข้าใจและความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง "คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ" เสียงหวานใสของรินดาเอ่ยขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนแขนผมเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองผมอย่างอ่อนโยน ผมหันไปสบตาเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก "ผมกำลังคิดว่า ผมโชคดีแค่ไหนที่มีคุณอยู่ตรงนี้" รินดายิ้มรับ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอเอนศีรษะพิงไหล่ผม "เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะนำพาเรามาเจอกันแบบนี้" "ผมก็ไม่เคยคิด" ผมกระชับอ้อมแขนที่โอบเธอไว้ "ผมเคยคิดว่าผมจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดไป แต่พอได้รู้ความจริงทุกอย่าง ผมกลับรู้สึกเบาใจขึ้นมาก" "เพราะคุณเข้าใจแพรวแล้วใช่ไหมคะ" รินดาพูดเสริม "เธอคงมีความสุขมากแน่ๆ ที่เห็นคุณกับภาคย์เข้าใจกัน" "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" ผมถอนหายใจแผ่วเบา "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ ผมรักคุณนะ รินดา" คำพูดนั้นทำให้รินดาเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาที่ฉายประกายแห่งความประหลาดใจระคนดีใจ "คุณ... พูดจริงเหรอคะ" "จริงที่สุด" ผมก้มลงไปจุมพิตหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา "ผมรักคุณมากจริงๆ ตั้งแต่แรกผมอาจจะแต่งงานกับคุณเพราะหน้าที่ เพราะคำมั่นสัญญา แต่ตอนนี้ผมแต่งงานกับคุณเพราะผมรักคุณ" ใบหน้าของรินดาแดงระเรื่อ เธอซบหน้าลงกับอกผม "ฉันก็รักคุณค่ะภัทร" เรายืนกอดกันอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ช่วงเวลาอันแสนหวานนี้ค่อยๆ ซึมซับเข้าสู่หัวใจ แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าเราต้องกลับสู่ความเป็นจริง "เชิญค่ะ" ผมเอ่ยตอบ ร่างสูงสง่าของภาคย์ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขายิ้มแย้มเป็นปกติ แต่แววตาที่มองผมกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "เห็นพวกเธอสองคนมีความสุข ผมก็ดีใจ" ภาคย์กล่าว "ว่าแต่... มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากจะคุยกับพวกเธอ" ผมกับรินดาหันมองหน้ากันอย่างสงสัย "เรื่องอะไรเหรอคะ" รินดาถาม "เรื่องอนาคตของเรา" ภาคย์ตอบ "ผมคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่เราจะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างจริงจัง" เขาเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆ ผม "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้ว่าคุณสองคนต้องเจออะไรมาบ้าง และผมก็ต้องขอบคุณคุณมากนะภัทร ที่ยอมรับบทบาทนี้" "ผมทำไปด้วยความเต็มใจครับ" ผมตอบ "ผมรู้" ภาคย์มองผมด้วยสายตาที่จริงจัง "แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้ว ผมอยากให้คุณทั้งสองคนตัดสินใจอีกครั้งว่า อยากจะเดินหน้าต่อไปกับความสัมพันธ์นี้อย่างไร" รินดาเอ่ยขึ้น "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า" ภาคย์หยุดเล็กน้อย "ผมอยากจะแต่งงานกับคุณจริงๆ รินดา" คำพูดนั้นทำให้ผมอึ้งไปชั่วขณะ ผมไม่คิดว่าภาคย์จะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ "แต่... คุณภาคย์คะ" รินดาดูสับสน "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย" ภาคย์กล่าวต่อ "แต่ผมรู้สึกได้จริงๆ นะ รินดา ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ตั้งแต่แรกที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ผมก็รู้สึกบางอย่าง แต่ผมพยายามปฏิเสธมันมาตลอด เพราะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้" เขาหันมามองผม "และผมก็ต้องขอบคุณคุณมากนะภัทร ที่คุณดูแลรินดาได้ดี ผมเห็นความรักที่คุณมีให้เธอ และผมก็รู้ว่ารินดาเองก็รักคุณ" ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจ "แต่คุณภาคย์... ผม..." "ผมเข้าใจ" ภาคย์ยิ้มบางๆ "ผมรู้ว่าคุณกับรินดาตอนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก และผมก็ไม่ได้จะบังคับอะไรทั้งสิ้น ผมแค่อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้คุณทั้งสองคนได้รับรู้" "ถ้าคุณสองคนยังอยากจะอยู่ด้วยกัน ผมก็ยินดี" ภาคย์พูดต่อ "แต่ถ้าคุณตัดสินใจว่าอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผม ผมก็พร้อมที่จะดูแลคุณทั้งสองคนอย่างดีที่สุด" บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียด ผมมองหน้าภาคย์ สลับกับมองหน้ารินดาที่กำลังมีแววตาฉายความสับสนและความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "คุณภาคย์คะ... ฉัน..." รินดาพูดตะกุกตะกัก "ใจเย็นๆ นะรินดา" ผมวางมือบนมือเธอ "เราสองคนค่อยๆ คิดกันนะ" ภาคย์ลุกขึ้นยืน "ผมให้เวลาพวกคุณคิด ผมจะไปรอที่ห้องทำงาน" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมกับรินดาอยู่กันตามลำพัง "คุณจะทำยังไงคะภัทร" รินดาถามเสียงเบา ผมถอนหายใจยาว "ผมไม่รู้เหมือนกันรินดา" ผมกุมมือเธอไว้แน่น "แต่ผมรู้แค่ว่า ผมรักคุณ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบกลับ "เราจะต้องตัดสินใจร่วมกันนะ" ผมพูด "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" รินดายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน "ค่ะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เรานั่งเงียบๆ อยู่พักใหญ่ ปล่อยให้ความคิดต่างๆ ล่องลอยไปมา ผมรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มผลิบานในใจ ผมตัดสินใจแล้ว ว่าผมจะไม่ยอมเสียรินดาไปเด็ดขาด

3,924 ตัวอักษร