การตัดสินใจครั้งใหญ่ที่ภาคย์ยื่นข้อเสนอให้เราสองคน ทำให้บรรยากาศรอบตัวผมอึมครึมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรักที่ผมมีต่อรินดาเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่ง ยิ่งเมื่อผมรู้ความจริงทั้งหมด ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อเธอในฐานะ "ตัวแทน" ก็ยิ่งเลือนหายไป แต่การปรากฏตัวของความรู้สึกที่แท้จริงของภาคย์ที่มีต่อรินดา ก็เหมือนเป็นกำแพงอีกชั้นที่เข้ามาขวางกั้น "คุณคิดว่าเราควรจะทำยังไงคะภัทร" รินดาถามผมอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามส่งความมั่นใจกลับไปให้มากที่สุด "ผมไม่รู้ว่าคำตอบที่ดีที่สุดคืออะไร แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณนะรินดา" "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบรับอย่างหนักแน่น "แต่... คุณภาคย์เขาก็รู้สึกดีกับฉันจริงๆ" "ผมรู้" ผมพยักหน้า "เขาเป็นคนตรงไปตรงมา และผมก็เชื่อในสิ่งที่เขาพูด" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" รินดาเอ่ยถามด้วยความกังวล ผมดึงเธอเข้ามาใกล้ ปลอบประโลมด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่น "เราจะค่อยๆ คิดกันนะรินดา ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" "แต่ถ้าฉันเลือกคุณ... คุณภาคย์เขาจะเป็นยังไงคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมเชื่อว่าเขาจะเข้าใจ" ผมตอบ "เขาเป็นคนใจดี และผมก็มั่นใจว่าเขาจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองได้" ผมปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด มองสบตาเธออีกครั้ง "แต่ผมอยากให้คุณคิดถึงความรู้สึกของตัวเองเป็นหลักนะรินดา คุณอยากอยู่กับใครจริงๆ" รินดาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" "ไม่เป็นไร" ผมยิ้มให้เธอ "เรายังมีเวลาคิด" ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นสวนอันเงียบสงบที่เคยเป็นสถานที่ถ่ายทอดความลับมากมาย "คุณภาคย์ดูจริงจังมากเลยนะคะ" รินดาพูดขึ้น "เหมือนเขาจะรอคำตอบของเราจริงๆ" "ใช่" ผมตอบ "เขาคงอยากจะสร้างครอบครัวจริงๆ กับคุณ" "แต่ฉันก็มีความสุขกับคุณนะคะภัทร" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง ผมหันกลับมามองเธอ "ผมรู้" ผมเดินกลับไปหาเธออีกครั้ง "และผมก็มีความสุขมากที่มีคุณอยู่ตรงนี้" "แล้วเราจะบอกคุณภาคย์ว่ายังไงคะ" "ผมว่าเราควรจะไปคุยกับเขาพร้อมกัน" ผมตัดสินใจ "เราจะบอกเขาถึงความรู้สึกของเราทั้งสองคน" เราสองคนเดินออกจากห้องนั้น มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของภาคย์ หัวใจของผมเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตื่นเต้น ความกังวล และความหวัง เมื่อเราก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ภาคย์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเราสองคน "ผมรออยู่นะ" เขาเอ่ยขึ้น ผมสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยปาก "คุณภาคย์ครับ... ผมกับรินดาได้คุยกันแล้ว" ภาคย์พยักหน้า ชวนให้ผมพูดต่อ "เรารู้สึกขอบคุณที่คุณให้โอกาสเราได้ตัดสินใจ" ผมพูด "และเราก็ซาบซึ้งในความรู้สึกที่คุณมีให้รินดา" ผมหันไปมองรินดา เธอพยักหน้าเห็นด้วย "แต่... เราสองคน" ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย "เรามีความรู้สึกที่ดีต่อกันมากครับ" ภาคย์มองมาที่ผม สายตาของเขาดูเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความเข้าใจ "ผมรักรินดาครับ" ผมพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา "และรินดาเองก็รักผม" รินดาพยักหน้าทั้งน้ำตา "ใช่ค่ะคุณภาคย์ ฉันรักคุณภัทร" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ภาคย์หลับตาลงช้าๆ หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง "ผมเข้าใจ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่าน "ผมดีใจนะที่พวกเธอสองคนมีความสุข" "ผมขอโทษนะครับคุณภาคย์" ผมรู้สึกผิดอย่างมาก "ไม่ต้องขอโทษผมหรอก" ภาคย์ยิ้ม "ผมรู้ว่านี่คือสิ่งที่พวกเธอเลือก" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ผมอยากจะขอให้พวกเธอสัญญากับผมอย่างหนึ่ง" "อะไรครับ" ผมถาม "ดูแลรินดาให้ดีนะภัทร" ภาคย์มองมาที่ผมด้วยสายตาที่จริงจัง "เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก และเธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด" "ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดครับ" ผมตอบรับทันที "ส่วนเรื่องแพรว..." ภาคย์ถอนหายใจ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "เรื่องอะไรครับ" ผมถาม "เรื่องมรดกและเรื่องอื่นๆ" ภาคย์กล่าว "ผมจะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องและยุติธรรมที่สุด" "ขอบคุณมากครับคุณภาคย์" ผมรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเขาจริงๆ "ไม่เป็นไร" ภาคย์พยักหน้า "ผมอยากให้พวกเธอสองคนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยความสบายใจ" เขาหันไปมองรินดา "ดูแลตัวเองด้วยนะรินดา" รินดาพยักหน้าทั้งน้ำตา "ค่ะคุณภาคย์" เราสามคนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังบอกลาช่วงเวลาที่ผ่านมา ในที่สุด ภาคย์ก็เป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น "ผมว่าผมขอตัวก่อนนะ" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมกับรินดาอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง รินดาหันมามองผม น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉัน... ฉันทำถูกแล้วใช่ไหมคะ" ผมกอดเธอไว้แน่น "ใช่แล้วรินดา คุณทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว" "แต่ฉันก็รู้สึกเสียใจกับคุณภาคย์นะคะ" "ผมรู้" ผมกระซิบข้างหูเธอ "แต่เราก็ต้องเดินหน้าต่อไปนะ" เรายืนกอดกันอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เวลาค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจ ผมรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ผมเชื่อว่า เรากำลังเลือกเส้นทางที่จะนำพาไปสู่ความสุขที่แท้จริง