คืนแรกในฐานะเจ้าสาวของภาคย์ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า ฉันนอนไม่หลับเลยสักนิด หัวสมองยังคงสับสนกับคำพูดของเขาเมื่อคืนนี้ “ผมจะเก็บคุณไว้” “ผมรักคุณ คุณพิมพ์” คำพูดเหล่านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหู ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจที่กำลังล่อลวงให้ฉันหลงเข้าไปในเกมรักที่ซับซ้อน เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้ง ท้องฟ้าภายนอกยังคงมืดครึ้มราวกับจะสะท้อนอารมณ์ของฉันในตอนนี้ ฉันลุกขึ้นจากเตียงอย่างอิดโรย เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย และพยายามรวบรวมสติ เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร ฉันพบว่าภาคย์กำลังนั่งรออยู่แล้ว เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ แต่ก็ยังคงดูดีมีสง่า เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อคืน “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแพรวา” เขาเอ่ยทักทาย “เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม” “ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา พยายามยิ้มตอบรับ “พอดีว่า… ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ” “ผมเข้าใจดีครับ” เขาพูดพลางผายมือเชิญให้นั่งลง “วันนี้คุณอยากจะทำอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ” “เอ่อ… หนูอยากจะ… โทรศัพท์หาที่บ้านค่ะ” ฉันเอ่ยปาก “แน่นอนครับ” เขาตอบรับทันที “ผมจะเตรียมโทรศัพท์ให้คุณ” หลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย ภาคย์ก็พาฉันไปยังห้องทำงานของเขา เขาเปิดลิ้นชักและหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาให้ “นี่ครับ คุณใช้เครื่องนี้ได้เลย” ฉันรับโทรศัพท์มาด้วยมือที่สั่นเทา พิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของแม่ลงไป เสียงสัญญาณดังขึ้นไม่กี่ครั้งก่อนที่แม่จะรับสาย “พิมพ์! ลูก! เป็นยังไงบ้าง” เสียงแม่ดังขึ้นอย่างร้อนรน “หนูสบายดีค่ะแม่” ฉันตอบเสียงเบา “ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ” “จริงเหรอ” แม่ถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณภาคย์เขา… เขาดีกับลูกไหม” “ค่ะ เขาดีมากค่ะแม่” ฉันโกหก พยายามทำให้เสียงของตัวเองดูร่าเริง “ไม่ต้องห่วงนะคะ” “ดีแล้วลูก… ดีแล้ว” แม่ถอนหายใจยาว “แม่… แม่เป็นห่วงลูกมากนะ” “หนูรู้ค่ะแม่” ฉันพูด “แต่หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ” “ถ้ามีอะไร… อย่าเก็บไว้คนเดียวนะลูก บอกแม่ได้เสมอ” “ค่ะแม่” หลังจากวางสายโทรศัพท์ ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย แต่อีกด้านหนึ่ง ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามา ฉันกำลังหลอกทุกคน “คุณดูผ่อนคลายขึ้นนะครับ” ภาคย์พูดเมื่อเห็นฉันกลับมา “เป็นเพราะได้คุยกับคุณแม่หรือเปล่า” “ค่ะ” ฉันพยักหน้า “หนูแค่… คิดถึงบ้านค่ะ” “ผมเข้าใจครับ” เขาตอบ “แต่ตอนนี้บ้านของคุณอยู่ที่นี่แล้วนะครับ… กับผม” คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม ฉันรู้สึกสับสนว่าเขาต้องการอะไรกันแน่? เขาต้องการฉันในฐานะแพรวา หรือในฐานะพิมพ์? “คุณภาคย์คะ” ฉันตัดสินใจถามออกไป “คุณ… คุณต้องการอะไรกันแน่คะ” ภาคย์มองฉันด้วยสายตาที่ลุ่มลึก “ผมบอกคุณไปแล้วเมื่อคืนนี้ไงครับ ผมรักคุณ คุณพิมพ์” “แต่… ฉันไม่ใช่แพรวา” ฉันย้ำ “ผมรู้” เขาตอบ “แต่ผมก็ไม่ได้ต้องการแพรวา ผมต้องการคุณ” “แล้วทำไม… คุณถึงให้ฉันสวมรอยเป็นแพรวา” “เพราะผมอยากให้คุณอยู่กับผม” เขาอธิบาย “ถ้าผมบอกความจริงไปตั้งแต่แรก… คุณอาจจะหนีไปก็ได้ ผมไม่อยากเสียคุณไป” “แต่… นี่มันผิดนะคะ” ฉันประท้วง “ผมรู้ว่ามันผิด” เขาตอบ “แต่บางครั้ง… ความรักก็ทำให้เราทำอะไรที่ผิดๆ ได้เหมือนกัน” เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้ง มือใหญ่ประคองใบหน้าของฉันขึ้น “คุณพิมพ์… ผมรู้ว่าคุณกำลังกลัว ผมเข้าใจ แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจให้โอกาสผมดูสักครั้ง” “คุณจะทำให้ฉันมีความสุขได้จริงๆ หรือคะ” ฉันถามเสียงสั่น “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด” เขาตอบ “ผมจะดูแลคุณอย่างดี… จะปกป้องคุณ… และจะรักคุณตลอดไป” ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น มันเป็นความเสี่ยงครั้งใหญ่ แต่บางที… บางทีฉันอาจจะต้องลองเสี่ยงดู “ฉัน… ฉันจะลองดูค่ะ” ฉันพูดเสียงเบา ภาคย์ยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความยินดี “ขอบคุณครับ คุณพิมพ์” เขาโน้มตัวลงมาจูบที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา “ต่อไปนี้… คุณคือของผมนะครับ” ฉันยืนนิ่ง รู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยความรักและความอันตราย โลกที่ฉันต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับภาคย์ในฐานะ “เจ้าสาวตัวแทน” ของเขา.