“แต่ตอนนี้บ้านของคุณอยู่ที่นี่แล้วนะครับ… กับผม” คำพูดของภาคย์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าจนต้องก้มหน้าหลบสายตาเขาอีกครั้ง การแต่งงานครั้งนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ฉันถูกส่งมาเป็นตัวแทนของพิมพ์พี่สาวแท้ๆ ของฉัน เพื่อปิดบังความจริงบางอย่างที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจทั้งหมด หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความสับสน และความรู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงทุกคน “คุณแพรวา” ภาคย์เรียกฉันอีกครั้ง เสียงของเขาอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความหนักแน่น “ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลคุณเอง” “ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติ “แต่… หนูยังไม่ชินกับอะไรหลายๆ อย่างค่ะ” “ผมรู้ดีครับ” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน และเดินเข้ามาใกล้ “ผมจะค่อยๆ พาคุณทำความรู้จักกับที่นี่ บ้านหลังนี้ และ… ตัวผม” ภาคย์ยื่นมือมาตรงหน้าฉัน ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางมือลงบนฝ่ามือที่อบอุ่นของเขา เขากุมมือฉันไว้เบาๆ และดึงฉันให้ลุกขึ้นยืน “วันนี้เราจะไปเดินเล่นในสวนนะครับ” เขาบอก “ผมอยากให้คุณได้เห็นความสวยงามของที่นี่” เราเดินออกจากห้องทำงาน และเดินไปตามโถงทางเดินกว้างใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยภาพวาดโบราณ และรูปถ่ายขาวดำของตระกูลภาคย์ ฉันเงยหน้ามองภาพเหล่านั้นอย่างสนใจ พยายามจดจำใบหน้าและเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในแต่ละภาพ “นี่เป็นภาพของคุณปู่ครับ” ภาคย์ชี้ไปที่ภาพชายสูงวัยในชุดสูทสีเข้ม “ท่านเป็นคนวางรากฐานให้กับธุรกิจทั้งหมดของเรา” “ท่านดูทรงอำนาจมากเลยค่ะ” ฉันเอ่ยชม “ครับ ท่านเป็นคนเด็ดขาด แต่ก็ใจดีมากเช่นกัน” ภาคย์ยิ้ม “ส่วนนี่… เป็นภาพของคุณย่า” เขาชี้ไปยังอีกภาพหนึ่ง เป็นภาพหญิงสาวสวยสง่าในชุดราตรีหรูหรา “ท่านเป็นคนอ่อนโยน และเป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายๆ อย่างในบ้านหลังนี้” เราเดินต่อไปเรื่อยๆ ภาคย์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเขาให้ฟังอย่างออกรส ดวงตาของเขาเป็นประกายทุกครั้งที่พูดถึงบรรพบุรุษ บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายมากขึ้น ฉันเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย เมื่อเราเดินมาถึงประตูบานใหญ่ที่เปิดออกสู่สวน ภาคย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง “คุณแพรวา” เขาหันมามองฉัน “คุณชอบดอกไม้ไหมครับ” “ค่ะ หนูชอบค่ะ” ฉันตอบ “โดยเฉพาะดอกกุหลาบค่ะ” “งั้นเราไปดูกุหลาบกันครับ” เขาพูดพลางจูงมือฉันออกไปสู่สวนอันกว้างใหญ่ สวนของคฤหาสน์หลังนี้สวยงามราวกับภาพวาด ต้นไม้เขียวขจีนานาพันธุ์ถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน มีน้ำพุขนาดเล็กตั้งอยู่ตรงกลาง สระบัวสีชมพูสดใสสะท้อนแสงแดดยามเช้า และที่สำคัญ… เป็นแปลงกุหลาบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบหลากสีสัน “สวยจังเลยค่ะ” ฉันอุทานออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ฉันไม่เคยเห็นกุหลาบสวยงามและสมบูรณ์มากขนาดนี้มาก่อน “ผมปลูกเองกับมือครับ” ภาคย์บอกด้วยรอยยิ้ม “ผมชอบดูแลพวกมัน” เราเดินเข้าไปในแปลงกุหลาบ ฉันค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสกลีบกุหลาบสีแดงสดอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมหวานของมันอบอวลไปทั่ว “คุณชอบสีแดงมากเลยนะครับ” ภาคย์พูดขึ้น “เหมือนกับชุดที่คุณใส่ในวันแต่งงาน” คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อย ฉันรีบดึงมือกลับทันที “เอ่อ… ก็… สีแดงสวยดีค่ะ” ฉันพยายามพูดให้เป็นธรรมชาติที่สุด “ครับ สวย” เขาตอบรับเสียงเบา “แต่สำหรับผม… คุณแพรวา… คุณสวยยิ่งกว่าดอกกุหลาบทุกดอกในสวนนี้เสียอีก” คำชมนั้นทำให้แก้มของฉันร้อนผ่าว ฉันรู้สึกเขินอายเกินกว่าจะสบตาเขา “คุณภาคย์… อย่าพูดแบบนี้สิคะ” ฉันพึมพำ “มัน… มันไม่ถูกค่ะ” “ทำไมจะไม่ถูกครับ” เขาถาม ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าของฉันอย่างสำรวจ “ในเมื่อผมกำลังบอกความจริง” “แต่… คุณแต่งงานกับหนูเพราะ… เพราะเรื่องอื่น” ฉันพยายามย้ำเตือนตัวเองและเขาถึงเหตุผลที่แท้จริงของการแต่งงานครั้งนี้ ภาคย์หัวเราะเบาๆ “ผมรู้ครับว่าทำไมเราถึงแต่งงานกัน” เขาพูดพลางเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของฉัน “แต่ผมก็รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับคุณ” “คุณ… คุณหมายความว่าอย่างไรคะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผมหมายความว่า… ผมกำลังสนใจคุณ” เขาตอบตรงๆ “และผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้” ความรู้สึกประหลาดใจถาโถมเข้ามาในใจฉัน ภาคย์ไม่ได้มองฉันเป็นแค่ตัวแทนของพี่สาวอย่างที่ฉันคิด หรือเขากำลังเล่นเกมที่ซับซ้อนกว่านั้นอีก “แต่… หนูเป็นแพรวาค่ะ ไม่ใช่พิมพ์” ฉันย้ำชัดเจนอีกครั้ง “ผมรู้ครับ” เขาตอบ “ผมรู้มาตลอด” คำพูดนั้นทำให้ฉันตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ “คุณ… คุณรู้!” “ครับ” ภาคย์พยักหน้า “ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วครับ” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึง… ยังแต่งงานกับหนู” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ “เพราะผมอยากรู้ว่าคุณจะทำอย่างไรต่อไป” เขาตอบ “และผมก็อยากจะ… เก็บคุณไว้” “เก็บหนูไว้?” ฉันทวนคำ “หมายความว่าอย่างไรคะ” “ก็หมายความว่า… ผมอยากให้คุณอยู่ที่นี่… กับผม” เขาพูดพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “ผมอยากเล่นเกมนี้กับคุณ… คุณแพรวา” ใบหน้าของฉันซีดเผือด ฉันไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรดี ภาคย์รู้ความจริงทั้งหมด แต่เขากลับเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป นี่มันอะไรกันแน่ “คุณ… คุณกำลังจะทำอะไรคะ” ฉันถามเสียงแผ่ว “ผมจะทำในสิ่งที่ผมอยากทำ” เขาตอบ “และผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่ข้างๆ ผม” ภาคย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ฉันหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนใบหน้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ” เขาพึมพำ “ผมจะไม่ทำอะไรที่คุณไม่ต้องการ… แต่ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณไปไหน” เขาผละออกไปเล็กน้อย ปล่อยให้ฉันยืนนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ภาพของเขาในวันนี้ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์เย็นชาและซับซ้อนที่ฉันเคยเห็น “ตอนนี้… ถึงเวลาที่เราจะต้องกลับเข้าบ้านแล้วครับ” ภาคย์พูดขึ้น “ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณ” “เรื่องอะไรคะ” ฉันถาม “เรื่องอนาคตของเรา” เขาตอบ “และเรื่องของ ‘เกม’ ที่เรากำลังจะเล่นด้วยกัน” ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ความกลัวเริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ และความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ เกมรักที่ซ่อนเร้นนี้กำลังจะนำพาเราไปสู่ทิศทางใด