“และในเกมนี้… ผู้ชนะเท่านั้นที่จะได้ทุกอย่าง” ภาคย์กล่าวทิ้งท้าย ดวงตาของเขาสบกับฉันอย่างลึกซึ้ง ชวนให้รู้สึกหวั่นไหว ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งเพิ่มความกังวลในใจให้มากขึ้นไปอีก การที่เขารู้ความจริงทั้งหมดตั้งแต่แรก และยังคงเลือกที่จะเดินหน้าต่อไปเช่นนี้ ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุมได้ “คุณภาคย์คะ” ฉันเอ่ยปากขึ้น พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “หนู… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำตามที่คุณต้องการได้ตลอดไป” “คุณจะทำได้” ภาคย์ตอบอย่างมั่นใจ “ผมเชื่อว่าคุณทำได้” “แต่… ถ้าหนูทำไม่ได้จริงๆ ล่ะคะ” ฉันถาม “คุณจะทำอย่างไร” เขาเอนหลังพิงโซฟา ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าของฉันอย่างพิจารณา “ผมจะช่วยคุณ” เขาตอบ “ผมจะพยายามทำให้คุณเข้าใจในสิ่งที่เป็นไป และทำให้คุณเห็นว่า… การทำตามผม… มันดีที่สุดสำหรับคุณ” “ดีที่สุดสำหรับหนู… หรือดีที่สุดสำหรับคุณกันแน่คะ” ฉันถามอย่างตรงไปตรงมา ภาคย์หัวเราะเบาๆ “อาจจะทั้งสองอย่างก็ได้ครับ… คุณแพรวา” เขาพูดชื่อจริงของฉันออกมา ทำให้ฉันประหลาดใจอีกครั้ง “คุณ… คุณเรียกชื่อหนูอีกแล้ว” “ก็ในเมื่อเราทำข้อตกลงกันแล้ว… เราก็ควรจะใช้ชื่อจริงของเราคุยกันบ้าง” เขาตอบ “อย่างน้อย… ก็ในเวลาส่วนตัวแบบนี้” “แล้ว… ถ้ามีคนอื่นอยู่ล่ะคะ” ฉันถาม “ถ้ามีคนอื่นอยู่… คุณก็คือพิมพ์… ภรรยาที่แสนดีของผม” เขาพูดพลางยื่นมือมาสัมผัสหลังมือของฉันอย่างแผ่วเบา “แต่ถ้าเราอยู่กันตามลำพัง… คุณก็คือแพรวา… ผู้หญิงที่ผมกำลังสนใจ” การสัมผัสของเขาทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งแขน ฉันรีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว “คุณภาคย์คะ… หนูว่าเราควรจะ… กลับไปทำหน้าที่ของ ‘พิมพ์’ ก่อนนะคะ” ฉันพูด “เราต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าทุกอย่างปกติดี” “แน่นอนครับ” เขาตอบรับ “แต่ก่อนอื่น… ผมมีเรื่องที่อยากจะให้คุณได้รู้จัก” ภาคย์ลุกขึ้นยืน และเดินไปยังมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น ที่นั่นมีตู้โชว์ขนาดใหญ่ ตั้งโชว์สิ่งของล้ำค่าหลายชิ้น “นี่คือของสะสมของผม” เขาบอก “ผมชอบสะสมของเก่าที่มีเรื่องราว” เขาหยิบกล่องไม้โบราณใบหนึ่งออกมาจากตู้โชว์ กล่องนั้นมีลวดลายแกะสลักที่สวยงามประณีต “กล่องใบนี้… เป็นของย่าทวดของผม” ภาคย์อธิบาย “ท่านใช้เก็บจดหมายรัก และของหมั้นจากคุณปู่” เขาค่อยๆ เปิดกล่องออก เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ และจดหมายที่ซีดจางไปตามกาลเวลา “ผมชอบมองของพวกนี้” เขาพูดพลางหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา “มันทำให้ผมรู้สึกถึงความรักที่ยั่งยืน… ความรักที่สามารถผ่านกาลเวลาไปได้” ฉันมองภาพถ่ายในมือเขา เป็นภาพถ่ายของชายหญิงคู่หนึ่งในชุดแต่งงานย้อนยุค ทั้งสองคนดูมีความสุขและรักกันมาก “คุณ… คุณหวังว่าความรักของเราจะเป็นแบบนั้นเหรอคะ” ฉันถาม ภาคย์มองฉัน ดวงตาของเขากลับมาฉายแววอ่อนโยน “ผมก็หวังอย่างนั้นนะ… แพรรวา” ฉันรู้สึกถึงความสับสนที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ภาคย์คนนี้ ช่างยากที่จะคาดเดาจริงๆ “เอาล่ะ” เขาพูดพลางปิดกล่องเก็บของ “มาเริ่มต้น ‘เกม’ ของเรากันดีกว่า” “เราจะเริ่มจากตรงไหนคะ” ฉันถาม “คุณจะต้องเริ่มปรับตัวให้เข้ากับชีวิตในคฤหาสน์หลังนี้” เขาบอก “เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับธุรกิจของผม และ… พยายามทำความรู้จักกับผู้คนรอบข้าง” “แล้ว… หนูจะต้องแสดงละครอย่างไรคะ” ฉันถาม “คุณต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าคุณคือ ‘พิมพ์’ ที่มีความสุข” เขาตอบ “คุณต้องยิ้มหัวเราะ พูดคุยกับแขกเหรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ และแสดงให้เห็นว่าคุณรักผมมากแค่ไหน” “แล้ว… ถ้ามีคนสงสัยล่ะคะ” ฉันถาม “ผมจะจัดการเอง” เขาตอบ “คุณไม่ต้องกังวล” วันเวลาต่อมาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันพยายามทำตามข้อตกลงของภาคย์อย่างดีที่สุด ฉันเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชา พบปะผู้คนในสังคมชั้นสูงของเขา เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลภาคย์ และพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ในทุกๆ ที่ที่ฉันไป ภาคย์จะคอยอยู่เคียงข้างเสมอ เขาแสดงบทบาทสามีที่รักภรรยาได้อย่างแนบเนียน ทำให้ทุกคนเชื่อว่า ‘พิมพ์’ มีชีวิตแต่งงานที่มีความสุข มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่เรากำลังร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำกับนักธุรกิจคนสำคัญ ภาคย์หันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงกระซิบ “คุณดูสวยมากคืนนี้นะครับ ‘พิมพ์’ ของผม” ฉันยิ้มตอบเขา “ขอบคุณค่ะ ‘ที่รัก’” คำว่า ‘ที่รัก’ นั้นฟังดูแปลกหู แต่ฉันก็พยายามพูดมันออกไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด “คุณ’พิมพ์’ ดูมีความสุขมากนะครับ” นักธุรกิจคนหนึ่งกล่าวชม “ใช่ค่ะ” ฉันตอบ “หนูมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ” ฉันมองไปที่ภาคย์ เขายิ้มให้ฉันอย่างมีความหมาย มันเหมือนกับว่าเรากำลังเล่นเกมที่ซับซ้อน และเราทั้งคู่ก็กำลังสวมบทบาทได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ในบางครั้ง… เมื่อเราอยู่กันตามลำพัง ภาคย์ก็จะกลับมาเรียกชื่อจริงของฉันอีกครั้ง “คุณทำได้ดีมากวันนี้… แพรรวา” เขาจะพูดพลางลูบแขนฉันเบาๆ “คุณกำลังจะทำให้ผมภูมิใจ” “แล้ว… พี่สาวของหนูล่ะคะ” ฉันจะถาม “เมื่อไหร่หนูจะได้เจอกับเขา” “อดใจรอหน่อยนะครับ” เขาจะตอบ “ทุกอย่างกำลังจะเรียบร้อย” แม้ว่าฉันจะพยายามทำตามข้อตกลง และแสดงบทบาท ‘พิมพ์’ ได้อย่างแนบเนียน แต่ในส่วนลึกของหัวใจ ฉันก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่เสมอ ฉันไม่แน่ใจว่าเกมนี้จะจบลงอย่างไร และฉันจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตในแบบของแพรวาได้จริงๆ หรือไม่ คฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้เต็มไปด้วยความหรูหราและสวยงาม แต่สำหรับฉันแล้ว มันกลับกลายเป็นเหมือนกรงทองที่คอยกักขังฉันไว้ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือ… ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อพี่สาวของฉัน และฉันก็ต้องเล่น ‘เกม’ นี้ต่อไป… จนกว่าจะถึงวันที่ทุกอย่างจบลง.