ค่ำคืนที่เงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ เสียงจิ้งหรีดเรไรดังแว่วมาจากสวน ผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่างห้องนอน แต่ใจของผมกลับไม่อยู่กับตัวอักษรตรงหน้า ผมคิดถึงเรื่องราวที่ภาคย์เคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับครอบครัวของเขา ความเจ็บปวด และความผิดหวังที่เขาเคยเผชิญ ผมอดสงสารเขาไม่ได้ ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก ภาคย์เดินเข้ามา เขามองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเหนื่อยๆ “ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เขาถาม “ยังค่ะ” ผมตอบ “กำลังอ่านหนังสืออยู่” เขาเดินเข้ามาหาผม และนั่งลงข้างๆ บนโซฟาตัวใหญ่ “คิดอะไรอยู่ครับ” ผมลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเล่าสิ่งที่อยู่ในใจ “หนู… กำลังคิดถึงเรื่องครอบครัวของคุณภาคย์ค่ะ” ภาคย์มองผมอย่างแปลกใจ “ทำไมถึงคิดถึงเรื่องนั้นครับ” “หนู… รู้สึกสงสารคุณภาคย์ค่ะ” ผมตอบ “ชีวิตของคุณภาคย์… ดูเหมือนจะมีแต่ความผิดหวัง” ภาคย์หัวเราะเบาๆ “ผมก็เคยเป็นแบบนั้นครับ… แต่ตอนนี้… ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” “เพราะ… มีหนูอยู่ข้างๆ หรือคะ” ผมถาม เขาหันมามองหน้าผม ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ผมอ่านไม่ออก “เพราะคุณ… ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ครับ” คำพูดของเขาทำให้หัวใจของผมเต้นแรง ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า ผู้ชายที่ดูเย็นชาอย่างภาคย์ จะมีความรู้สึกอ่อนไหวเช่นนี้ “คุณภาคย์คะ…” ผมพยายามเอ่ยคำพูดที่เหมาะสม “หนู… หนูดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณภาคย์รู้สึกดีขึ้น” “ผมก็ดีใจ… ที่คุณเข้ามาในชีวิตผม” เขาว่า “แม้ว่า… มันจะเริ่มต้นด้วยเรื่องที่ไม่ปกติก็ตาม” เราเงียบไปครู่หนึ่ง สัมผัสของความใกล้ชิดปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ผมรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเรา มันไม่ใช่แค่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น “แพรวา…” ภาคย์เรียกชื่อผมเบาๆ “ผม… ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่าง” ผมเงยหน้ามองเขา “อะไรคะ” “ผม… ผมเริ่มจะ… ชอบคุณเข้าแล้วล่ะสิ” เขาพูด สีหน้าของเขาดูเขินอายเล็กน้อย คำพูดนั้นทำให้ผมประหลาดใจอย่างมาก ผมไม่เคยคิดว่าภาคย์จะมีความรู้สึกเช่นนี้ต่อผม ผมรู้สึกสับสนไปหมด ผมควรจะดีใจ หรือควรจะกังวลดี “คุณภาคย์คะ… หนู… หนูไม่แน่ใจว่า… หนูจะ… ตอบรับความรู้สึกของคุณได้” ผมพยายามพูดอย่างระมัดระวัง “เพราะ… สถานการณ์ของเรา… มันซับซ้อนเกินไป” “ผมรู้ครับ” เขาถอนหายใจ “แต่ผมก็ไม่อยากจะปล่อยให้ความรู้สึกนี้… เลือนหายไป” เขาเอื้อมมือมาจับมือของผม สัมผัสของเขาทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น “ผมรู้ว่าคุณกำลังเล่นบทบาทเป็นพิมพ์… แต่ในเวลาส่วนตัวแบบนี้… ผมอยากให้คุณเป็นแพรวา… ตัวของคุณเอง” ผมมองเข้าไปในดวงตาของเขา ผมเห็นความจริงใจที่ฉายประกายอยู่ ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเขา ซึ่งมันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น “คุณภาคย์คะ… หนู… หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำอย่างไร” ผมพูดเสียงสั่น “ไม่เป็นไรครับ” เขาว่า “ผมจะรอ… ผมจะรอให้คุณ… พร้อม” คืนนั้น… เราไม่ได้พูดถึงเรื่องความรู้สึกของเราอีก แต่ผมสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันไม่ใช่แค่การแสดงละครอีกต่อไปแล้ว ผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังก้าวข้ามผ่านขอบเขตของการหลอกลวงไปสู่บางสิ่งบางอย่างที่จริงแท้มากขึ้น ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ผมรู้ว่า… ผมกำลังเริ่มมีความรู้สึกบางอย่าง… ที่ซับซ้อน… ต่อภาคย์… ชายหนุ่มที่รู้ความจริงทั้งหมด… และเลือกที่จะเก็บผมไว้… ในโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความลับใบนี้.