หลังจากที่พ่อของวาริสาอาการดีขึ้นจนสามารถกลับบ้านได้แล้ว เธอก็ยังคงต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด เนื่องจากสุขภาพของพ่อยังคงไม่แข็งแรงนัก ชีวิตประจำวันของเธอจึงเต็มไปด้วยการดูแลเอาใจใส่ และการพูดคุยกับพ่อเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ในอดีต ในขณะเดียวกัน เรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจและความขัดแย้งที่แม่เลี้ยงเล่าให้ฟัง ก็ยังคงเป็นเหมือนเงาตามตัวที่คอยหลอกหลอนเธออยู่เสมอ วาริสากังวลใจเกี่ยวกับความปลอดภัยของตัวเอง และไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอพยายามหลีกเลี่ยงการติดต่อกับชาญวิทย์ตามคำขอของแม่เลี้ยง แต่ในใจลึกๆ เธอก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ คำพูดของเขาที่ว่า "ผมจะรอ" ยังคงดังก้องอยู่ในหู วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจัดเอกสารเก่าๆ ของพ่อ เพื่อเตรียมจะนำไปเก็บเข้าที่ เธอก็ได้พบกับแฟ้มเอกสารเก่าที่ถูกซ่อนไว้ในลิ้นชักลับของโต๊ะทำงานของพ่อ ด้วยความสงสัย วาริสาก็เปิดแฟ้มนั้นออกดู ทันทีที่เห็นเนื้อหาข้างใน เธอก็แทบจะยืนแทบไม่ไหว ภายในแฟ้มนั้นเต็มไปด้วยเอกสารเกี่ยวกับบริษัทในเครือของชาญวิทย์ และรายละเอียดการทำธุรกรรมทางการเงินที่ซับซ้อน ซึ่งเชื่อมโยงกับธุรกิจที่พ่อของเธอเคยทำไว้ในอดีต นอกจากนี้ ยังมีจดหมายหลายฉบับที่เขียนโดยพ่อของเธอถึงชาญวิทย์ เป็นจดหมายที่แสดงความเสียใจต่อการกระทำในอดีต และขอโทษที่ทำให้ชาญวิทย์ต้องเดือดร้อน วาริสารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงมีความเกี่ยวข้องกับชาญวิทย์ในลักษณะนี้ และทำไมเขาถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลย เธออ่านจดหมายเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว "ชาญวิทย์… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" หนึ่งในจดหมายเขียนไว้ "ผมขอโทษที่ทำให้ธุรกิจของครอบครัวคุณต้องเสียหาย ผมเสียใจจริงๆ ที่ตัดสินใจผิดพลาดไปในครั้งนั้น" "ผมไม่รู้จะเริ่มต้นขอโทษคุณยังไงดี" อีกฉบับหนึ่งกล่าว "ผมทำลายความไว้วางใจที่คุณมีให้ผม… และผมก็ทำลายความสัมพันธ์ที่ดีที่ครอบครัวเราเคยมีให้กัน" "ผมอยากจะแก้ไขสิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป… แต่ผมไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร" จดหมายเหล่านั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และความเสียใจอย่างสุดซึ้ง วาริสาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมแม่เลี้ยงถึงพยายามกีดกันเธอไม่ให้ติดต่อกับชาญวิทย์ มันไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจธรรมดา… แต่มันเป็นเรื่องของความผิดพลาดในอดีตที่พ่อของเธอเคยก่อไว้กับครอบครัวของชาญวิทย์ เธอรู้สึกผิดอย่างมากที่ตัวเองไม่เคยรับรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อน หลังจากที่ได้อ่านจดหมายเหล่านั้นจนครบถ้วน วาริสาก็ตัดสินใจว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเบอร์ของชาญวิทย์ "ฮัลโหล" เสียงของเขาดังขึ้น "คุณชาญวิทย์คะ" วาริสาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน… ต้องการพบคุณด่วนค่ะ" "วาริสา… เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันเจอ… เอกสารบางอย่างค่ะ" เธอตอบ "เกี่ยวกับพ่อ… และเกี่ยวกับคุณ" "อยู่ที่ไหน" เขาถามทันที "ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ" "ผมจะไปเดี๋ยวนี้" ไม่นานนัก รถของชาญวิทย์ก็จอดอยู่ที่หน้าบ้านของเธอ เมื่อเขาเข้ามาในบ้าน วาริสาก็ยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา ชาญวิทย์รับแฟ้มนั้นไป และเริ่มอ่านเอกสารข้างในอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "นี่มัน… " เขาพูดไม่ออก "พ่อของฉัน… เป็นคนทำเรื่องพวกนี้เหรอคะ" วาริสาถาม ชาญวิทย์พยักหน้าอย่างช้าๆ "ใช่… พ่อเธอ… เคยทำธุรกิจร่วมกับพ่อของผมเมื่อนานมาแล้ว" "เขา… ทำให้ธุรกิจของครอบครัวคุณเสียหายเหรอคะ" "มาก… มากจริงๆ" ชาญวิทย์ตอบ "พ่อของผมเสียใจมาก… เขาเสียทั้งเงิน เสียทั้งความเชื่อใจ" "แล้วทำไม… พ่อของฉันถึงไม่เคยเล่าอะไรให้ฉันฟังเลย" "เขาคง… อยากจะปกป้องเธอ" ชาญวิทย์ตอบ "เขาไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวในอดีต" วาริสาแทบจะร้องไห้ออกมา "ฉัน… รู้สึกแย่มากเลยค่ะ" "ไม่เป็นไรนะ" ชาญวิทย์พูดพลางวางมือบนไหล่ของเธอ "มันไม่ใช่ความผิดของเธอ" "แต่… ฉันไม่เข้าใจ" วาริสาพูด "ทำไมคุณถึงยังติดต่อฉันอยู่… ทำไมคุณถึงขอโอกาสจากฉัน… ทั้งๆ ที่พ่อของฉันเป็นคนทำเรื่องร้ายๆ กับครอบครัวคุณ" ชาญวิทย์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "เพราะผมรู้ว่า… พ่อเธอได้สำนึกผิดแล้ว" "คุณรู้ได้ยังไงคะ" "ผมเห็นจากจดหมายพวกนี้… และผมก็รับรู้ได้จากตัวเธอเอง" เขาตอบ "ผมรู้ว่าเธอไม่ใช่พ่อของเธอ… และผมก็รู้ว่าเธอสมควรได้รับความสุข" "แล้ว… คุณให้อภัยพ่อของฉันแล้วเหรอคะ" ชาญวิทย์ถอนหายใจยาว "การให้อภัย… มันไม่ใช่เรื่องง่าย" "แต่คุณ… ยังติดต่อฉันอยู่" "ใช่… ผมติดต่อเธอ" เขาตอบ "เพราะผมรู้ว่า… เธอเองก็กำลังเจ็บปวดกับการกระทำของพ่อ" "และผมก็… ยังรักเธออยู่" คำพูดนั้นทำเอาวาริสาใจเต้นแรง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ… รักฉันเหรอคะ" ชาญวิทย์พยักหน้า "ผมรักเธอ… มาตลอด" "แต่… คุณเคยบอกว่าคุณกลัว" "ผมเคยกลัว" เขาตอบ "ผมกลัวที่จะต้องรับผิดชอบความรู้สึก… ผมกลัวที่จะต้องเสียใจ" "แต่ตอนนี้… ผมไม่กลัวแล้ว" วาริสาไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกสับสน และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ความจริงที่ถูกเปิดเผยในวันนี้ ทำให้เธอต้องกลับมาทบทวนทุกอย่างอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ความรู้สึกของเธอที่มีต่อชาญวิทย์ ได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล และบางที… การเริ่มต้นใหม่ อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่