แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องสวีท ทำให้อรุณรัศมีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากภวังค์แห่งความคิด เธอใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมาจมอยู่กับความสับสนและความเจ็บปวด คำพูดของสมชายยังคงดังก้องอยู่ในหัว ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่คอยบั่นทอนความเชื่อมั่นในตัวภาคย์ "นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง รู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่ไร้ทิศทาง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อติดต่อ ภาพของภาคย์ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ เธออยากจะโทรหาเขา อยากจะถามความจริง อยากจะฟังคำอธิบายจากปากเขา แต่แล้วเธอก็ชะงัก ความกลัวและความไม่แน่ใจก็เข้าครอบงำ "ถ้าสิ่งที่สมชายพูดเป็นเรื่องจริงล่ะ? ถ้าภาคย์กำลังหลอกฉันจริงๆ?" ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ เธอตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อภาคย์ในตอนนี้ เธอต้องการเวลา คิดทบทวนทุกอย่างให้ดีเสียก่อน ก่อนที่จะตัดสินใจครั้งใหญ่ที่จะส่งผลต่อชีวิตของเธอ อรุณรัศมีลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองดูผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตของพวกเขาอยู่เบื้องล่าง เมืองนี้ดูเหมือนจะมีความสงบสุข แต่สำหรับเธอแล้ว มันกลับเต็มไปด้วยปริศนาและความวุ่นวายภายในใจ "ฉันต้องหาความจริงให้ได้" เธอกล่าวกับตัวเองอย่างแน่วแน่ เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านพักตากอากาศอีกครั้ง เธอเชื่อว่าที่นั่นอาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่สมชายมองข้ามไป หรืออาจจะมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ เมื่อเดินทางกลับถึงบ้านพัก อรุณรัศมีก็พบว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เธอเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุข แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่น เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ ภาพถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะทำงานดึงดูดความสนใจของเธอ มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง เป็นภาพของพ่อและแม่ที่ยังสาวและดูมีความสุข พร้อมกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มคนนั้น...คือภาคย์ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างผิดปกติ เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา เขาดูเด็กมากในรูปนั้น และรอยยิ้มของเขาก็ดูสดใส และบริสุทธิ์ "นี่มันหมายความว่ายังไง?" เธอพึมพำ เธอจำได้ว่าพ่อเคยพูดถึงการรู้จักกับครอบครัวของภาคย์มาก่อน แต่ไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์จะลึกซึ้งถึงขนาดนี้ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รูปถ่าย เธอหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อของเธอเขียนอยู่บนซองด้านหน้า แต่เป็นลายมือของพ่อ ด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดซองออก ข้างในมีกระดาษแผ่นหนึ่ง พับไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อคลี่ออก เธอก็พบข้อความที่พ่อเขียนไว้ "อรุณรัศมีลูกรัก พ่อรู้ว่าลูกคงจะสับสนและเจ็บปวดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น พ่อขอโทษที่ต้องทำเช่นนี้ พ่อทำไปเพราะห่วงลูกมากเหลือเกิน พ่อกลัวว่าลูกจะถูกหลอกลวง กลัวว่าลูกจะเสียใจ พ่อได้สืบเรื่องของคุณภาคย์อย่างละเอียด และสิ่งที่พ่อพบ...มันทำให้พ่อกังวลอย่างมาก พ่อเชื่อว่าเขาไม่ได้รักลูกอย่างที่แสดงออก แต่เขามีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ พ่อได้มอบหมายให้สมชายคอยจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา พ่อหวังว่าลูกจะเข้าใจการตัดสินใจของพ่อ และโปรดจำไว้ว่า...พ่อรักลูกเสมอ" อรุณรัศมีอ่านข้อความของพ่อซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "ไม่จริง...พ่อเข้าใจผิดไปหมดแล้ว" เธอพึมพำ เธอตัดสินใจที่จะไปหาภาคย์ให้ได้ เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา และต้องถามความจริงจากปากเขาให้ได้ เธอรีบออกจากบ้านพัก ตรงไปยังคอนโดมิเนียมของภาคย์ เธอภาวนาในใจ ขอให้เขาอยู่ที่นั่น และขอให้เขาพร้อมที่จะอธิบายทุกอย่าง เมื่อไปถึงคอนโดฯ เธอก็พบว่าภาคย์อยู่ที่นั่นจริงๆ เธอเคาะประตูห้องอย่างแรง "ภาคย์! เปิดประตูหน่อย! ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย!" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก ภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาของเขาดูแปลกใจและกังวลเล็กน้อย "อรุณรัศมี? มาได้ยังไง?" เขาถาม "ฉัน...ฉันเพิ่งกลับไปที่บ้านพัก" เธอพูดเสียงสั่น "แล้วฉันก็เจอจดหมายของพ่อ...เขาบอกว่า...เขาบอกว่าพ่อได้สืบเรื่องของคุณ...และพ่อเชื่อว่าคุณกำลังหลอกฉัน" ใบหน้าของภาคย์ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดูตกใจและไม่คาดคิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ "เรื่องนั้น..." เขาอ้ำอึ้ง "อรุณรัศมี...ฟังผมนะ" "คุณจะบอกว่าเรื่องนั้นไม่จริงใช่ไหมคะ?" เธอถามอย่างมีความหวัง ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจพูด "ผม...ผมยอมรับว่าผมไม่ได้บอกความจริงคุณทั้งหมด" เขาเอ่ยเสียงเบา "แต่ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะหลอกลวงคุณ" "หมายความว่ายังไงคะ?" อรุณรัศมีรู้สึกใจหาย "ผม...ผมเคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับครอบครัวของคุณพ่อคุณ" ภาคย์อธิบาย "และผมก็มีความขัดแย้งบางอย่างกับธุรกิจของท่าน เมื่อก่อน...เมื่อนานมาแล้ว" "แล้วเรื่องที่พ่อถูกทำร้ายล่ะคะ? คุณเป็นคนช่วยพ่อใช่ไหม?" อรุณรัศมีถามต่อ ภาคย์พยักหน้า "ใช่ครับ ผมเป็นคนช่วยท่านในคืนนั้น" "แล้วทำไม...ทำไมพ่อถึงยังไม่ไว้วางใจคุณ? ทำไมพ่อถึงคิดว่าคุณกำลังหลอกลวงฉัน?" "เพราะ...เพราะมีคนพยายามจะทำให้ท่านประธานเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวผมครับ" ภาคย์กล่าว "มีคนปล่อยข่าวลือ และสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมา เพื่อให้ดูเหมือนว่าผมกำลังวางแผนจะทำลายธุรกิจของท่าน" "ใครคะ? ใครทำ?" อรุณรัศมีถามอย่างร้อนรน "ผมไม่แน่ใจครับ...แต่ผมสงสัยว่าจะเป็น...คนที่ต้องการผลประโยชน์จากความขัดแย้งระหว่างผมกับท่านประธาน" ภาคย์ตอบ "ผมกำลังพยายามหาหลักฐานมาพิสูจน์ตัวเองอยู่ครับ" "แล้ว...แล้วคุณรักฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ?" คำถามที่ออกมาจากใจของเธอ เป็นคำถามที่สำคัญที่สุด ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "ใช่ อรุณรัศมี ผมรักคุณจริงๆ ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ...มันบริสุทธิ์ และไม่เคยมีเจตนาอื่นแอบแฝง" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจ และความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ เธอเชื่อเขา...อย่างน้อยเธอก็อยากจะเชื่อเขา "แต่พ่อ...พ่อของคุณ..." เธอเอ่ยอย่างกังวล "ผมเข้าใจครับว่าทำไมท่านประธานถึงเป็นห่วง" ภาคย์กล่าว "แต่ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น ว่าผมรักคุณจริงๆ และผมจะปกป้องคุณ และท่านประธานด้วย" "แล้วเราจะทำยังไงกันต่อคะ?" เธอถาม "เราจะต้องหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ให้เจอครับ" ภาคย์กล่าว "และผมเชื่อว่า...มีคนใกล้ตัวเรานี่แหละ ที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่" คำพูดของภาคย์ทำให้เธอใจหายวาบ คนใกล้ตัว? ใครกันแน่?