รถยนต์สีดำสนิทค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของคอนโดมิเนียมหรู มุ่งหน้าสู่ย่านชานเมืองที่ค่อนข้างเงียบสงบ อรุณรัศมีนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเหม่อลอย จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความกังวล ความมุ่งมั่น และความสงสารที่มีต่อสมชาย "คุณแน่ใจนะคะว่าเขาจะยอมคุยกับเรา?" เธอถามภาคย์ที่กำลังขับรถด้วยท่าทีสงบนิ่ง "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคย์ตอบ "แต่ผมคิดว่าเมื่อเขารู้ว่าเรากำลังพยายามจะช่วยเขา เขาอาจจะยอมเปิดใจ" "แต่ถ้าเขาไม่ยอมล่ะคะ? หรือถ้าเขาโกหกเราล่ะ?" อรุณรัศมีถามต่อ "เราก็ต้องหาทางอื่น" ภาคย์กล่าว "แต่เราต้องลองดูก่อน" "ฉันยังจำสีหน้าของเขาได้อยู่เลยค่ะ" อรุณรัศมีพึมพำ "ดูหวาดกลัวจริงๆ" "ผมก็คิดแบบนั้น" ภาคย์เห็นด้วย "ดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ" พวกเขาเดินทางมาถึงบ้านพักหลังเล็กๆ ที่ดูเงียบเหงา ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่หลายต้น รถยนต์จอดสนิทหน้าประตู รปภ. นอกเครื่องแบบสองคนเดินเข้ามาทักทายภาคย์อย่างรวดเร็ว "คุณภาคย์ครับ คุณสมชายอยู่ข้างในครับ" หนึ่งในนั้นรายงาน ภาคย์และอรุณรัศมีลงจากรถ เดินตาม รปภ. เข้าไปในบ้าน เมื่อประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าทำให้อรุณรัศมีนิ่งอึ้ง สมชายดูผอมลงกว่าเดิม ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาหมองคล้ำ มีรอยฟกช้ำปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา "สมชาย" ภาคย์เอ่ยเรียกชื่อเขา สมชายสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความหวาดหวั่น "พวกคุณ…มาได้ยังไง?" เขาถามเสียงแหบพร่า "ผมบอกคุณแล้วไง ว่าเราจะช่วยคุณ" ภาคย์กล่าว "เรามาเพื่อฟังเรื่องราวของคุณ" สมชายมองอรุณรัศมี สบตาเธอครู่หนึ่ง แววตาของเขาส่อแววของการขอโทษ "อรุณรัศมี…" เขาพึมพำ "คุณสมชายคะ" อรุณรัศมีเดินเข้าไปใกล้ "เรามาที่นี่เพราะเราเป็นห่วงคุณ และเราอยากจะช่วยคุณให้พ้นจากเรื่องนี้" สมชายหลบสายตาเธอ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องรับแขก เขาปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "ผม…ผมทำอะไรผิดพลาดไปจริงๆ" เขาเริ่มเล่า เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องในอดีตมันจะกลับมาหลอกหลอนผมได้ขนาดนี้" "เรื่องในอดีตที่คุณพูดถึง…มันคืออะไรคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างนุ่มนวล สมชายเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล "มันเป็นเรื่องที่…น่าอายมาก" "เราเข้าใจ" ภาคย์กล่าวเสริม "แต่ถ้าคุณอยากจะรอด คุณก็ต้องเล่าให้เราฟัง" สมชายถอนหายใจยาว ปล่อยให้ความอัดอั้นที่เก็บกดมานานระเบิดออกมา "เมื่อหลายปีก่อน…ตอนที่ผมยังเป็นเด็กหนุ่ม เพิ่งเริ่มต้นทำงานใหม่ๆ ผม…ผมเคยทำงานผิดพลาดครั้งใหญ่" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ผมเคยเข้าไปพัวพันกับพวกนักเลง…ตอนนั้นผมขาดเงินมาก ต้องการเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยหนัก พวกเขาเสนอเงินจำนวนมากให้ผม แลกกับการ…แลกกับการทำบางอย่างที่ผิดกฎหมาย" อรุณรัศมีและภาคย์มองหน้ากันอย่างตกใจ "คุณ…คุณทำอะไร?" ภาคย์ถามเสียงเครียด "ผม…ผมเคยช่วยพวกนั้นขนของผิดกฎหมาย" สมชายกล่าวเสียงเบา "ผมรู้ว่ามันผิด แต่ตอนนั้นผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ผมคิดว่ามันเป็นแค่ครั้งเดียว และผมจะหาทางใช้หนี้คืน และกลับตัวกลับใจ" "แล้ว…ใครคือคนที่คุณเคยทำงานด้วย?" อรุณรัศมีถาม "ผมจำชื่อเขาไม่ได้แน่ชัด" สมชายตอบ "เขาเป็นคนของแก๊งค์ใหญ่ แต่เขาดูมีอำนาจมากในกลุ่มนั้น เขาบอกว่าจะไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด" "แล้วทำไมเขาถึงกลับมาข่มขู่คุณตอนนี้ล่ะ?" ภาคย์ถาม "ผม…ผมไม่รู้" สมชายส่ายหน้า "แต่เขาส่งข้อความมาหาผม บอกว่าถ้าผมไม่ทำตามที่เขาต้องการ เขาจะเปิดโปงเรื่องนี้ และจะทำให้ผมติดคุก" "แล้วเขาต้องการให้คุณทำอะไร?" อรุณรัศมีถาม "เขาต้องการให้ผม…ไปขโมยข้อมูลบางอย่างจากบริษัทของคุณภาคย์" สมชายตอบ "ข้อมูลเกี่ยวกับการลงทุนใหม่ๆ ที่กำลังจะเปิดตัว" อรุณรัศมีและภาคย์ตกใจจนพูดไม่ออก "เขาต้องการให้ผม…เป็นหนอนบ่อนไส้ในบริษัทของคุณ" สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมปฏิเสธเขา แต่เขาก็ข่มขู่ผม บอกว่าถ้าผมไม่ทำ เขาจะแจ้งตำรวจ และจะทำให้ผมหมดอนาคต" "แล้วคุณ…คุณเคยส่งข้อมูลอะไรให้เขาไปบ้างแล้ว?" ภาคย์ถามเสียงเข้ม สมชายส่ายหน้าแรงๆ "ผมยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! ผมพยายามจะหาทางออก แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมกลัวมาก" "แล้วคนที่ข่มขู่คุณ…เขามีชื่อ หรือมีลักษณะเฉพาะอะไรที่คุณพอจะจำได้ไหม?" ภาคย์ถาม "เขา…เขาเคยพูดถึงชื่อ 'เสี่ยชัย' อยู่ครั้งหนึ่ง" สมชายกล่าว "ผมไม่แน่ใจว่านั่นคือชื่อจริงของเขาหรือเปล่า แต่เขาพูดถึงชื่อนี้บ่อยๆ" 'เสี่ยชัย' คำนี้ทำให้ภาคย์นึกถึงชื่อที่คุณวิชัย อดีตหุ้นส่วนของพ่อทันที "คุณวิชัย?" ภาคย์ทวนคำ "แล้วคุณสมชาย…คุณเคยรู้จักคุณวิชัยมาก่อนไหม?" สมชายขมวดคิ้ว พยายามนึก "ผม…ไม่แน่ใจครับ ผมเคยเห็นรูปเขาอยู่บ้างในข่าวเก่าๆ เกี่ยวกับธุรกิจของคุณพ่อคุณภาคย์ แต่ผมไม่เคยเจอตัวจริง" "แล้วคนๆ นั้น…เขาเคยให้หลักฐานอะไรกับคุณบ้างไหม ที่ยืนยันว่าเขามีอำนาจหรือสามารถทำตามที่ข่มขู่ได้?" ภาคย์ถาม "เขาส่งรูปให้ผมดู" สมชายกล่าว "เป็นรูปผมตอนที่กำลังขนของขึ้นรถเมื่อหลายปีก่อน…ผมจำได้ว่าเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่ไหนสักแห่ง" อรุณรัศมีรู้สึกเห็นใจสมชายอย่างจับใจ เธอรู้ดีว่าการต้องแบกรับความลับและถูกข่มขู่แบบนี้มันทรมานแค่ไหน "แล้ว…ทำไมเขาถึงเลือกที่จะข่มขู่คุณตอนนี้ล่ะคะ?" เธอถาม "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" สมชายกล่าว "แต่ผมคิดว่า…อาจจะเป็นเพราะคุณกำลังจะเปิดตัวโปรเจกต์ใหม่ที่สำคัญ ซึ่งอาจจะเป็นอันตรายต่อธุรกิจของเขา" "ธุรกิจของเขา…เกี่ยวอะไรกับคุณวิชัย?" ภาคย์ถาม "ผมไม่รู้รายละเอียดแน่ชัดครับ" สมชายกล่าว "แต่ผมได้ยินเขาพูดเปรยๆ ว่า…เขาไม่ต้องการให้คุณภาคย์ประสบความสำเร็จไปมากกว่านี้" อรุณรัศมีมองภาคย์ เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในตัวเขา "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" ภาคย์กล่าว "สมชาย ขอบคุณมากที่คุณยอมเปิดเผยเรื่องนี้กับเรา" "ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณภาคย์" สมชายกล่าวอย่างสำนึกผิด "ไม่เป็นไร" ภาคย์ตอบ "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องหาทางหยุดยั้งคนๆ นั้นให้ได้" เขาหันไปทางอรุณรัศมี "เราต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องนี้" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มคลี่คลายไปทีละปม แต่ความอันตรายก็ดูเหมือนจะใกล้เข้ามาทุกที