อรุณรัศมีนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่นของภาคย์ ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาทั้งสอง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของภาคย์ที่ดังแผ่วเบาให้พอรับรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้ากำลังทอแสงเป็นทางยาว สะท้อนกับหยดน้ำค้างที่ยังคงเกาะพราวอยู่บนใบไม้เขียวขจีด้านนอก ภาพเหล่านั้นดูสวยงามราวกับภาพวาด แต่ในใจของเธอตอนนี้กลับเต็มไปด้วยม่านหมอกแห่งความสับสนและความหวาดระแวง "ผมแน่ใจครับ" ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น ย้ำคำพูดของตัวเองอีกครั้ง "เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีตของเขา" อรุณรัศมีหันกลับมามองภาคย์ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณหมายถึงเรื่องที่สมชายพูดถึง? เรื่องที่เขาถูกใครบางคนบีบบังคับให้ทำเรื่องเลวร้ายในอดีต?" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ เขาบอกว่ามีคนบางคนกำลังใช้เรื่องในอดีตของเขามาข่มขู่ และพยายามจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมา ไม่ใช่แค่ธุรกิจของเขา แต่อาจจะรวมถึง...ชีวิตของเขาด้วย" "แต่…ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วคนๆ นั้นต้องการอะไรกันแน่?" อรุณรัศมีเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ภาพใบหน้าซีดเผือดของสมชายเมื่อวานนี้ยังคงติดตาเธออยู่ เขาดูหวาดกลัวอย่างแท้จริง ไม่ใช่การแสดงละครอย่างที่เธอเคยคิด "นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามหาคำตอบอยู่" ภาคย์ถอนหายใจยาว "ผมได้ส่งทีมงานไปสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนที่สมชายเคยกล่าวถึง แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้ามากนัก ข้อมูลทุกอย่างดูเหมือนจะถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี" "แล้ว…เราจะทำยังไงต่อไปคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างมีความหวัง แม้จะรู้สึกหวาดหวั่น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากช่วยเหลือภาคย์ให้ผ่านพ้นสถานการณ์นี้ไปให้ได้ "ผมคิดว่าเราต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น" ภาคย์กล่าว "คนๆ นี้ฉลาดและมีเล่ห์เหลี่ยม เขาอาจจะคาดไม่ถึงว่าเราจะรู้เรื่องนี้แล้ว และอาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่" "คุณหมายถึง…เขาอาจจะรู้ว่าสมชายเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังแล้ว?" อรุณรัศมีถามเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "เป็นไปได้ครับ" ภาคย์ตอบ "สมชายเองก็ดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เขาบอกผมว่าถูกข่มขู่มาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา และเพิ่งจะตัดสินใจมาบอกเราเมื่อคืนนี้ เพราะรู้สึกว่ากำลังจะถูกเปิดเผย" "แล้ว…เราเชื่อใจสมชายได้มากแค่ไหนคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยความลังเลใจ การกระทำของสมชายก่อนหน้านี้มันทำให้เธอไม่แน่ใจ เขาดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่มากมาย "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคย์สารภาพ "แต่สิ่งที่เขาเล่ามา มันดูสอดคล้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลายอย่างในช่วงนี้ ถ้าเขาโกหก เขาก็ต้องเตรียมการมาอย่างดีมาก" "คุณภาคย์คะ" อรุณรัศมีก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนหน้าขา "ฉัน…ฉันอยากจะขอโทษคุณค่ะ" ภาคย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ขอโทษเรื่องอะไรครับ?" "เรื่องที่ฉันเคยสงสัยในตัวคุณ เรื่องที่ฉันเคยคิดว่าคุณอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดนี้" อรุณรัศมีกล่าวเสียงเบา "ฉันได้ยินสิ่งที่สมชายพูด ฉันได้เห็นความพยายามที่จะทำลายคุณ ฉันเลย…ฉันเลยคิดไปเอง" ภาคย์ขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น วางมือลงบนมือของเธอที่วางอยู่บนโซฟาอย่างแผ่วเบา "ผมเข้าใจครับอรุณรัศมี มันเป็นเรื่องปกติที่คุณจะรู้สึกแบบนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณไม่ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด" "แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วค่ะ" อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววของความมุ่งมั่น "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ คุณภาคย์ และฉันอยากจะช่วยคุณหาความจริงให้ได้" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภาคย์ "ขอบคุณครับอรุณรัศมี ผมดีใจที่คุณเชื่อใจผม" "แล้ว…เราจะเริ่มจากตรงไหนคะ?" อรุณรัศมีถาม "เราต้องกลับไปดูที่ต้นตอของปัญหา" ภาคย์กล่าว "สมชายบอกว่ามีคนกำลังใช้ 'สิ่งที่เขาเคยทำผิดพลาดในอดีต' มาข่มขู่เขา เราต้องพยายามหาให้ได้ว่า 'ความผิดพลาด' นั้นคืออะไร" "แต่สมชายก็ไม่ยอมบอกรายละเอียดเลยใช่ไหมคะ?" "ใช่ เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าละอายเกินกว่าจะพูดออกมา" ภาคย์กล่าว "แต่ผมคิดว่าเราอาจจะต้องหาทางให้เขายอมเปิดใจเสียก่อน" "คุณจะไปคุยกับเขาอีกครั้งเหรอคะ?" "ผมคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น" ภาคย์ตอบ "แต่คราวนี้ผมอยากให้คุณไปด้วย" อรุณรัศมีรู้สึกประหลาดใจ "ฉันเหรอคะ? ทำไมคะ?" "ผมคิดว่าคุณอาจจะมีวิธีที่จะทำให้เขาเปิดใจได้ดีกว่าผม" ภาคย์กล่าว "คุณดูเหมือนจะเข้าถึงความรู้สึกของเขาได้" อรุณรัศมีนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ฉัน…ฉันจะลองดูค่ะ" "ดีมาก" ภาคย์กล่าว "แต่ก่อนอื่น เราต้องแน่ใจก่อนว่าเราปลอดภัย และไม่มีใครกำลังจับตาดูเราอยู่" เขาเดินไปที่หน้าต่าง ดึงม่านลงเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือถือของเขาโทรออกไปหาใครบางคน "กวิน? ผมภาคย์นะ…ตอนนี้ผมกำลังจะเข้าไปในเมือง คุณช่วยส่งคนไปตรวจสอบความปลอดภัยรอบๆ บริเวณคอนโดของผมหน่อย…มีคนอาจจะกำลังจ้องมองเราอยู่" เมื่อวางสายโทรศัพท์ ภาคย์หันกลับมามองอรุณรัศมี "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังบีบคั้นเข้ามาทุกขณะ ความหวังที่เคยมีริบหรี่ลงไปทุกทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ดำมืดกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ "แล้ว…ถ้าเราหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของสมชายเจอแล้ว เราจะรู้ได้ยังไงว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง?" อรุณรัศมีถาม "นั่นเป็นคำถามที่สำคัญมาก" ภาคย์กล่าว "คนที่ทำเรื่องนี้ เขาต้องมีเหตุผลบางอย่าง และเหตุผลนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์บางอย่างที่เขาต้องการ หรือบางสิ่งที่เขาต้องการแก้แค้น" "แก้แค้น?" อรุณรัศมีทวนคำ "หมายความว่า…มีใครบางคนกำลังพยายามแก้แค้นคุณอยู่เหรอคะ?" "อาจจะเป็นผม หรืออาจจะเป็นธุรกิจของเรา" ภาคย์ตอบ "หรืออาจจะเป็นใครสักคนในอดีตของสมชาย ที่เขาต้องการจะทำร้ายผ่านสมชาย" "มันซับซ้อนจริงๆ ค่ะ" อรุณรัศมีพึมพำ "ใช่ครับ" ภาคย์ยอมรับ "แต่เราจะค่อยๆ คลี่คลายมันไปทีละปม" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา "นี่คือรายชื่อคนที่ผมกำลังสงสัย ผมได้ให้ทีมงานรวบรวมข้อมูลเบื้องต้นมาแล้ว" อรุณรัศมีเดินเข้าไปดู เธอเห็นรายชื่อหลายชื่อ แต่ที่สะดุดตาเธอมากที่สุดคือชื่อของ "คุณวิชัย" อดีตหุ้นส่วนทางธุรกิจของครอบครัวภาคย์ที่เคยมีปัญหากันอย่างรุนแรงเมื่อหลายปีก่อน "คุณวิชัย…เขาเคยมีเรื่องกับคุณพ่อของคุณนี่คะ?" อรุณรัศมีถาม "ใช่" ภาคย์ตอบเสียงเครียด "เขามีปัญหากับพ่อผมเรื่องการบริหารงาน และสุดท้ายเขาก็ถูกบีบให้ออกจากบริษัทไป เขาเคยพูดข่มขู่ไว้ว่าถ้ามีโอกาส เขาจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน" "แล้ว…สมชายเคยรู้จักคุณวิชัยไหมคะ?" "ผมไม่แน่ใจ" ภาคย์กล่าว "แต่ก็เป็นไปได้ที่เราจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด" อรุณรัศมีมองไปยังรายชื่อเหล่านั้น ความรู้สึกหวาดหวั่นในใจยิ่งทวีคูณขึ้น เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาพัวพันกับเรื่องราวอันซับซ้อนและอันตรายเช่นนี้ แต่เมื่อนึกถึงภาคย์ เธอก็รู้ว่าเธอจะยอมให้เขาเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้เพียงลำพังไม่ได้ "เราจะเริ่มจากสมชายก่อนใช่ไหมคะ?" เธอถาม "ใช่" ภาคย์ตอบ "เราต้องหาทางทำให้เขายอมเปิดเผยความจริงให้ได้ก่อน" เขาหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาฉายแววของความหวังระคนความกังวล "ผมหวังว่าเราจะทันเวลา" อรุณรัศมีมองภาคย์ด้วยความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าเวลาเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดในสถานการณ์เช่นนี้ เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติและความกล้าหาญทั้งหมดที่มี "เราจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ" เธอกล่าว