เสียงล้อรถบดกับพื้นถนนดังเสียดแก้ว ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งคันรถ ภาคย์จับพวงมาลัยแน่น ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา ส่วนอรุณรัศมีนั่งอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวภาคย์ ลมหายใจของเธอแผ่วเบา ราวกับไม่อยากจะรบกวนสมาธิของเขา "คุณภาคย์คะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "คุณคิดว่า…คนที่ข่มขู่สมชาย…คือใครกันแน่คะ" ภาคย์หันมองเธอเล็กน้อย แววตาฉายแววครุ่นคิด "ฉันไม่แน่ใจอรุณรัศมี แต่คนที่ทำแบบนี้ได้ ต้องเป็นคนที่มีอำนาจ และคงต้องการอะไรบางอย่างจากสมชายอย่างมาก" "แล้ว…ถ้าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้…คือคนที่อยู่ใกล้ตัวเราล่ะคะ" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "คนที่เรารู้จัก…คนที่ไว้ใจ…คนที่…เคยทำร้ายเรามาก่อน" ภาคย์ชะลอความเร็วรถลงเล็กน้อย เขาเหลือบมองเธออีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาจับจ้องไปที่เธออย่างพิจารณา "อรุณรัศมี…เธอคิดถึงใครอยู่" "ฉัน…ฉันไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบเสียงอ่อย "แต่มีบางอย่างที่ฉันสังเกต…บางอย่างที่ฉันได้ยิน…มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้" "เล่ามาสิ" ภาคย์เร่งเสียง "อย่าเก็บไว้คนเดียว" อรุณรัศมีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ตอนที่ฉันไปหาคุณสมชายเมื่อวาน…ก่อนที่คุณจะมาถึง…ฉันเห็น…ฉันเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเขา" "ใคร" ภาคย์ถามทันที "ฉัน…ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใครจริงๆ ค่ะ" เธอตอบอย่างยากลำบาก "เพราะเขาใส่หมวกแก๊ปปิดหน้า และใส่เสื้อฮู้ดสีดำ แต่…แต่ฉันจำรองเท้าบูทหนังสีดำคู่หนึ่งได้" ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "รองเท้าบูทหนังสีดำ…ฉันก็นึกออกเหมือนกัน" "แล้ว…ตอนที่ฉันกำลังจะเข้าไปหาคุณสมชาย…ฉันได้ยินเสียงเขาพูด…เสียงที่คุ้นหูมาก…เขาพูดประมาณว่า 'เรื่องมันจะจบลงแค่นี้…แต่ถ้าเธอคิดจะหักหลังฉัน…เธอจะเสียใจ'" เธอเล่าอย่างตะกุกตะกัก ภาคย์กำพวงมาลัยแน่นขึ้นอีก "เสียงที่คุ้นหู…เธอแน่ใจนะว่าได้ยินถูกต้อง" "ฉันแน่ใจค่ะ" อรุณรัศมีตอบหนักแน่น "มันเป็นเสียงที่…ฉันเคยได้ยินมาก่อน…แต่ฉันจำไม่ได้ว่าจากใคร" "แล้ว…เธอคิดว่าเสียงนั้นเป็นของใคร" ภาคย์ถาม รอยเท้าที่แข็งกร้าวปรากฏบนใบหน้าของเขา "ฉัน…ฉันกลัวที่จะพูดค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "เพราะถ้าฉันคิดผิด…มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่" "แต่ถ้าเธอคิดถูก…มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะหยุดเรื่องบ้าๆ นี่ได้" ภาคย์พูดเสียงเข้ม "เราไม่มีเวลามากลัวอรุณรัศมี" อรุณรัศมีมองใบหน้าของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าเขาพูดถูก เธอไม่อยากให้ใครต้องตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป "ฉัน…ฉันคิดว่า…เสียงนั้น…เป็นของคุณ…คุณภาคย์" ภาคย์นิ่งอึ้งไป สายตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เธอ…แน่ใจนะ" "ฉัน…ฉันเกือบจะแน่ใจค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงสั่น "แต่…แต่เมื่อครู่…ตอนที่เราคุยกัน…ฉันได้ยินเสียงคุณอีกครั้ง…และมัน…มันไม่เหมือนกัน" ภาคย์ถอนหายใจยาว "คงเป็นเพราะความเครียดของฉันกระมัง" "ไม่ใช่ค่ะ" เธอรีบปฏิเสธ "เสียงของคุณตอนคุยกับฉัน…มันอ่อนโยนกว่า…และ…และไม่ใช่เสียงเดียวกันกับที่ฉันได้ยินที่ห้องของคุณสมชาย" ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง ความคิดของเขากำลังประมวลผลสิ่งที่อรุณรัศมีพูด "ถ้าอย่างนั้น…คนที่ข่มขู่สมชาย…ไม่ใช่ฉัน" "ใช่ค่ะ" เธอตอบ "และ…และฉันสังเกตเห็นบางอย่าง…เกี่ยวกับรองเท้าบูทคู่นั้น" "อะไร" ภาคย์ถาม "มัน…มันมีรอยขูดที่ด้านซ้ายของรองเท้าข้างขวาค่ะ" อรุณรัศมีพูด "เหมือนกับว่า…มันเคยไปชนกับอะไรบางอย่าง…หรือมีใครบางคน…ไปเตะมันเข้า" ภาคย์นึกย้อนไปถึงภาพที่เห็นในคอนโดมิเนียมของสมชาย ภาพของชายที่ยืนอยู่หน้าห้องสมชาย รอยขูดที่รองเท้า…จู่ๆ ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ชายคนหนึ่งที่เขาเคยเห็น…ชายที่มักจะใส่รองเท้าบูทหนังสีดำคู่เดียวกันอยู่เสมอ…ชายที่เขาเคยมีปากเสียงด้วยเมื่อไม่นานมานี้…ชายที่ชื่อ…วิทวัส "วิทวัส…" ภาคย์พึมพำออกมาเบาๆ "วิทวัส…ใครคะ" อรุณรัศมีถาม "เขา…เป็นเพื่อนร่วมงานเก่าของฉัน" ภาคย์ตอบเสียงเรียบ "เราเคยมีปัญหากันเล็กน้อย…เรื่องงาน" "แล้ว…เขาเคยมาหาคุณสมชายไหมคะ" อรุณรัศมีถามต่อ "ไม่เคย" ภาคย์ตอบอย่างแน่ใจ "แต่…ฉันเคยเห็นเขาใส่รองเท้าบูทคู่นั้น" "แล้ว…คุณภาคย์คะ" อรุณรัศมีตัดสินใจที่จะถามในสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด "คืนนั้น…คืนที่เกิดเรื่อง…คุณจำอะไรได้บ้างคะ" ภาคย์นิ่งไป สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฉัน…จำอะไรไม่ค่อยได้อรุณรัศมี" "คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "แม้แต่…แม้แต่ฉัน" ภาคย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันขอโทษนะอรุณรัศมี ฉันจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ฉายออกมาจากเขา เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้โกหก แต่ความเจ็บปวดในใจของเธอก็ยังคงอยู่ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันเข้าใจ" รถยนต์สีดำสนิทค่อยๆ แล่นไปบนถนนที่มืดมิด ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งคัน อรุณรัศมีมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ราวกับจะรับรู้ถึงความสับสนและความเจ็บปวดในใจของเธอ