รถยนต์สีดำสนิทจอดสนิทลงหน้าบ้านพักหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากผู้คน ภาคย์ดับเครื่องยนต์ แล้วหันมามองอรุณรัศมี "เราถึงแล้ว" อรุณรัศมีมองไปรอบๆ บริเวณบ้าน บ้านหลังเล็กๆ ที่ดูเงียบเหงา มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหน้าต่างบานหนึ่งที่ส่องสว่างอยู่ "นี่…บ้านของคุณวิทวัสเหรอคะ" "ใช่" ภาคย์ตอบ "ฉันมั่นใจว่าเขาอยู่ที่นี่" "แล้ว…เราจะเข้าไปยังไงคะ" อรุณรัศมีถาม "เราจะไปเคาะประตู" ภาคย์ตอบ "แล้วก็…เผชิญหน้ากับเขา" อรุณรัศมีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่จะหาความจริง "ฉันพร้อมค่ะ" ทั้งสองคนเดินลงจากรถ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังเป็นจังหวะบนพื้นหญ้าแห้ง ภาคย์เดินนำหน้าอรุณรัศมีไปที่หน้าประตูบ้าน เขาเงื้อกำปั้นขึ้นแล้วเคาะประตูสามครั้ง เสียงฝีเท้าดังมาจากภายในบ้าน แล้วประตูไม้ก็ค่อยๆ เปิดออก ชายร่างท้วมสวมเสื้อยืดคอกลมสีเข้มกับกางเกงขายาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาฉายแววระแวง "คุณภาคย์" ชายคนนั้นอุทานด้วยความประหลาดใจ "มาทำอะไรที่นี่" "วิทวัส" ภาคย์เอ่ยชื่อเพื่อนร่วมงานเก่า "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" "เรื่องอะไร" วิทวัสถาม พยายามมองเลยภาคย์ไปหาอรุณรัศมีที่ยืนอยู่ข้างหลัง "เรื่อง…สมชาย" ภาคย์พูดตรงๆ เมื่อได้ยินชื่อสมชาย ใบหน้าของวิทวัสก็ซีดเผือด เขาถอยหลังไปเล็กน้อย "ฉัน…ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น" "อย่ามาโกหกฉันนะวิทวัส" ภาคย์เสียงเข้มขึ้น "ฉันรู้ว่าคุณไปหาสมชายเมื่อคืนนี้" "ผม…ผมไม่ได้ไป" วิทวัสปฏิเสธเสียงสั่น "แล้วรองเท้าบูทหนังสีดำคู่นั้นล่ะ" อรุณรัศมีถามขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "รอยขูดที่ด้านซ้ายของรองเท้าข้างขวา…คุณจำมันได้ไหม" วิทวัสชะงักไป เขาเหลือบมองเท้าของตัวเองอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบดึงกางเกงลงมาปิด "คุณ…คุณเห็นได้ยังไง" "ฉันเห็นค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "และฉันก็ได้ยินคุณด้วย…คุณพูดกับคุณสมชายว่า 'เรื่องมันจะจบลงแค่นี้…แต่ถ้าเธอคิดจะหักหลังฉัน…เธอจะเสียใจ'" ใบหน้าของวิทวัสซีดเผือดลงไปอีก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก "คุณ…คุณฟังผิดไปแล้ว" "ฉันไม่ได้ฟังผิด" ภาคย์พูดเสียงดัง "คุณทำอะไรกับสมชาย" "ผม…ผมไม่ได้ทำอะไรเขา" วิทวัสเสียงอ่อยลง "ผมแค่…ไปคุยกับเขาเฉยๆ" "คุยเรื่องอะไร" ภาคย์คาดคั้น "เรื่อง…เรื่องเอกสาร" วิทวัสอึกอัก "เอกสารสำคัญ…ที่ผมทำหาย" "เอกสารสำคัญ" ภาคย์ทวนคำ "เอกสารที่เกี่ยวกับ…โครงการใหม่ของบริษัทใช่ไหม" วิทวัสพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ" "แล้ว…สมชายเกี่ยวข้องยังไง" ภาคย์ถามต่อ "เขา…เขาเป็นคนสุดท้ายที่ผมเห็นเอกสารนั้น" วิทวัสตอบ "ผมเลยไปขอเขา…แต่เขาบอกว่า…เขาไม่เห็น" "แต่คุณไม่เชื่อ" อรุณรัศมีเสริม "คุณเลยข่มขู่เขา" "ผม…ผมแค่กลัว" วิทวัสอธิบาย "ถ้าเอกสารนั่นหายไปจริงๆ…ผมจะเดือดร้อนมาก" "คุณรู้ไหมว่าสมชายเป็นคนยังไง" ภาคย์ถาม "เขาไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล" "ผม…ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" วิทวัสตอบ "แต่ผมต้องได้เอกสารนั่นคืน" "แล้ว…คืนนั้น…ทำไมคุณถึงไปหาฉัน" อรุณรัศมีถาม "คุณมาทำอะไรที่คอนโดของฉัน" วิทวัสอึกอัก "ผม…ผมแค่…อยากจะขอโทษที่คุณต้องมารับรู้เรื่องของผม" "ขอโทษ" ภาคย์หัวเราะในลำคอ "คุณกำลังจะทำลายชีวิตของสมชาย…แล้วมาขอโทษอรุณรัศมี" "ผม…ผมไม่ได้ตั้งใจ" วิทวัสพูดเสียงเบา "ผมแค่…ตื่นตระหนก" "แล้ว…เรื่องที่สมชายบอกว่า…เขามีหลักฐานบางอย่าง…เกี่ยวกับคุณ…มันคืออะไร" ภาคย์ถาม วิทวัสหน้าเสีย "หลักฐาน…อะไร" "เขาบอกว่า…เขามีหลักฐานที่แสดงว่า…คุณแอบขายข้อมูลบางอย่างให้กับคู่แข่ง" อรุณรัศมีพูด วิทวัสเบิกตากว้าง "ไม่จริง! เขา…เขาไม่มีทางมีหลักฐานแบบนั้น" "เขาบอกว่า…เขามีบันทึกเสียงของคุณ" อรุณรัศมีพูดต่อ "ที่คุณกำลังพูดถึงเรื่องการขายข้อมูล" "บ้าจริง!" วิทวัสสบถ "ผม…ผมพลาดไปได้อย่างไร" "คุณพลาดที่คิดว่าสมชายจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ" ภาคย์พูดเสียงเย็น "คุณคิดว่าคุณจะทำลายเขาได้…โดยที่เขาไม่ตอบโต้" "ผม…ผมไม่ได้อยากทำร้ายใคร" วิทวัสพยายามแก้ตัว "ผมแค่…อยากจะรักษาตัวรอด" "รักษาตัวรอด" ภาคย์ย้ำ "ด้วยการทำลายคนอื่น" "ผม…ผมขอโทษ" วิทวัสก้มหน้าลง "ผมยอมรับผิดทุกอย่าง" "ยอมรับผิด" ภาคย์ถอนหายใจ "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป" "ผม…ผมจะให้ความร่วมมือกับคุณ" วิทวัสตอบ "ผมจะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้" "ดี" ภาคย์พูด "เพราะฉันจะเปิดโปงเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด" อรุณรัศมีมองไปที่วิทวัส เธอรู้สึกสงสารเขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงโกรธกับสิ่งที่เขาทำกับสมชาย เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้