แสงจันทร์สาดส่องลงมายังห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด ภาคย์นั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกุมแก้ววิสกี้ที่เกือบจะว่างเปล่า สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด อรุณรัศมีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม เธอจ้องมองใบหน้าของภาคย์อย่างพิจารณา เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยที่ปกคลุมตัวเขาอยู่ แต่ก็มีความแข็งกร้าวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความอ่อนแอเหล่านั้น "คุณภาคย์คะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบที่คั่นกลางระหว่างพวกเขา "คุณยังไหวไหมคะ" ภาคย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้าและบางทีอาจจะมีน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "ผม…ผมแค่กำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่อง" "เรื่องของคุณวิทวัสใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถามอย่างรู้ทัน "หรือว่า…เกี่ยวกับคืนนั้น" ภาคย์นิ่งไปชั่วขณะ เขาพยักหน้าช้าๆ "ใช่…คืนนั้น เรื่องมันเหมือนจะรางเลือน แต่บางทีมันก็ชัดเจนขึ้นมาจนน่ากลัว" เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอีกครั้ง "คุณรู้ไหมอรุณรัศมี…ผมรู้สึกผิดที่จำอะไรเกี่ยวกับคืนนั้นไม่ได้เลย คุณต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ" อรุณรัศมีรีบตอบ "คุณถูกทำร้าย คุณเสียความทรงจำ นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณเลือก" เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย "สิ่งที่สำคัญกว่าคือตอนนี้เราได้เจอกันอีกครั้ง และความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย" "ความจริง…" ภาคย์พึมพำ "ผมหวังว่าความจริงนั้นจะไม่โหดร้ายเกินไป" เขาเงยหน้ามองเธอ "อรุณรัศมี…คุณแน่ใจนะว่าบ้านหลังนี้คือที่ที่คุณวิทวัสใช้เป็นที่ซ่อนตัว" "แน่ใจค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างหนักแน่น "จากข้อมูลที่ผมได้รับ มันคือที่ที่เขาใช้ติดต่อกับคนของเขา และน่าจะเป็นที่ที่เขาเก็บเอกสารสำคัญบางอย่างไว้" "เอกสารที่เกี่ยวกับ…แผนการของเขา" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "และอาจจะรวมถึง…หลักฐานที่ยืนยันว่าใครคือผู้บงการตัวจริง" ภาคย์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะ เขาผุดลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เขาหันหลังให้กับอรุณรัศมี แต่เธอก็ยังเห็นเงาสะท้อนของเขาบนกระจกได้ "ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่าง…บางอย่างที่ผมลืมไป กำลังจะถูกเปิดเผย" ภาคย์พูดเสียงเครือ "ทุกครั้งที่ผมมองไปที่ใบหน้าของคุณ…ผมรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด มันเหมือนมีความทรงจำบางอย่างที่ถูกผนึกไว้กำลังจะแตกสลาย" อรุณรัศมีลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาภาคย์จากด้านหลัง เธอหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา สายตาของเธอจับจ้องไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่มืดมิด "บางที…ความทรงจำนั้นอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายก็ได้นะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "บางที…มันอาจจะเป็นความทรงจำที่เราอยากจะจดจำมันไว้ตลอดไป" ภาคย์หันมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำถาม "คุณหมายความว่ายังไง" "ฉันกำลังจะบอกว่า…ความสัมพันธ์ของเราอาจจะลึกซึ้งกว่าที่คุณคิด" อรุณรัศมีพูด พลางยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของเขาเบาๆ "คืนนั้น…คืนที่คุณจำไม่ได้…มันมีความสำคัญกับฉันมากเหลือเกิน" ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้น ทั้งความหวัง ความเจ็บปวด และความรักที่เขาเองก็สัมผัสได้ลางๆ ว่ามีอยู่จริง "คืนนั้น…" ภาคย์เริ่มพูด แต่เสียงของเขาก็ขาดหายไป "คืนนั้น…คุณกับฉัน…เราได้อยู่ด้วยกัน" อรุณรัศมีพูดต่อ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "มันเป็นคืนที่สวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน…แม้ว่าหลังจากนั้นทุกอย่างจะเลวร้ายลงก็ตาม" ภาคย์ขมวดคิ้ว เขาพยายามนึกย้อนกลับไป พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่มันก็เหมือนมีหมอกหนาทึบปกคลุมอยู่ "ผม…ผมขอโทษ" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ผมอยากจะจำมันได้เหลือเกิน" "ไม่ต้องขอโทษค่ะ" อรุณรัศมีส่ายหน้า "ให้ฉันเล่าให้คุณฟังได้ไหม" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ เขาต้องการฟัง เขาต้องการรู้ว่าคืนนั้นมีความหมายอย่างไรกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "เรามาถึงที่นี่ด้วยกันค่ะ" อรุณรัศมีเริ่มต้นเล่า "คุณบอกว่าคุณอยากจะพักผ่อน ไม่อยากเจอใคร เราเข้ามาในบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้…ซึ่งตอนนั้นมันดูอบอุ่นและปลอดภัยมาก" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด "เราคุยกันนานมากค่ะ" อรุณรัศมีเล่าต่อ "คุณเล่าเรื่องความกดดันที่ต้องแบกรับในบริษัท เล่าถึงความรู้สึกโดดเดี่ยว…และฉันก็รับฟัง" "แล้ว…เราทำอะไรกันต่อ" ภาคย์ถามอย่างกระหายใคร่รู้ "คุณ…คุณถอดเสื้อนอกของคุณออก" อรุณรัศมีพูด ใบหน้าของเธอเริ่มมีสีแดงระเรื่อ "แล้วคุณก็…คุณเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น" ภาคย์รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาที่ใบหน้า เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ "เรา…เราจูบกันค่ะ" อรุณรัศมีสารภาพ "จูบที่อ่อนโยน…แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น" ดวงตาของภาคย์เบิกกว้างขึ้น เขาจินตนาการภาพตาม เขาพยายามสัมผัสถึงความรู้สึกในตอนนั้น "มันไม่ใช่แค่จูบค่ะ" อรุณรัศมีพูดต่อ เสียงของเธอแผ่วลง "มันคือการยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของเรา…ความรู้สึกที่เราพยายามปฏิเสธมาตลอด" "อรุณรัศมี…" ภาคย์เรียกชื่อเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตีบตัน "เราใช้เวลาทั้งคืนด้วยกันค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ย "มันเป็นคืนที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และการเยียวยา" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "คุณบอกกับฉันว่า…คุณรักฉัน ภาคย์…คุณบอกว่าคุณไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" คำพูดของอรุณรัศมีเหมือนมีพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในตัวภาคย์ มันไม่ใช่ความทรงจำที่ชัดเจน แต่เป็นความรู้สึก…ความรู้สึกอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้ง "ผม…ผมพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ" ภาคย์ถาม "จริงๆ ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "และฉันก็ตอบรับความรู้สึกของคุณ…ฉันบอกว่าฉันก็รักคุณเหมือนกัน" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของภาคย์ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถรู้สึกรักใครได้มากขนาดนี้ "มันเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน" อรุณรัศมีพูด พลางยกมือขึ้นลูบแขนของเขาเบาๆ "แต่มันก็เป็นความทรงจำที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด…เพราะหลังจากคืนนั้น…ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป" ภาคย์กุมมือของอรุณรัศมีไว้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเธอ "ผมจะไม่ยอมให้ความทรงจำที่สวยงามนั้นต้องแปดเปื้อน" ภาคย์กล่าวเสียงหนักแน่น "ผมจะหาตัวคนร้ายที่ทำลายชีวิตของเราให้ได้" "เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว ภาคย์หันไปมองอรุณรัศมี ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ใช่…เราจะสู้ไปด้วยกัน" เขาโน้มตัวลงไปหาเธอ "อรุณรัศมี…ขอบคุณที่บอกผม" "ขอบคุณที่คุณยังอยู่ตรงนี้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ ทั้งสองมองตากัน ความรู้สึกหลายอย่างหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิดของพวกเขา ความรัก ความหวัง ความเจ็บปวด และความตั้งใจที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม