แสงจันทร์สาดส่องลงมายังห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด ภาคย์นั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกุมแก้ววิสกี้ที่เกือบจะว่างเปล่า สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด อรุณรัศมีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม เธอจ้องมองใบหน้าของภาคย์อย่างพิจารณา เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยที่ปกคลุมตัวเขาอยู่ "คุณภาคย์คะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "คุณ…ยังคิดถึงเรื่องคืนนั้นอยู่หรือเปล่าคะ" ภาคย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด "ฉัน…พยายามจะไม่คิดถึงมันนะอรุณรัศมี" "แต่คุณก็ยังจำมันได้…ใช่ไหมคะ" เธอถามต่อ ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "บางส่วน…บางส่วนที่ฉันไม่อยากจำ" "แล้ว…ส่วนที่คุณจำได้…มีอะไรบ้างคะ" อรุณรัศมีถามอย่างระมัดระวัง "คุณพอจะจำ…ฉันได้บ้างไหม" ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน…จำไม่ได้เลยอรุณรัศมี" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรุณรัศมี "คุณจำไม่ได้เลยจริงๆ เหรอคะ…แม้แต่…แม้แต่ใบหน้าของฉัน" "ฉันขอโทษนะ" ภาคย์พูดเสียงแหบพร่า "ฉันจำอะไรไม่ได้จริงๆ" "แล้ว…แล้วทำไมคุณถึง…ถึงได้ทำแบบนั้น" อรุณรัศมีถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "คืนนั้น…คุณ…คุณไม่ได้รักฉัน…ใช่ไหมคะ" ภาคย์มองมาที่เธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน…ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกยังไงอรุณรัศมี" "คุณไม่รู้" เธอทวนคำ "แล้ว…แล้วฉันล่ะคะ" "เธอ…เธอทำให้ฉันสับสน" ภาคย์พูด "ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" "แต่คุณก็ยังเลือกที่จะ…ที่จะใช้ร่างกายของฉัน…โดยที่ไม่ได้รักฉัน" อรุณรัศมีพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม "มันไม่ใช่แบบนั้นอรุณรัศมี" ภาคย์พยายามอธิบาย "ฉัน…ฉันแค่…ต้องการเธอ" "ต้องการ…หรือ…ต้องการแค่สนองความต้องการของตัวเอง" เธอถาม น้ำเสียงตัดพ้อ ภาคย์หลับตาลง เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร "ฉัน…ฉันเสียใจนะอรุณรัศมี" "คุณเสียใจ…ที่คุณทำร้ายฉัน…หรือเสียใจที่คุณ…จำฉันไม่ได้" เธอถาม ภาคย์เงียบไป เขามองไปที่อรุณรัศมี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน…เสียใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "คุณรู้ไหมคะ" อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่วเบา "คืนนั้น…ฉัน…ฉันรักคุณ" คำพูดของอรุณรัศมีทำให้ภาคย์ชะงักไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอรู้สึกแบบนั้น "ฉัน…ฉันรักคุณมากจริงๆ นะคะ" เธอพูดต่อ "ฉันยอมให้คุณทุกอย่าง…ฉันยอมรับความเจ็บปวดทั้งหมด…เพราะฉันเชื่อว่า…คุณจะรักฉันตอบ" ภาคย์มองไปที่อรุณรัศมี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจที่ประเมินค่าไม่ได้ "ฉัน…ขอโทษนะอรุณรัศมี" "คุณ…คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ" เธอตอบ "ฉันแค่…อยากให้คุณรู้…ว่าคืนนั้น…มันมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน" "ฉัน…ฉันจะพยายามจำมันให้ได้นะอรุณรัศมี" ภาคย์พูด "ฉันจะพยายามจำทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ" อรุณรัศมีมองไปที่ภาคย์ เธอเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเขา เธอหวังว่าเขาจะทำได้จริงๆ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ "ฉันรอคอย…วันที่คุณจะจำฉันได้" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ มองหน้ากัน ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา ราวกับจะคอยเป็นพยานให้กับความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นจากความเจ็บปวดก็ตาม