เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณรัศมีและภาคย์เดินทางกลับมายังกรุงเทพฯ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น ภาคย์ตัดสินใจที่จะไปพบท่านประธานธนโชติ เพื่อพูดคุยเรื่องราวทั้งหมด และขออนุญาตแต่งงานกับอรุณรัศมีอย่างถูกต้อง เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ อรุณรัศมีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่ได้กลับมาที่นี่นานหลายเดือน แต่เมื่อเห็นภาคย์ยืนอยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น “คุณพร้อมไหม” ภาคย์ถาม สายตาของเขาสื่อถึงความห่วงใย “พร้อมค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ “ไปกันเถอะ” ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธาน เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือท่านประธานธนโชตินั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าของท่านดูเคร่งขรึมกว่าที่เคย “อรุณรัศมี” ท่านเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกสาว “ไปอยู่ที่ไหนมา” “หนู… หนูขอโทษค่ะพ่อ” อรุณรัศมีกล่าวอย่างสำนึกผิด “หนูทำให้พ่อเป็นห่วง” “แล้วนี่… พาใครมาด้วย” ท่านประธานถามพลางเหลือบมองภาคย์ “ผมคือภาคย์ครับ ท่านประธาน” ภาคย์ก้าวออกมาข้างหน้า “ผมมาเพื่อขออนุญาตแต่งงานกับอรุณรัศมีครับ” ท่านประธานธนโชติเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แต่งงาน? เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาขอ” “ผมรู้ครับว่าผมอาจจะทำผิดพลาดไปในอดีต” ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ผมรักอรุณรัศมี และผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด” “ความรักน่ะ มันไม่ใช่แค่คำพูด” ท่านประธานตอบอย่างเย้ยหยัน “เธอคิดว่าเธอจะหาเงินมาเลี้ยงดูอรุณรัศมีได้หรือไง” “ผมจะทำงานหนักครับ” ภาคย์ยืนยัน “ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าผมเหมาะสมกับอรุณรัศมี” “พิสูจน์? ด้วยวิธีไหน” ท่านประธานถาม “ถ้าเธอทำธุรกิจจนเจ๊ง เธอจะทำยังไง” “ผมจะไม่มีวันทำให้ท่านผิดหวังครับ” ภาคย์กล่าวอย่างมั่นใจ อรุณรัศมีมองดูการเผชิญหน้าระหว่างบิดาและภาคย์ด้วยใจระทึก เธอไม่แน่ใจว่าบิดาของเธอจะยอมรับภาคย์หรือไม่ “เอาล่ะ” ท่านประธานถอนหายใจ “ฉันจะให้โอกาสเธอ” ภาคย์มองท่านประธานด้วยความหวัง “แต่… มันมีเงื่อนไข” ท่านประธานกล่าวต่อ “เธอต้องพิสูจน์ตัวเอง ด้วยการสร้างธุรกิจของตัวเองขึ้นมาให้ได้ภายในหนึ่งปี ถ้าเธอทำสำเร็จ ฉันจะยอมยกอรุณรัศมีให้ แต่ถ้าเธอทำไม่สำเร็จ… เธอจะต้องหายไปจากชีวิตของอรุณรัศมีตลอดไป” ภาคย์มองอรุณรัศมี สีหน้าของเขามีทั้งความมุ่งมั่นและความกังวล “ผมตกลงครับ ท่านประธาน” อรุณรัศมีใจหายวาบ เธอไม่เคยเห็นบิดาของเธอโหดร้ายเช่นนี้มาก่อน “แล้ว… ถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะพ่อ” เธอถาม “เธอต้องยอม” ท่านประธานตอบเสียงเฉียบขาด “นี่คือคำตัดสินของฉัน” เมื่อกลับออกมาจากห้องทำงาน ท่านประธานธนโชติ อรุณรัศมีก็โผเข้ากอดภาคย์ไว้แน่น “หนู… หนูขอโทษนะคะภาคย์” เธอเอ่ยเสียงสั่น “หนูทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้” “ไม่เป็นไรครับ” ภาคย์ปลอบ “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน” “แต่… หนึ่งปีมันนานเกินไปนะคะ” เธอพึมพำ “เราจะสู้ไปด้วยกัน” ภาคย์กล่าว “ผมจะพิสูจน์ให้พ่อของคุณเห็น ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน” อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา “หนูเชื่อใจคุณค่ะ” ภาคย์ยิ้มให้เธอ “ดีมาก” หลังจากวันนั้น ภาคย์ก็เริ่มแผนการสร้างธุรกิจของตัวเองอย่างจริงจัง เขาทำงานหนักแทบจะไม่ได้หยุดพัก อรุณรัศมีก็คอยให้กำลังใจและช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจโดยตรง แต่เธอก็เป็นแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดของเขา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งปีผ่านไปอย่างฉับพลัน ภาคย์ได้สร้างธุรกิจของตัวเองจนประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เขาได้พิสูจน์ให้ท่านประธานธนโชติเห็นแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา วันตัดสินมาถึง ภาคย์และอรุณรัศมียืนอยู่หน้าท่านประธานธนโชติอีกครั้ง “คุณทำได้” ท่านประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ฉันยอมรับคุณ” ภาคย์และอรุณรัศมีมองหน้ากันด้วยความดีใจ “ขอบคุณครับ ท่านประธาน” ภาคย์กล่าว “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” “และผมก็จะไม่ให้คุณเสียใจ” ท่านประธานเสริม “แต่งงานกันได้แล้ว” อรุณรัศมีน้ำตาไหลด้วยความปลาบปลื้ม เธอโผเข้ากอดภาคย์อย่างแน่นหนา “เราทำได้แล้ว” เธอพูด “ใช่… เราทำได้” ภาคย์ตอบพลางจุมพิตที่หน้าผากของเธอ คืนนั้น ภายใต้แสงดาวระยิบระยับ อรุณรัศมีและภาคย์ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนชายหาดที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของพวกเขา “จำคืนนั้นได้ไหม” ภาคย์ถาม “จำได้สิ” อรุณรัศมีตอบ “คืนที่เราเจอกันครั้งแรก… ท่ามกลางสายฝน” “แล้ว… ความรู้สึกในใจของคุณตอนนั้นเป็นยังไง” เขาถามต่อ อรุณรัศมีมองออกไปยังทะเลกว้าง “ตอนนั้น… หนูกลัวค่ะ… กลัวทุกอย่าง… แต่พอได้เจอคุณ… หนูก็มีความหวัง” “และตอนนี้ล่ะ” ภาคย์ถาม “ตอนนี้… หนูมีความสุขที่สุดในชีวิตค่ะ” เธอตอบ “เพราะมีคุณอยู่ข้างๆ” ภาคย์กอดเธอไว้แน่น “ผมก็เหมือนกันครับ… ที่รัก” ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยพายุ และเติบโตขึ้นท่ามกลางความหวังและความอดทน จนในที่สุด… พวกเขาก็ได้ครองคู่กันตลอดไป