อรุณรัศมีก้าวเข้าไปในห้องทำงานของบิดาอย่างนุ่มนวล มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะที่ประคองถาดใบเล็กที่มีแก้วน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจวางอยู่ ภาคย์เดินตามมาติดๆ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมและมุ่งมั่น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและความสำเร็จ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านลูกไม้หนาเข้ามา เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับจะเตือนให้รู้ถึงกาลเวลาที่ผ่านไป "นั่งก่อนสิ ภาคย์" เสียงท่านประธานธนโชติดังขึ้นแหบพร่ากว่าปกติ ท่านนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ทำจากไม้มะค่าขัดเงา กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารกองใหญ่ สายตาที่เคยทอประกายเฉียบคม บัดนี้ดูอ่อนล้าลงไปตามวัย ภาคย์ผายมือให้อรุณรัศมีนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่ข้างโซฟา ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆ เธอ เขาหันไปมองบิดาของเธอด้วยความเคารพ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณพ่อครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะขอคุยด้วยครับ" ท่านประธานธนโชติวางปากกาลงอย่างช้าๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ดวงตาของท่านสแกนใบหน้าของภาคย์อย่างพิจารณา "ฉันทราบแล้วว่าภาคย์ต้องการอะไร" น้ำเสียงของท่านเรียบเฉย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจบางอย่าง "เมื่อคืน...คุณได้ไปหาลูกสาวฉันที่รีสอร์ทของคุณเองใช่ไหม" ใบหน้าของอรุณรัศมีแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาบิดา รู้สึกอึดอัดใจกับคำถามที่ตรงไปตรงมาเกินไป ภาคย์ไม่หลบเลี่ยง "ครับคุณพ่อ ผมไปหาอรุณรัศมีจริงๆ ครับ และผมก็ต้องการจะขอคุณพ่อแต่งงานกับอรุณรัศมีครับ" เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น ดวงตาประสานกับท่านประธานธนโชติโดยตรง "ผมรักอรุณรัศมี ผมอยากจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต" ท่านประธานธนโชติหัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเลยแม้แต่น้อย "ความรักอย่างนั้นหรือ ภาคย์? ความรักที่มาพร้อมกับความลับ ความรักที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอหนีไปจากบ้าน?" ท่านถอนหายใจยาว "คุณรู้ไหมว่าอรุณรัศมีทำให้ฉันผิดหวังมากแค่ไหน? เธออายุเท่าไหร่แล้ว? เธอควรจะมีความรับผิดชอบต่อครอบครัวมากกว่านี้" "คุณพ่อครับ ผมขอโทษแทนอรุณรัศมีด้วยครับ" ภาคย์กล่าวเสริม "แต่ผมอยากให้คุณพ่อเข้าใจว่า เรื่องที่เกิดขึ้นมันมีเหตุผลของมัน" "เหตุผล? เหตุผลอะไร ภาคย์? เหตุผลที่เธอทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปเพื่อไปอยู่กับคุณ? เหตุผลที่เธอทำให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย?" น้ำเสียงของท่านประธานธนโชติเริ่มดังขึ้น "ฉันเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต ฉันไม่สามารถยอมให้ลูกสาวของฉันทำตัวเหลวไหลแบบนี้ได้" อรุณรัศมีทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา "คุณพ่อคะ หนูไม่ได้เหลวไหลค่ะ ที่หนูไป มันไม่ใช่เพราะหนูไม่รับผิดชอบ แต่มันเป็นเพราะหนู..." เธอลังเลที่จะพูดถึงเรื่องราวในคืนนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับภาคย์ที่เธอจำได้ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "เพราะเธอรักภาคย์อย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติตัดบท "แล้วความรักของเธอจะอยู่ได้นานแค่ไหน? เธอแน่ใจหรือว่าภาคย์จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป? เขาอาจจะมีผู้หญิงคนอื่นอีกก็ได้ ใครจะไปรู้?" "คุณพ่อครับ ผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งอรุณรัศมีไปไหน" ภาคย์สวนกลับทันที "ผมยืนยันตรงนี้เลยว่า ผมจะแต่งงานกับอรุณรัศมี และผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด" "การแต่งงานอย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของท่านดูน่าเกรงขาม "คุณคิดว่าการแต่งงานกับอรุณรัศมีจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้งั้นหรือ? คุณคิดว่าคุณมีดีพอที่จะมาเป็นลูกเขยของฉันงั้นหรือ?" ท่านเดินวนไปมารอบโต๊ะทำงาน "ฉันไม่เคยคิดว่าอรุณรัศมีจะเลือกผู้ชายแบบคุณ" "คุณพ่อครับ" อรุณรัศมียังคงพยายามพูด "หนูรักภาคย์จริงๆ ค่ะ" "รักอย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับลูกสาว "แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าผู้ชายที่เธอรักเป็นใคร? เขามีเบื้องหลังเป็นอย่างไร? เขาเป็นคนแบบไหน?" ภาคย์หน้าตึงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงควบคุมอารมณ์ "คุณพ่อครับ ผมอาจจะไม่ได้มีทุกอย่างเหมือนครอบครัวของคุณพ่อ แต่ผมมั่นใจในความรักของผม และผมก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเอง" "พิสูจน์? คุณจะพิสูจน์อย่างไร?" ท่านประธานธนโชติยื่นหน้าเข้ามาใกล้ภาคย์ "คุณจะพิสูจน์ว่าคุณคู่ควรกับลูกสาวคนเดียวของฉันได้อย่างไร? คุณจะพิสูจน์ว่าคุณจะไม่ทำให้เธอเสียใจในอนาคตได้อย่างไร?" "ผมจะทำให้คุณพ่อเห็นเองครับ" ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะดูแลอรุณรัศมีให้ดีที่สุด ผมจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด" "ความสุขอย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติหัวเราะอีกครั้ง "ความสุขของเธออยู่ที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ ที่ครอบครัวของเธอ ไม่ใช่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าอย่างคุณ" ท่านหันไปมองอรุณรัศมี "อรุณรัศมี เธอได้ยินที่พ่อพูดไหม? พ่อไม่อนุญาต" อรุณรัศมีน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอหันไปมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณพ่อครับ" ภาคย์ยังคงพยายาม "ผมขอโอกาสได้ไหมครับ? ผมขอโอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง" "โอกาสอย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติเชิดหน้าขึ้น "ฉันให้โอกาสเธอแล้ว ภาคย์ โอกาสที่จะถอยกลับไป และอย่ามายุ่งเกี่ยวกับลูกสาวของฉันอีก" "ผมทำไม่ได้ครับ" ภาคย์ยืนยันหนักแน่น "ผมรักอรุณรัศมี ผมจะไม่ยอมแพ้" "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว" ท่านประธานธนโชติเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาเซ็นต่อ ราวกับว่าบทสนทนาทั้งหมดไม่มีความสำคัญ "เชิญออกไปจากที่นี่ได้แล้ว" ภาคย์มองหน้าอรุณรัศมีด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ "อรุณรัศมี..." "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีพยายามยิ้มให้เขา แม้ว่าน้ำตาจะยังคงไหลอยู่ "เรากลับกันเถอะค่ะ" ทั้งสองลุกขึ้นยืน ภาคย์ก้มลงมองอรุณรัศมี "ผมขอโทษนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "อย่างน้อยเราก็ได้คุยกันแล้ว" เมื่อเดินออกจากห้องทำงานของบิดามา อรุณรัศมีก็ปล่อยโฮออกมาเต็มที่ ภาคย์ดึงเธอเข้ามากอดปลอบ "ไม่เป็นไรนะอรุณรัศมี ผมจะหาทางเอง" "แต่คุณพ่อไม่ยอมเลยค่ะ" เธอสะอื้นไห้ "คุณพ่อไม่เคยเห็นคุณค่าของคุณเลย" "ผมรู้" ภาคย์ลูบหลังเธอเบาๆ "แต่ผมจะทำให้ท่านเห็นเอง"