บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงัดผิดปกติ หลังจากที่อรุณรัศมีและภาคย์กลับออกมาจากห้องทำงานของท่านประธานธนโชติ ความตึงเครียดยังคงแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อรุณรัศมีนั่งเหม่อลอยอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น แสงแดดยามบ่ายที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ ภาคย์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธออย่างเงียบๆ เขาเห็นแววตาที่หม่นหมองของเธอแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ เขาอยากจะกอดเธอให้แน่นๆ อยากจะบอกเธอว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้คำพูดปลอบใจคงไม่สามารถเยียวยาบาดแผลในใจของเธอได้ "คุณพ่อคะ..." อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณพ่อไม่เคยเข้าใจหนูเลย" "ผมรู้" ภาคย์ตอบเสียงอ่อนโยน "แต่ท่านอาจจะแค่เป็นห่วงคุณ" "ห่วงหรือคะ?" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา "นี่หรือการแสดงความห่วงใย? การปฏิเสธทุกอย่าง การดูถูกคนรักของหนู? คุณพ่อไม่เคยเห็นคุณค่าของใครเลย นอกจากเงินและอำนาจ" "อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นนะอรุณรัศมี" ภาคย์จับมือเธอไว้แน่น "ผมจะคุยกับท่านอีกครั้ง" "คุณพ่อปิดประตูใส่เราแล้วค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณพ่อบอกว่าไม่ให้คุณเข้ามาเหยียบที่นี่อีก" ภาคย์ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยคิดว่าท่านประธานธนโชติจะใจแข็งขนาดนี้ "แต่ผมจะยอมแพ้ไม่ได้" เขาประกาศก้อง "ผมรักคุณ ผมอยากแต่งงานกับคุณ" "แต่ถ้าคุณพ่อไม่ยอม..." เธอเสียงแผ่วลง "เราจะทำอย่างไรกันดีคะ?" "เราจะหาทางอื่น" ภาคย์ตัดสินใจ "เราจะแต่งงานกันเอง โดยไม่ต้องขออนุญาตท่าน" อรุณรัศมีเบิกตากว้าง "แต่..." "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก" ภาคย์แทรกขึ้น "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" "แต่หนูไม่อยากทำให้คุณพ่อเสียใจไปมากกว่านี้" เธอพูดเสียงสั่น "คุณพ่อเคยบอกว่าถ้าหนูแต่งงานกับคนที่ไม่ใช่คนของท่าน ท่านจะตัดพ่อตัดลูก" "คุณพ่อพูดไปอย่างนั้นเอง" ภาคย์พยายามให้กำลังใจ "ท่านรักคุณมาก ท่านแค่อาจจะยังยอมรับผมไม่ได้ในตอนนี้" "หนูไม่แน่ใจค่ะ" เธอถอนหายใจยาว "หนูรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ตรงกลางระหว่างคุณกับคุณพ่อ" "ผมเข้าใจ" ภาคย์กอดเธอเบาๆ "คุณไม่ต้องกังวลนะ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความสัมพันธ์ระหว่างอรุณรัศมีกับบิดาเริ่มมีรอยร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ ท่านประธานธนโชติปฏิเสธที่จะพูดถึงเรื่องภาคย์กับเธออีก แต่ท่าทีที่เย็นชาและคำพูดเหน็บแนมที่ท่านมีต่อภาคย์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจ ภาคย์เองก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเข้าหาท่านประธานธนโชติอีกครั้ง เขาโทรศัพท์ไปหาท่านหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบ ท่านตัดการติดต่อทุกช่องทาง และสั่งห้ามไม่ให้ใครก็ตามในบริษัทเอ่ยถึงชื่อภาคย์ต่อหน้าท่าน "คุณพ่อคะ" อรุณรัศมีพยายามคุยกับบิดาอีกครั้งขณะที่ทั้งสองกำลังรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน "หนูอยากให้คุณพ่อเข้าใจภาคย์นะคะ" "เข้าใจอะไร?" ท่านประธานธนโชติถามเสียงเรียบ "เข้าใจว่าเขาจะมาฉวยโอกาสจากลูกสาวของฉันอย่างนั้นหรือ?" "ไม่ค่ะ" เธอรีบแก้ต่าง "ภาคย์รักหนูจริงๆ นะคะ" "ความรักของเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน? เมื่อเทียบกับฐานะและอำนาจของครอบครัวเรา?" ท่านประธานธนโชติวางส้อมลง "เธอคิดว่าเขาจะอยู่กับเธอได้ตลอดไปงั้นหรือ? เมื่อมีผู้หญิงที่ดีกว่า รวยกว่า หรือสวยกว่าเข้ามาในชีวิตเขา?" "คุณพ่อคะ..." เธอเสียงสั่น "หนูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณพ่อถึงมองคนอื่นในแง่ร้ายได้ขนาดนี้" "เพราะพ่อเห็นมาเยอะแล้วอรุณรัศมี" ท่านประธานธนโชติมองหน้าเธออย่างจริงจัง "พ่อเห็นคนที่เข้ามาหาเธอมากมาย ทั้งที่หวังในสมบัติของตระกูลเรา และพ่อก็ไม่ต้องการให้เธอต้องเสียใจในภายหลัง" "แต่ภาคย์ไม่ใช่คนแบบนั้นค่ะ" เธอพยายามยืนยัน "หนูเชื่อใจเขา" "ความเชื่อใจอย่างนั้นหรือ?" ท่านประธานธนโชติส่ายหน้า "มันไม่เพียงพอหรอกอรุณรัศมี มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น" "แล้วอะไรคือสิ่งที่เพียงพอสำหรับคุณพ่อคะ?" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความน้อยใจ "คุณพ่อต้องการให้หนูแต่งงานกับใคร? กับคนที่คุณพ่อเลือกให้? คนที่เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่หนูไม่ได้รัก?" ท่านประธานธนโชติเงียบไปครู่หนึ่ง "พ่อแค่อยากให้เธอมีความสุข" "ความสุขของหนูคือการได้อยู่กับคนที่หนูรักค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เพียบพร้อมทุกอย่างในสายตาของคุณพ่อก็ตาม" "เธอจะเสียใจ" ท่านประธานธนโชติกล่าวอย่างเย็นชา "ถ้าเธอเลือกทางเดินนี้ เธอจะต้องรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวเอง" คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของอรุณรัศมี เธอรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกทั้งใบ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับบิดาที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นชาและห่างเหินมากขึ้นทุกวัน ในขณะเดียวกัน ภาคย์ก็ไม่ยอมแพ้ เขาเริ่มมองหาช่องทางอื่นที่จะทำให้ท่านประธานธนโชติยอมรับเขา เขาปรึกษากับเพื่อนสนิท และพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของท่านประธานธนโชติ เพื่อที่จะหาจุดที่เขาสามารถเข้าไปช่วยเหลือหรือสร้างประโยชน์ได้ "นายแน่ใจนะว่าอยากจะทำแบบนี้?" เพื่อนของภาคย์ถามด้วยความเป็นห่วง "มันเสี่ยงเกินไปนะ" "ผมต้องทำ" ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมรักอรุณรัศมี ผมยอมไม่ได้ที่จะเห็นเธอต้องเสียใจ" "แต่ถ้าท่านประธานไม่ยอมรับนายจริงๆ ล่ะ?" "ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเอง" ภาคย์กล่าว "ผมจะพิสูจน์ว่าผมรักอรุณรัศมีมากพอที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ" แม้ว่าเขาจะมีความมุ่งมั่น แต่ในใจลึกๆ ภาคย์ก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน เขารู้ดีว่าการต่อสู้กับท่านประธานธนโชติไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะถอย เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรค เพื่อให้ได้ครอบครองหัวใจของอรุณรัศมีตลอดไป อรุณรัศมีเองก็รู้สึกสับสน เธอรักภาคย์สุดหัวใจ แต่เธอก็ยังคงมีความผูกพันกับบิดา เธอไม่อยากเห็นท่านผิดหวัง แต่เธอก็ไม่อยากเสียภาคย์ไปเช่นกัน ความขัดแย้งภายในใจทำให้เธอนอนไม่หลับ กลางดึกคืนนั้น เธอเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ริมระเบียง มองดูดวงดาวบนท้องฟ้าที่ส่องประกายราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเธอ "ภาคย์..." เธอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันได้ใช่ไหม?"