ใบหน้าของท่านประธานธนโชติแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาเดินเข้ามาหาภาคย์อย่างรวดเร็ว ดวงตาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน ภาคย์ยืนนิ่งเผชิญหน้ากับพ่อของเขา เขาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์นี้ไว้แล้ว แต่ก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ "พ่อครับ...ผม..." ภาคย์พยายามจะอธิบาย "แกกล้าดียังไงเข้ามาในบ้านของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต!" ท่านประธานตะคอกเสียงดัง "แถมยังจะขโมยเอกสารของฉันอีก!" "ผมไม่ได้จะขโมยครับพ่อ" ภาคย์กล่าวเสียงหนักแน่น "ผมแค่อยากจะให้พ่อได้เห็น...เห็นความตั้งใจของผม" "ความตั้งใจ?" ท่านประธานหัวเราะเยาะ "นี่แกเรียกพฤติกรรมแบบนี้ว่าความตั้งใจเหรอ? การบุกรุกเข้ามาในบ้านแล้วพยายามจะขโมยเอกสารสำคัญเนี่ยนะ?" "เอกสารพวกนี้...เกี่ยวกับโครงการใหม่ของผมครับพ่อ" ภาคย์อธิบาย "ผมอยากให้พ่อได้เห็น...ผมมั่นใจว่าโครงการนี้จะประสบความสำเร็จ และจะนำมาซึ่งผลกำไรมหาศาลให้กับบริษัทของเรา" "โครงการของแก?" ท่านประธานส่ายหน้า "แกคิดว่าพ่อจะเชื่อแกได้ยังไง? แกมันก็แค่พวกนักฝันกลางวัน ภาคย์! แกไม่เคยมีความรับผิดชอบอะไรเลย" "ผมรับผิดชอบแน่นอนครับพ่อ" ภาคย์ย้ำเสียงหนักแน่น "ผมได้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว...และผมก็มั่นใจว่าโครงการนี้จะทำให้พ่อภูมิใจ" "ภูมิใจ?" ท่านประธานหัวเราะอีกครั้ง "แกคิดว่าการกระทำแบบนี้จะทำให้พ่อภูมิใจได้งั้นเหรอ? แกมันน่าผิดหวังจริงๆ ภาคย์" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด ประตูตู้เสื้อผ้าก็ถูกเปิดออก นนท์ก้าวออกมาพร้อมกับใบหน้าซีดเผือด เขายืนอยู่ข้างภาคย์อย่างให้กำลังใจ ท่านประธานธนโชติเบิกตากว้างเมื่อเห็นนนท์ "นนท์...แกมาทำอะไรที่นี่?" "ผม...ผมมาช่วยเพื่อนครับท่านประธาน" นนท์ตอบเสียงตะกุกตะกัก "ช่วยเพื่อน?" ท่านประธานมองทั้งสองคนสลับกันไปมา "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!" ภาคย์สูดหายใจลึกๆ เขาตัดสินใจแล้วว่าถึงเวลาต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด "พ่อครับ...ผมรักอรุณรัศมี" เขาพูดเสียงดังฟังชัด "ผมอยากจะขอแต่งงานกับเธอ" คำพูดของภาคย์ทำเอาท่านประธานธนโชติถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด "แก...แกพูดอะไรของแก!" "ผมรักอรุณรัศมีครับพ่อ" ภาคย์กล่าวซ้ำ "ผมพร้อมจะสร้างครอบครัวกับเธอ...และผมก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น" "แกกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ภาคย์!" ท่านประธานตะคอกเสียงดัง "แกคิดว่าพ่อจะยอมให้แกแต่งงานกับลูกสาวของพ่อได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? แกมันไม่คู่ควร!" "ผมรู้ครับว่าผมอาจจะยังไม่คู่ควรในสายตาของพ่อ" ภาคย์กล่าว "แต่ผมจะพยายาม...ผมจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าผมสามารถดูแลอรุณรัศมีได้" "พิสูจน์?" ท่านประธานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกจะพิสูจน์ยังไง? ด้วยการบุกรุกเข้ามาในบ้านฉันอย่างนี้เนี่ยนะ?" "ผมรู้ครับว่าสิ่งที่ผมทำมันผิด" ภาคย์ยอมรับ "แต่ผมทำไปเพราะผมรักอรุณรัศมีมากจริงๆ ผมไม่อยากเสียเธอไป" ทันใดนั้นเอง เสียงกุญแจก็ดังขึ้นที่ประตูหน้าบ้าน ภาคย์และนนท์มองหน้ากันด้วยความตกใจ ท่านประธานธนโชติก็เช่นกัน ประตูหน้าบ้านเปิดออกอย่างช้าๆ และร่างของอรุณรัศมีก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เธอถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบหนึ่งอยู่ "พ่อคะ...ฉันกลับมาแล้ว" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้น เมื่อเธอเห็นภาพที่เกิดขึ้นภายในห้องทำงานของพ่อ เธอก็ถึงกับหยุดชะงัก ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอเห็นพ่อของเธอ ยืนเผชิญหน้ากับภาคย์ และภาคย์ก็มีนนท์ยืนอยู่ข้างๆ "อรุณรัศมี!" ท่านประธานธนโชติร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "ลูกมาทำอะไรที่นี่?" อรุณรัศมีก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เธอไม่พูดอะไร มองไปที่ภาคย์ แล้วก็มองไปที่พ่อของเธอ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะพ่อ" เธอถามเสียงสั่นเครือ "ภาคย์...มันกำลังจะขโมยเอกสารของพ่อ" ท่านประธานพูดเสียงดัง "ผมไม่ได้จะขโมยครับอรุณรัศมี" ภาคย์รีบแก้ตัว "ผมแค่อยากจะให้พ่อเห็นโครงการของผม" อรุณรัศมีมองไปที่ภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ภาคย์...ทำไม" "ผมขอโทษอรุณรัศมี" ภาคย์กล่าว "ผมรักคุณนะ...ผมทำไปเพราะผมไม่อยากเสียคุณไป" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลาย สิ่งที่เธอหวังว่าจะได้ยินจากปากของพ่อคือการยอมรับในตัวภาคย์ แต่สิ่งที่เธอได้เห็นกลับเป็นภาพที่เลวร้ายที่สุด "หนู...หนูจะไปอยู่ที่อื่นสักพักนะคะ" อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่วเบา "หนูต้องการเวลาคิด" เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ท่านประธานธนโชติกับภาคย์ และนนท์ ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับความเงียบงัน ท่านประธานธนโชติหันมามองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "แกมันน่าผิดหวังจริงๆ ภาคย์" เขาพูดเสียงเบา แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้ภาคย์รู้สึกเจ็บปวด ภาคย์ยืนนิ่ง เขารู้ดีว่าเขาได้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดลงไปแล้ว เขาอาจจะเสียทั้งพ่อ และเสียทั้งอรุณรัศมีไปตลอดกาล