เช้าวันรุ่งขึ้น คุณธามและนาราได้ตัดสินใจร่วมกันที่จะเผชิญหน้ากับอรุณรัศมีทันทีหลังจากที่ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย คุณธามไม่ต้องการให้มีเรื่องเข้าใจผิดค้างคาอีกต่อไป เขาต้องการแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง "คุณธามแน่ใจนะคะ" นาราถามขณะที่ทั้งคู่อยู่ในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานของอรุณรัศมี "แน่ใจ" คุณธามตอบเสียงหนักแน่น "ผมรอวันนี้มานานแล้ว" "ผมรู้ว่าอรุณรัศมีคงโกรธผมมาก" คุณธามกล่าวต่อ "แต่ผมหวังว่าเขาจะเข้าใจ หลังจากที่ผมอธิบายทุกอย่าง" "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" นาราเสริม "เรื่องมันซับซ้อนจริงๆ" เมื่อลิฟต์เปิดออก ทั้งสองก็ก้าวออกมาเผชิญหน้ากับห้องทำงานที่คุ้นเคย แต่ในวันนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะมีความหมายที่แตกต่างออกไป "อรุณรัศมี" คุณธามเอ่ยทักทายเมื่อผลักประตูเข้าไป อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจปนกับความระแวง "คุณธาม... แล้วก็คุณนารา" อรุณรัศมีกล่าว "มีอะไรหรือเปล่า" "ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณ" คุณธามกล่าว "เรื่องเกี่ยวกับ Project Phoenix และ... พี่ชายของคุณ" ทันทีที่ได้ยินคำว่า 'พี่ชาย' ใบหน้าของอรุณรัศมีก็เครียดขึ้นทันที "คุณจะบอกอะไรฉัน" "ผม... ผมอยากจะสารภาพความจริงทั้งหมด" คุณธามกล่าว "เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่ทำให้น้องชายของคุณเสียชีวิต" อรุณรัศมีนิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองคุณธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "คุณ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "ผม... ผมเป็นคนขับรถคันนั้น" คุณธามสารภาพ "ผมเป็นคนที่ทำให้น้องชายของคุณเสียชีวิต" คำพูดของคุณธามราวกับจะทำให้ห้องทำงานทั้งห้องหยุดนิ่ง อรุณรัศมีเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู เขาขยับตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามตั้งหลัก "ไม่... มันเป็นไปไม่ได้" อรุณรัศมีพึมพำ "คุณ... คุณโกหก" "ผมไม่ได้โกหก" คุณธามกล่าว "มันเป็นความจริง ผมเสียใจมากที่มันเกิดขึ้น" "คุณ... คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้เหรอ" อรุณรัศมีแค่นหัวเราะ "คุณพยายามจะป้ายความผิดให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ" "ผมไม่ได้ป้ายความผิด" คุณธามยืนยัน "ผมแค่อยากจะบอกความจริง" "แล้ว... แล้วถ้าคุณไม่ได้เป็นคนทำ แล้วใครเป็นคนทำ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณบอกมาสิ!" "ผม... ผมเป็นคนทำ" คุณธามย้ำ "มันเป็นอุบัติเหตุ ผมเสียหลักตอนที่กำลังเลี้ยวโค้ง ถนนมันลื่นมาก" "อุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอ" อรุณรัศมีตะโกน "คุณคิดว่าฉันจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ!" "ผมพยายามจะอธิบายให้คุณเข้าใจ" คุณธามกล่าว "แต่ผมรู้ว่ามันยาก" "ยากอย่างนั้นเหรอ!" อรุณรัศมีกล่าว "คุณทำร้ายพี่ชายฉัน แล้วคุณก็มาบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ! คุณคิดว่ามันง่ายมากเลยเหรอ!" "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ" คุณธามกล่าว "ผมรักพี่ชายของคุณมาก เขาก็เหมือนน้องชายของผม" "น้องชายของคุณอย่างนั้นเหรอ!" อรุณรัศมีหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณทำร้ายน้องชายผม แล้วคุณก็มาพูดแบบนี้!" "ผม... ผมรู้สึกผิดมาตลอดหลายปี" คุณธามกล่าว "ผมไม่เคยมีความสุขเลย" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม" อรุณรัศมีถาม "ทำไมคุณถึงเก็บเรื่องนี้ไว้" "ผมกลัว" คุณธามยอมรับ "ผมกลัวการตัดสินของคุณ กลัวว่าคุณจะเกลียดผม" "คุณกลัวอย่างนั้นเหรอ" อรุณรัศมีกล่าว "แล้วคุณคิดว่าผมจะไม่เกลียดคุณเหรอ! คุณทำร้ายพี่ชายผม! คุณพรากเขาไปจากผม!" "ผม... ผมอยากจะแก้ไขความผิดของผม" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะทำให้ Project Phoenix สำเร็จ เพื่อเป็นเกียรติแก่วินัย" "เป็นเกียรติอย่างนั้นเหรอ" อรุณรัศมีแค่นเสียง "คุณทำลายชีวิตเขา แล้วคุณก็มาบอกว่าจะทำเพื่อเป็นเกียรติ!" "ผม... ผมได้คุยกับนาราแล้ว" คุณธามกล่าว "เธอ... เธอเชื่อใจผม" อรุณรัศมีหันไปมองนารา "คุณ... คุณเชื่อเขาเหรอ" นาราพยักหน้า "ฉันเชื่อค่ะ" "คุณ... คุณไม่รู้หรือไง" อรุณรัศมีถามนารา "ว่าเขาทำอะไรกับพี่ชายฉัน!" "ฉันรู้ค่ะ" นาราตอบ "แต่ฉันก็เชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ" "อุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอ!" อรุณรัศมีตะโกน "พี่ชายฉัน... เขาไม่ได้แค่เสียชีวิต! เขาถูกพรากทุกอย่างไป!" "เขาถูกพรากทุกอย่างไปจริงๆ" คุณธามกล่าว "และผมก็เป็นคนทำ" "แต่... คุณต้องเข้าใจเจตนาของผม" คุณธามกล่าว "ผม... ผมพยายามจะปกป้องโครงการนี้" "ปกป้องอย่างนั้นเหรอ" อรุณรัศมีกล่าว "คุณปกป้องโดยการทำร้ายคนที่คุณเรียกว่าเพื่อน!" "ผม... ผมเสียใจจริงๆ" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะขอโทษคุณ" "ผมไม่ต้องการคำขอโทษของคุณ!" อรุณรัศมีตะโกน "ผมต้องการความยุติธรรม!" "คุณ... คุณจะทำอะไร" คุณธามถามอย่างระแวง "ผมจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด!" อรุณรัศมีกล่าว "ผมจะให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นคนยังไง!" "คุณ... คุณจะทำลายบริษัทของเราอย่างนั้นเหรอ" คุณธามถาม "ถ้ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ เพื่อให้ได้ความยุติธรรม" อรุณรัศมีกล่าว "ผมก็จะทำ!" "คุณธามคะ" นาราเอ่ยขึ้น "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ" "ใจเย็นอย่างนั้นเหรอ" อรุณรัศมีหันมามองนารา "คุณไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไง!" "ฉันรู้ค่ะ" นาราตอบ "แต่การแก้แค้น ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด" "แล้ววิธีที่ดีที่สุดคืออะไร" อรุณรัศมีถาม "ให้คุณธามมาทำดีกับผม แล้วผมจะลืมทุกอย่างไปอย่างนั้นเหรอ!" "ผม... ผมอยากจะขอโทษจริงๆ" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะชดใช้ความผิดของผม" "คุณจะชดใช้ยังไง" อรุณรัศมีถาม "คุณจะคืนชีวิตพี่ชายผมกลับมาได้ไหม!" "ผม... ผมจะทำให้ Project Phoenix สำเร็จ" คุณธามกล่าว "ผมจะทำให้มันเป็นโครงการที่ดีที่สุดในโลก" "ผมจะ... มอบส่วนแบ่งให้กับครอบครัวของคุณ" คุณธามกล่าว "และผมจะ... สร้างมูลนิธิเพื่อเป็นเกียรติแก่พี่ชายของคุณ" อรุณรัศมีเงียบไป เขาจ้องมองคุณธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และความเสียใจ "คุณ... คุณคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้หรือไง" อรุณรัศมีกล่าว "คุณคิดว่าผมจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เพียงเพราะคุณให้เงินผมอย่างนั้นเหรอ!" "ผม... ผมไม่ได้คิดแบบนั้น" คุณธามกล่าว "ผมแค่อยากจะแสดงความรับผิดชอบ" "ผม... ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง" "คุณ... คุณจะทำอะไรก็ได้" อรุณรัศมีกล่าว "แต่ผม... ผมจะไม่มีวันลืม" "ผม... ผมเข้าใจ" คุณธามกล่าว "ผมจะยอมรับการตัดสินใจของคุณ" "ผม... ผมขอให้คุณให้อภัยผม" คุณธามกล่าว "ถึงแม้ว่าผมจะไม่สมควรได้รับมันก็ตาม" อรุณรัศมีมองไปที่นารา "คุณ... คุณคิดว่าผมควรจะทำยังไง" นาราเดินเข้าไปใกล้ๆ อรุณรัศมี "ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะคะ" เธอพูด "แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุจริงๆ" "คุณธามเองก็เสียใจมาก" นาราเสริม "และเขาก็อยากจะแก้ไขทุกอย่าง" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณจะให้อภัยเขาได้ไหม" นาราพูดต่อ "แต่มันก็คงจะดีกว่า ถ้าเราจะเดินหน้าต่อไป โดยไม่ต้องแบกรับความแค้น" อรุณรัศมีเงียบไปนาน เขาจ้องมองคุณธามสลับกับนารา "ผม... ผมยังไม่พร้อมที่จะให้อภัยคุณ" อรุณรัศมีกล่าวในที่สุด "แต่... ผมจะลองพิจารณาข้อเสนอของคุณ" "ผม... ผมจะให้เวลาคุณ" คุณธามกล่าว "ผมจะรอ" "ผม... ผมอยากจะขอบคุณคุณนะนารา" อรุณรัศมีหันมามองนารา "ที่พยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น" "ฉันทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้องค่ะ" นาราตอบ "ตอนนี้... ผมขอตัวก่อน" อรุณรัศมีกล่าว "ผมต้องการเวลาคิด" อรุณรัศมีเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้คุณธามและนารายืนอยู่ด้วยกัน "คุณคิดว่าเขาจะให้อภัยเราไหมคะ" นาราถาม "ผมไม่รู้" คุณธามตอบ "แต่มันก็เป็นก้าวแรกที่ดี" "อย่างน้อย... เขาก็รับฟังเรา" คุณธามกล่าว "และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของเราในทันที" "ผม... ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก" คุณธามกล่าว "ที่ได้บอกความจริงกับเขา" "ฉันดีใจนะคะ" นาราตอบ "ที่อย่างน้อย... คุณก็ได้ปลดปล่อยมันออกมา" คุณธามมองไปที่นารา "ขอบคุณนะนารา" เขาพูด "ที่อยู่เคียงข้างผม" "ตลอดไปค่ะ ธาม" นาราตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงตึงเครียด แต่ความสัมพันธ์ระหว่างคุณธามและนาราก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พวกเขาได้ผ่านพ้นพายุลูกใหญ่มาด้วยกัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอนาคตต่อไป