คุณธามเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวโปรดในสวนหลังบ้าน ลมเย็นๆ พัดโชยมาเบาๆ สร้างความรู้สึกสงบปนเปไปกับความสับสนในใจ เขาปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปตามสายลม พยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่อรุณรัศมีเพิ่งเปิดเผย ภาพของวินัยปรากฏขึ้นในความคิดของคุณธาม เขาจำได้ว่าวินัยเคยพูดถึงความพยายามของพ่อในการสร้างบริษัท แต่ไม่เคยลงลึกในรายละเอียด เขาไม่เคยรู้เลยว่าอรุณรัศมี ซึ่งเป็นน้องชายต่างมารดาของวินัย จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการต่างๆ ของพ่อมากถึงเพียงนี้ "แล้วผมจะโทษอรุณรัศมีได้ยังไง" คุณธามรำพึงกับตัวเอง "ถ้าเขาทำไปเพราะอยากช่วยพ่อ หรือเพราะถูกกดดัน" เขาคิดถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีกับพ่อของเขา ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่เข้าใจ ความรู้สึกผิดที่พ่อไม่เคยได้รับความรักจากลูกอย่างเต็มที่ และความรู้สึกโกรธแค้นที่พ่อเคยทำร้ายความรู้สึกของแม่ "บางที... อรุณรัศมีอาจจะกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน" คุณธามคิด "การถูกคาดหวัง การถูกผลักดันให้ทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ" เขามองไปที่ก้อนหินที่วางประดับอยู่ในสวน มันดูสงบนิ่ง แต่ก็ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน เช่นเดียวกับความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจของผู้คน "ถ้าผมเองก็ยังแบกรับความเจ็บปวดจากอดีตของพ่ออยู่" คุณธามกล่าว "แล้วผมจะคาดหวังให้คนอื่นก้าวข้ามมันไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไร" ความคิดของเขาเริ่มเปลี่ยนไป จากความผิดหวังต่อการปิดบังของอรุณรัศมี กลายมาเป็นความเข้าใจในความเปราะบางของมนุษย์ "นาราพูดถูก" คุณธามคิด "ความเชื่อใจมันต้องสร้างขึ้นใหม่ และการจะสร้างมันได้ ต้องอาศัยความเข้าใจและเวลา" เขาตัดสินใจว่าจะลองกลับไปคุยกับอรุณรัศมีอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะของคนที่กำลังจะกล่าวโทษ แต่ในฐานะของคนที่พร้อมจะรับฟัง คุณธามลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินกลับเข้าไปในบ้าน และตรงไปยังห้องทำงาน เขาพบว่าอรุณรัศมียังคงอยู่ที่นั่น แต่คราวนี้เขานั่งนิ่งๆ ก้มหน้ามองพื้น ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเหมือนตอนแรก "อรุณรัศมี" คุณธามเรียก น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองคุณธามด้วยความประหลาดใจ "คุณธาม... คุณกลับมาแล้ว" "ผม... ผมคิดทบทวนเรื่องที่เราคุยกันเมื่อครู่" คุณธามกล่าว "ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่บอกผม" สีหน้าของอรุณรัศมีเปลี่ยนเป็นมีความหวังเล็กน้อย "คุณ... คุณเข้าใจผมจริงๆ หรือครับ" "ผมเข้าใจว่าคุณคงเจอเรื่องยากลำบากมาก" คุณธามตอบ "และผมก็เข้าใจว่าคุณคงกลัว" "ผมกลัวจริงๆ ครับ" อรุณรัศมีสารภาพ "ผมกลัวว่าคุณธามจะมองผมเหมือนที่คนอื่นเคยทำ" "เหมือนที่คนอื่นเคยทำ?" คุณธามถาม "ครับ" อรุณรัศมีพยักหน้า "คนส่วนใหญ่มักจะตัดสินผมจากชื่อเสียงของพ่อ หรือจากความสัมพันธ์ของผมกับพี่วินัย" "แต่ผมไม่ใช่คนส่วนใหญ่" คุณธามกล่าว "ผมอยากรู้จักคุณในแบบที่คุณเป็นจริงๆ" คำพูดของคุณธามทำให้หัวใจของอรุณรัศมีพองโตขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนมองเขาด้วยสายตาแบบนี้ "ผม... ผมดีใจที่คุณธามพูดแบบนี้" อรุณรัศมีกล่าว "ผมอยากจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณธามฟัง" "ผมพร้อมจะฟัง" คุณธามกล่าว "แต่อยากให้คุณบอกผมก่อนว่า เรื่องราวที่ว่านี้ มันเกี่ยวข้องกับ Project Phoenix ยังไง" อรุณรัศมีพยักหน้า เขากระชับมือเข้าหากัน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาอย่างละเอียด "หลังจากที่คุณพ่อเสียชีวิต" อรุณรัศมีเริ่มต้น "ผมพยายามที่จะรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของท่าน เพื่อที่จะสานต่อเจตนารมณ์ของท่าน" "เจตนารมณ์ของคุณพ่อ?" คุณธามเลิกคิ้ว "ครับ" อรุณรัศมีตอบ "คุณพ่อเคยพูดถึงความฝันที่จะสร้างธุรกิจที่มั่นคง และช่วยเหลือสังคม" "แต่ผมไม่เคยเห็นด้านนั้นของคุณพ่อเลย" คุณธามกล่าว "ท่านอาจจะมีด้านนั้นที่คนนอกไม่เคยเห็น" อรุณรัศมีกล่าว "และผมก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้เห็น" "แล้วคุณพบอะไรบ้าง" คุณธามถาม "ผมพบว่า..." อรุณรัศมีลังเล "ผมพบว่าในระหว่างที่คุณพ่อกำลังสร้างธุรกิจ ท่านได้ทำผิดพลาดไปบ้าง" "ผิดพลาดอย่างไร" "ท่านเคย... เคยทุจริตในบางโครงการ" อรุณรัศมีกล่าวเสียงเบา "เพื่อที่จะเร่งให้ธุรกิจเติบโตเร็วขึ้น" คำสารภาพของอรุณรัศมีทำให้คุณธามรู้สึกชาไปทั้งตัว เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของเขาจะทำอะไรแบบนั้น "เป็นไปไม่ได้" คุณธามพึมพำ "ผมรู้ว่ามันน่าตกใจครับ" อรุณรัศมีกล่าว "แต่ผมมีหลักฐาน" อรุณรัศมีหยิบไฟล์เอกสารออกมาจากกระเป๋า เขาเปิดมันออกให้คุณธามดู "นี่คือบันทึกการทำธุรกรรม และเอกสารบางส่วนที่ผมเก็บรวบรวมไว้" อรุณรัศมีกล่าว "ผมคิดว่า... ผมคิดว่าคุณธามควรจะต้องรู้เรื่องนี้" คุณธามรับเอกสารมาดู ดวงตาของเขากวาดอ่านไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรก" คุณธามถาม "ผมกลัวครับ" อรุณรัศมีตอบ "ผมกลัวว่าคุณธามจะโกรธผม ที่ผมรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ไม่ได้บอก" "ผมจะโกรธคุณทำไม" คุณธามกล่าว "ผมควรจะขอบคุณคุณด้วยซ้ำ" "ขอบคุณผม?" อรุณรัศมีดูประหลาดใจ "ใช่" คุณธามยืนยัน "ขอบคุณที่คุณกล้าหาญพอที่จะบอกความจริงกับผม" คุณธามมองเอกสารในมือ เขาตระหนักว่านี่คือสิ่งที่จะทำให้เขาเข้าใจพ่อของเขาได้ดีขึ้น "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" อรุณรัศมีกล่าว "ที่ผมทำให้คุณรู้สึกไม่ดี" "ผมเข้าใจแล้ว" คุณธามกล่าว "และผมก็ให้อภัยคุณ" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอรุณรัศมี เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและเต็มไปด้วยความโล่งอก "ผม... ผมอยากจะทำงานร่วมกับคุณธามต่อไป" อรุณรัศมีกล่าว "ผมอยากจะช่วยคุณธามแก้ไขสิ่งที่พ่อผมเคยทำผิดพลาด" คุณธามมองอรุณรัศมี เขาเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นในแววตาของน้องชายต่างมารดา "ผมก็เหมือนกัน" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะสร้าง Project Phoenix ให้เป็นความภาคภูมิใจที่แท้จริง" ทั้งสองมองหน้ากัน ความเข้าใจได้ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความสัมพันธ์ที่เคยเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ บัดนี้กำลังจะถูกแทนที่ด้วยความร่วมมือที่แข็งแกร่งกว่าเดิม