วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับพรรณรวี ทุกๆ วันเธอจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน ไม่ได้ออกไปไหน เธอพยายามทำใจให้ยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็อดที่จะหวั่นใจไม่ได้ "หนูจะไหวไหมนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง "ไม่ต้องคิดมากนะลูก" คุณหญิงนภาที่เดินเข้ามาในห้อง พูดขึ้น "ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" "หนูแค่กลัวค่ะแม่" พรรณรวีหันมามองมารดา "กลัวว่าหนูจะไม่ดีพอ กลัวว่าเขาจะไม่รักหนู" "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างหรอกลูก" คุณหญิงนภาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ "และเรื่องความรัก มันก็ต้องใช้เวลา" "แล้วถ้าเขาไม่ชอบหนูล่ะคะ" "ถ้าเขาไม่ชอบ พรรณรวีก็ต้องทำให้เขาชอบให้ได้" คุณหญิงนภาพูดพลางยิ้มบางๆ "ผู้หญิงเราก็มีเสน่ห์ของตัวเองนะ" พรรณรวีหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของมารดา "แม่นี่ก็พูดไป" "เอาเข้าจริง พ่อกับแม่ก็เป็นห่วงพรรณรวีนะ" คุณชายพงษ์ศักดิ์ที่เดินเข้ามาในห้องกล่าวเสริม "แต่เราเชื่อในตัวลูก" "หนูจะพยายามค่ะพ่อ" พรรณรวีตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น วันเวลาแห่งความกังวลยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่พรรณรวีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนหลังบ้าน จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา "ขอโทษนะครับ คุณพรรณรวีใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรรณรวีเงยหน้าขึ้นมอง เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาว ผมสีดำขลับ ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบ สวมชุดสูทสีเข้มที่ดูดีมีราคา เขาถือช่อดอกกุหลาบสีแดงเข้มมาด้วย "ใช่ค่ะ คุณเป็นใครคะ" พรรณรวีถามด้วยความสงสัย "ผมชื่อภาคภูมิครับ" ชายหนุ่มตอบ พลางยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ "ผมเอามาให้คุณครับ" พรรณรวีรับช่อดอกไม้มาด้วยความงุนงง นี่คือคุณภาคภูมิที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยงั้นเหรอ? เขาดูดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก "ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "ผมขออนุญาตเข้ามานั่งคุยกับคุณสักครู่ได้ไหมครับ" ภาคภูมิถาม พรรณรวีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ค่ะ เชิญค่ะ" ทั้งสองคนนั่งลงบนเก้าอี้ในสวน พรรณรวีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่รู้จะเริ่มบทสนทนายังไงดี "คุณคงจะอึดอัดใจกับเรื่องของเราใช่ไหมครับ" ภาคภูมิเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ก็... นิดหน่อยค่ะ" พรรณรวีตอบตรงๆ "ผมเองก็เหมือนกัน" ภาคภูมิถอนหายใจ "ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก" "แล้วคุณ... ไม่ชอบหนูเหรอคะ" พรรณรวีถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ภาคภูมิหันมามองเธอ แววตาฉายชัดถึงความจริงใจ "ผมไม่ได้ไม่ชอบคุณนะครับ ผมแค่... ต้องการเวลาทำความรู้จักคุณมากกว่านี้" "คุณก็เหมือนกันใช่ไหมครับ" พรรณรวีก้มหน้าลง "ค่ะ" "ผมเข้าใจว่าเรื่องนี้มันบังคับเราทั้งคู่" ภาคภูมิพูดต่อ "แต่ผมเชื่อว่าเราสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันได้" "คุณคิดว่าอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ" ภาคภูมิยิ้มบางๆ "เราลองดูกันไหมครับ" พรรณรวีเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอเห็นประกายตาแห่งความหวังในดวงตาของเขา เธอเองก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง "ค่ะ เราลองดูกัน" เธอตอบ บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มเล่าเรื่องราวของตัวเองให้กันฟัง พรรณรวีพบว่าภาคภูมิเป็นคนที่มีเหตุผล สุภาพ และมีความคิดที่น่าสนใจ เขาไม่ใช่คนหยิ่งยโสอย่างที่เธอเคยคิด "คุณชอบอ่านหนังสือเหรอครับ" ภาคภูมิถาม พลางมองไปที่หนังสือในมือของเธอ "ค่ะ ชอบมากเลยค่ะ" พรรณรวีตอบ "โดยเฉพาะนิยาย" "ผมก็ชอบครับ" ภาคภูมิยิ้ม "คุณชอบแนวไหนเป็นพิเศษ" "แนวโรแมนติกค่ะ" พรรณรวีตอบอย่างเขินอาย "ผมนึกว่าคุณจะชอบแนวสืบสวนสอบสวนซะอีก" ภาคภูมิพูดติดตลก ทั้งสองคนหัวเราะ พรรณรวีรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอเริ่มมองเห็นภาคภูมิในมุมมองใหม่ เขาก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเหมือนกับเธอ "ผมว่าเราเข้ากันได้ดีนะ" ภาคภูมิพูดพลางมองเธอ "ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เลือกทางนี้ด้วยตัวเองก็ตาม" "หนูก็รู้สึกอย่างนั้นค่ะ" พรรณรวีตอบ เมื่อได้พูดคุยกัน พรรณรวีก็รู้สึกว่าความกังวลที่มีลดน้อยลงไปมาก เธอเริ่มมีความหวังว่าการแต่งงานครั้งนี้ อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด "ผมขอตัวก่อนนะครับ" ภาคภูมิเอ่ยขึ้น "ไว้เราเจอกันอีกนะครับ" "ค่ะ" พรรณรวีพยักหน้า "ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะ" ภาคภูมิยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พรรณรวีอยู่กับช่อดอกกุหลาบสีแดงเข้ม และความรู้สึกที่เปลี่ยนไป