"คุณภาคภูมิคะ" เสียงของพรรณรวีดังขึ้นอย่างนุ่มนวลขณะที่เธอยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้เขา "คุณดูเหนื่อยนะคะ" ภาคภูมิรับแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะทำงาน ดวงตาของเขาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นภาพตึกสูงระฟ้าของเมืองที่กำลังพลุกพล่าน "ผมแค่คิดมากไปหน่อย" เขาตอบ เสียงของเขาฟังดูอ่อนล้ากว่าปกติ "เรื่องคุณวิชัย หรือว่าเรื่องอื่นคะ" พรรณรวีถามด้วยความเป็นห่วง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ ภาคภูมิถอนหายใจยาว "ก็หลายเรื่องนะ... เรื่องคุณวิชัยมันก็กดดันอยู่แล้ว แต่ผมยังกังวลเรื่องสิริลักษณ์อีก" "ฉันเข้าใจค่ะ" พรรณรวีพยักหน้า "ถึงแม้ว่าเรื่องราวจะผ่านมาสักพักแล้ว แต่บาดแผลมันยังอยู่" "ใช่" ภาคภูมิพึมพำ "ผมยังรู้สึกผิดอยู่เสมอที่หลอกลวงครอบครัว และหลอกลวงเธอ" "แต่คุณภาคภูมิก็พยายามแก้ไขทุกอย่างแล้วนะคะ" พรรณรวีพูด "คุณได้บอกความจริงกับทุกคน และพยายามที่จะชดเชยความผิดพลาด" "แต่ความจริงบางอย่าง มันก็ไม่สามารถลบเลือนไปได้ง่ายๆ" ภาคภูมิกล่าว "ผมยังนึกถึงคำพูดของธนากรที่บอกว่า สิริลักษณ์อาจจะมีเรื่องที่ปิดบังเราอยู่" "คุณหมายถึงเรื่องที่เธอไปแอบเจอคุณวิชัยก่อนที่จะมีเรื่องทั้งหมดใช่ไหมคะ" พรรณรวีถาม "ใช่" ภาคภูมิพยักหน้า "ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องปิดบังเรื่องนี้จากผม และทำไมเธอถึงเลือกที่จะเจอกับคุณวิชัยเพียงลำพัง" "บางที... เธออาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้" พรรณรวีพยายามปลอบใจ "เราไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอคิดอะไรอยู่" "แต่ถ้าเธอรู้ว่าคุณวิชัยเป็นคนอันตราย ทำไมเธอถึงยังไปเจอเขา" ภาคภูมิถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสงสัยและความไม่สบายใจ "ผมกลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง" "ฉันก็กลัวเหมือนกันค่ะ" พรรณรวียอมรับ "แต่เราก็ได้ให้ตำรวจช่วยดูแลเรื่องนี้อยู่แล้ว" "ผมหวังว่าอย่างนั้น" ภาคภูมิกล่าว "ผมไม่อยากให้เรื่องราวในอดีตกลับมาทำร้ายเราอีก" ในช่วงบ่ายวันนั้น ภาคภูมิและธนากรได้พบกันอีกครั้งที่ห้องทำงานของธนากร ข้อมูลที่สมชายส่งมานั้นน่าสนใจมาก "นี่คือรายชื่ออดีตผู้บริหารระดับสูงของบริษัทวิวัฒน์วงศ์ ที่เกษียณอายุไปในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา" ธนากรเปิดแฟ้มเอกสารให้ภาคภูมิดู "มีอยู่ 3 ท่านที่น่าสงสัยเป็นพิเศษ" ภาคภูมิกวาดสายตาอ่านรายชื่ออย่างรวดเร็ว "ท่านไหนบ้าง" "ท่านแรกคือ คุณสมศักดิ์ เป็นรองประธานฝ่ายการเงิน เขาเกษียณไปเมื่อ 3 ปีก่อน" ธนากรชี้ไปที่รูปถ่ายของชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเคร่งขรึม "ผมได้ข้อมูลมาว่าเขามีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก หลังเกษียณ" "น่าสงสัย" ภาคภูมิพยักหน้า "แล้วท่านที่สองล่ะ" "ท่านที่สองคือ คุณประเสริฐ อดีตรองประธานฝ่ายบุคคล" ธนากรเลื่อนเอกสารไปอีกหน้า "เขาเกษียณไปเมื่อ 2 ปีก่อน" "ทำไมเขาถึงน่าสงสัย" ภาคภูมิถาม "มีข่าวลือว่าเขาไม่พอใจที่บริษัทไม่ให้ตำแหน่งที่สูงขึ้นหลังจากที่เขาทำงานมานาน" ธนากรกล่าว "และเขามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับนักการเมืองบางคน" "อืม..." ภาคภูมิครุ่นคิด "และท่านสุดท้ายล่ะ" "ท่านสุดท้ายคือ คุณวิรัช" ธนากรเลื่อนเอกสารไปอีกหน้า "อดีตที่ปรึกษาอาวุโส" "คุณวิรัช..." ภาคภูมิทวนชื่อ "ผมจำชื่อนี้ได้ เขาเคยเป็นคนสนิทของคุณพ่อผม" "ใช่ครับ" ธนากรพยักหน้า "และผมได้ข้อมูลมาว่าคุณวิรัชเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง และเคยมีปัญหากับคุณพ่อของคุณในเรื่องทิศทางการบริหารบริษัท" "ผมจำได้ว่าเคยมีเรื่องขัดแย้งกันจริงๆ" ภาคภูมิกล่าว "แต่ผมไม่เคยคิดว่าเขาจะทำอะไรถึงขนาดนี้" "ข้อมูลที่สมชายได้มาว่า 'นายใหญ่' เป็นอดีตผู้บริหารที่ใกล้ชิดกับ 'คุณ' นั้น อาจจะหมายถึงคุณวิรัชก็เป็นได้" ธนากรกล่าว "และคุณวิชัยอาจจะเป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้" "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..." ภาคภูมิเริ่มพูด แต่ก็หยุดไป "เราต้องหาหลักฐานให้ได้ก่อน" "ผมกำลังเร่งตรวจสอบความเคลื่อนไหวของทั้งสามท่านนี้อยู่ครับ" ธนากรกล่าว "โดยเฉพาะคุณวิรัช" ในขณะเดียวกัน ที่บ้านของภาคภูมิ พรรณรวีได้พบกับคุณหญิงกุลยา ผู้เป็นแม่ของภาคภูมิ "คุณรวีจ๊ะ" คุณหญิงกุลยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล "แม่มีเรื่องอยากจะปรึกษาหนูหน่อย" "มีอะไรหรือคะคุณหญิง" พรรณรวีถามอย่างสุภาพ "เรื่องของสิริลักษณ์น่ะจ้ะ" คุณหญิงกุลยาถอนหายใจ "แม่รู้สึกไม่สบายใจเลย" "คุณหญิงกังวลเรื่องอะไรคะ" พรรณรวีถาม "แม่ไปเจอรูปถ่ายเก่าๆ ของสิริลักษณ์เข้า" คุณหญิงกุลยาพูด พลางหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "รูปนี้ถ่ายตอนที่เธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานที่บริษัทใหม่ๆ" พรรณรวีมองดูรูปถ่ายนั้น เป็นรูปของสิริลักษณ์ในชุดทำงาน ยิ้มแย้มสดใส แต่ในมือของเธอกลับถือเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นสัญญากู้ยืม "นี่มัน..." พรรณรวีอุทานด้วยความประหลาดใจ "แม่ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร" คุณหญิงกุลยาเอ่ย "แต่แม่รู้สึกได้ว่า เรื่องของสิริลักษณ์มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด" "คุณหญิงแน่ใจนะคะว่าเธอไม่ได้เอาเอกสารนี้ไปให้ใคร" พรรณรวีถาม "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณหญิงกุลยาตอบ "แต่แม่รู้สึกว่าเราควรจะต้องสืบหาความจริงให้ได้" พรรณรวีรับรูปถ่ายนั้นมาพิจารณา เธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง สัญญากู้ยืมที่สิริลักษณ์ถืออยู่นั้น อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด "ฉันจะลองเอาเรื่องนี้ไปคุยกับคุณภาคภูมิ และคุณธนากรดูนะคะ" พรรณรวีกล่าว "บางทีพวกเขาอาจจะมีข้อมูลเพิ่มเติม" "ขอบใจมากนะจ้ะหนู" คุณหญิงกุลยากล่าว "แม่เชื่อว่าหนูจะช่วยเราได้" หลังจากนั้น พรรณรวีก็รีบไปหาภาคภูมิที่ออฟฟิศ เธอเล่าเรื่องที่คุณหญิงกุลยาพบเจอ และยื่นรูปถ่ายให้เขาดู ภาคภูมิรับรูปถ่ายนั้นมาดูด้วยความสนใจ "นี่มันสัญญากู้ยืม..." เขาพึมพำ "แล้วทำไมสิริลักษณ์ถึงต้องถือเอกสารนี้" "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ" พรรณรวีกล่าว "แต่คุณหญิงกุลยามั่นใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" "ถ้าสิริลักษณ์มีหนี้สินจริงๆ และเธอปิดบังเรามาตลอด..." ภาคภูมิเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด "ก็เป็นไปได้ว่าคุณวิชัยอาจจะใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการข่มขู่เธอ" "แล้วถ้า 'นายใหญ่' คือคุณวิรัชจริงๆ" พรรณรวีถาม "เขาจะรู้เรื่องหนี้สินของสิริลักษณ์ไหม" "อาจจะ" ภาคภูมิกล่าว "ถ้าเขามีความเกี่ยวข้องกันจริง" ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของภาคภูมิก็ดังขึ้น เป็นสายจากธนากร "ภาคภูมิ" เสียงของธนากรดังขึ้นอย่างเร่งรีบ "ผมเพิ่งได้ข้อมูลมาว่าคุณวิรัชกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศในอีก 2 วันข้างหน้า" "อะไรนะ!" ภาคภูมิอุทาน "ทำไมเขาถึงต้องรีบไป" "ผมไม่รู้แน่ชัด" ธนากรตอบ "แต่ผมคิดว่าเราต้องรีบดำเนินการก่อนที่เขาจะหลบหนีไป" ภาคภูมิหันไปมองพรรณรวี สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องจับตัวคุณวิรัชให้ได้"