"มีอะไรถึงมาหาถึงที่นี่ได้" คุณวิรัชเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความประหลาดใจปนระแวงเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้ภาคภูมิ พร้อมกับกวาดสายตามองธนากรและพรรณรวีสลับกันไปมา "ผมไม่ได้นัดใครไว้เลยนะ" ภาคภูมิยืนตรงเผชิญหน้ากับคุณวิรัช สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตากลับฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "คุณวิรัชครับ ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ" "เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรกัน" คุณวิรัชเลิกคิ้วสูง พยายามซ่อนความกระวนกระวายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ถ้ามีอะไรก็บอกมาตรงๆ เถอะ ผมไม่ชอบการเล่นเกม" "ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันครับ" ภาคภูมิกล่าว "และผมคิดว่าคุณเองก็ไม่ชอบการถูกจับได้คาหนังคาเขาเหมือนกัน" คำพูดของภาคภูมิทำให้คุณวิรัชชะงักไปเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณหมายความว่ายังไง" "ผมหมายความว่า เรารู้แล้วครับว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" ภาคภูมิพูดเสียงหนักแน่น "เรารู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือ ทำลายชื่อเสียงบริษัท และใครเป็นคนสั่งให้คนไปข่มขู่สมชาย" สีหน้าของคุณวิรัชซีดเผือด เขาพยายามฝืนยิ้ม "คุณกำลังพูดถึงใคร ผมไม่เข้าใจเลย" "อย่าปฏิเสธเลยครับคุณวิรัช" ธนากรเสริมขึ้นมาบ้าง "เรามีหลักฐานที่ชัดเจนแล้ว พยานยืนยันว่าคุณคือ 'นายใหญ่' ที่สั่งให้คนไปข่มขู่สมชาย" คุณวิรัชชี้มาที่ธนากรอย่างตกใจ "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง" "เรื่องนี้ไม่สำคัญว่าเรารู้ได้อย่างไร" ภาคภูมิกล่าวต่อ "สิ่งสำคัญคือ คุณต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่คุณทำ" "ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" คุณวิรัชขึ้นเสียงดังอย่างไม่พอใจ "พวกคุณกำลังใส่ร้ายผม! ผมเป็นถึงอดีตรองประธานบริษัทนะ ผมไม่ทำเรื่องต่ำๆ แบบนั้นหรอก!" "แต่พยานของเราได้ยินชื่อคุณอย่างชัดเจนครับ" พรรณรวีเอ่ยเสริมอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น "และเขายืนยันว่า 'คุณวิรัช' คือคนที่สั่งการ" คุณวิรัชหันไปมองพรรณรวีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน... ปากดีจริงๆ! รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนสั่ง! ไม่มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ได้!" "เรามีหลักฐานที่เชื่อมโยงคุณกับการปล่อยข่าวลือที่ทำลายบริษัทของเราด้วย" ภาคภูมิกล่าว "เราทราบดีว่าคุณมีความบาดหมางกับคุณพ่อของผมมานาน และคุณต้องการแก้แค้น" "นั่นมันเรื่องในอดีต!" คุณวิรัชตะคอก "ผมเลิกคิดเรื่องพวกนั้นไปแล้ว! บริษัทวิวัฒน์วงศ์ก็ยังคงอยู่ได้ดีโดยไม่มีผม" "แต่คุณไม่เคยหยุดคิดทำลายมันเลยใช่ไหมครับ" ภาคภูมิถามกลับ "คุณใช้วิธีสกปรกสารพัดเพื่อทำให้บริษัทของเราอ่อนแอลง คุณคิดว่าเราจะไม่รู้ทันคุณเลยหรือไง" คุณวิรัชอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของภาคภูมิ เขาพยายามรวบรวมสติ "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! ถ้าคุณมีหลักฐานจริง ก็เอามาให้ผมดูสิ!" "เราไม่จำเป็นต้องเอาหลักฐานมาให้คุณดูตอนนี้" ธนากรกล่าว "แต่เรามาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า เวลาของคุณกำลังจะหมดลงแล้ว คุณวิรัช" "หมายความว่ายังไง" คุณวิรัชถาม พยายามซ่อนความหวั่นเกรง "เรากำลังจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดต่อสาธารณชน" ภาคภูมิกล่าว "คุณจะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป" ใบหน้าของคุณวิรัชเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาเริ่มเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย "พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้! พวกคุณไม่มีสิทธิ์!" "เรามีสิทธิ์เต็มที่" ภาคภูมิกล่าว "เพราะคุณได้ทำลายชีวิตและความหวังของผู้คนมากมาย" "ผม... ผม..." คุณวิรัชพูดไม่ออก เขาพยายามมองหาทางหนี แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นสายตาของภาคภูมิ ธนากร และพรรณรวี "ผมขอเสนอทางเลือกให้คุณ" ภาคภูมิกล่าว "คุณยอมรับผิดแต่โดยดี และร่วมมือกับเราในการชดเชยความเสียหาย คุณอาจจะยังพอมีโอกาสที่จะลดโทษลงได้" คุณวิรัชหยุดเดิน เขาเงยหน้ามองภาคภูมิด้วยสายตาที่อ่อนลง แต่ยังคงมีความดื้อรั้นปะปนอยู่ "แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ" "ถ้าคุณไม่ยอม" ธนากรพูดเสียงเย็น "เราก็จะดำเนินคดีกับคุณอย่างเต็มที่ หลักฐานที่เรามีเพียงพอที่จะทำให้คุณต้องชดใช้กรรม" "คุณวิรัชคะ" พรรณรวีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่า "การยอมรับผิดไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือความกล้าหาญ" คุณวิรัชยืนนิ่งไปพักหนึ่ง เขาหลับตาลงเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจยาว "ผม... ผมต้องการเวลาคิด" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ผมขอเวลาหน่อย" "ได้ครับ" ภาคภูมิกล่าว "แต่เวลาของคุณมีจำกัด เราจะรอคำตอบจากคุณภายใน 24 ชั่วโมง" ภาคภูมิหันหลังกลับพร้อมกับธนากรและพรรณรวี พวกเขาก้าวขึ้นรถและขับออกไป ทิ้งคุณวิรัชให้ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักหรูหราของเขาเพียงลำพัง ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป พรรณรวีหันไปมองภาคภูมิ "คุณคิดว่าเขาจะยอมรับผิดไหมคะ" "ไม่แน่" ภาคภูมิถอนหายใจ "คนอย่างคุณวิรัช ยึดติดกับตัวเองมาก ยากที่จะยอมรับความผิดพลาด" "แต่เราก็ให้โอกาสเขาแล้ว" ธนากรกล่าว "ถ้าเขาไม่ยอม เราก็พร้อมที่จะลุยต่อ" "ผมหวังว่าเขาจะเลือกทางที่ถูกต้อง" ภาคภูมิพึมพำ "ผมไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องยืดเยื้อไปมากกว่านี้" ภายในใจของภาคภูมิยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าการเผชิญหน้ากับคุณวิรัชครั้งนี้ จะนำไปสู่การคลี่คลายคดีทั้งหมด หรือจะยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนกว่าเดิม