"ผม......ผมรู้สึกผิดมากจริงๆ ครับ" คุณวิรัชกล่าว เสียงของเขาขาดห้วง เขาปล่อยรูปถ่ายเก่าๆ ในมือลงบนโต๊ะกาแฟราวกับว่ามันหนักเกินกว่าจะถือไว้ได้นานกว่านี้ สายตาของเขาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังอาคารสูงตระหง่านของบริษัทวิวัฒน์วงศ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จที่ครั้งหนึ่งเขาเคยปรารถนา และต่อมาก็พยายามจะทำลาย ภาคภูมิ ทอดสายตามองไปยังใบหน้าของคุณวิรัช แววตาที่เคยฉายประกายแห่งความแค้นและความเย่อหยิ่ง บัดนี้มีแต่ความเหนื่อยล้าและความเสียใจที่ยากจะประเมินได้ เขาเดินเข้าไปใกล้คุณวิรัช ยื่นมือออกไปวางบนบ่าของอดีตเพื่อนรักของคุณพ่อ "คุณวิรัชครับ" ภาคภูมิกล่าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์นักธุรกิจที่แข็งกร้าว "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" คุณวิรัชเงยหน้าขึ้น มองภาคภูมิด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณเข้าใจจริงๆ หรือภาคภูมิ" "ผมเข้าใจว่าความผิดหวัง ความอิจฉา และความรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง มันสามารถกัดกินจิตใจคนได้มากแค่ไหน" ภาคภูมิพูดต่อ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกิดขึ้นกับคนที่คุณเคยไว้ใจ และเคยมีความฝันร่วมกัน" ธนากรยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในห้องนี้ ความตึงเครียดที่เคยปกคลุม เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจ และการยอมรับ "ผม... ผมมันคนโง่" คุณวิรัชพึมพำ "ผมปล่อยให้ความรู้สึกแย่ๆ มันครอบงำ จนมองไม่เห็นความจริง" "ทุกคนเคยผิดพลาดครับ คุณวิรัช" พรรณรวีกล่าวเสริม เธอเดินเข้ามาใกล้ ยื่นแก้วน้ำเย็นให้คุณวิรัช "สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้จากความผิดพลาด และก้าวต่อไปข้างหน้า" คุณวิรัชรับแก้วน้ำมา มือของเขาสั่นเล็กน้อย "ผมทำลายทุกอย่างไปแล้ว ผมทำลายความสัมพันธ์กับคุณพ่อของคุณ ผมทำลายชื่อเสียงของตัวเอง และผมเกือบจะทำลายบริษัทของคุณ" "คุณยังไม่ได้ทำลายทุกอย่างครับ" ภาคภูมิยืนยัน "คุณยังมีความหวังที่จะแก้ไข และเริ่มต้นใหม่" "ผมจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร" คุณวิรัชถามอย่างสิ้นหวัง "ผมจะหันหน้าไปมองใครได้อย่างไร" "คุณจะเริ่มต้นใหม่ด้วยการรับผิดชอบต่อการกระทำของคุณ" ภาคภูมิกล่าว "คุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ได้ทำลงไป" "ผมยินดีที่จะทำทุกอย่างครับ" คุณวิรัชตอบทันที "ผมจะให้ความร่วมมือกับคุณอย่างเต็มที่ ในการกอบกู้ชื่อเสียงของบริษัท และชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น" "ดีครับ" ภาคภูมิพยักหน้า "แต่ก่อนอื่น ผมอยากให้คุณเล่าเรื่องราวของคุณให้ผมฟังให้มากกว่านี้" คุณวิรัช มองใบหน้าของภาคภูมิอย่างพิจารณา เขาเห็นความจริงใจ และความปรารถนาที่จะเข้าใจในดวงตาของหนุ่มสาวคนนี้ "ผม... ผมจะเล่าให้คุณฟัง" คุณวิรัชกล่าว "ผมจะเล่าทุกอย่าง ตั้งแต่ต้นจนจบ" ตลอดช่วงบ่ายวันนั้น คุณวิรัชได้เล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้กับภาคภูมิ ธนากร และพรรณรวี ฟัง เขาเล่าถึงความฝันในวัยหนุ่ม ความทะเยอทะยานที่เคยมีร่วมกับคุณพ่อของภาคภูมิ เล่าถึงความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อต้องแยกทาง เล่าถึงความโดดเดี่ยวที่กัดกินจิตใจเมื่อธุรกิจของเขาไม่ประสบความสำเร็จ และเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาถูกคุณวิชัยชักจูงให้เข้าสู่วังวนแห่งการแก้แค้น เขาเล่าถึงความขมขื่นที่ต้องเห็นบริษัทวิวัฒน์วงศ์เติบโตอย่างก้าวกระโดด ในขณะที่ธุรกิจของเขาย่ำอยู่กับที่ เขาเล่าถึงความรู้สึกผิดที่พยายามจะทำลายสิ่งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "ผม... ผมเสียใจจริงๆ ที่ต้องมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณวิชัย" คุณวิรัชกล่าวในตอนท้าย "ผมไม่รู้ว่าเขาจะเป็นคนอันตรายถึงเพียงนี้" "คุณวิชัยเป็นอันตรายจริงๆ ครับ" ภาคภูมิกล่าว "เขาเป็นคนที่ใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของผู้อื่น" "แต่ผมก็ปล่อยให้เขาใช้ประโยชน์" คุณวิรัชพูดเสียงเบา "ผมควรจะรู้ดีกว่านี้" "เรื่องมันผ่านไปแล้วครับ" พรรณรวีปลอบ "ตอนนี้เราต้องมองไปข้างหน้า" "แล้วคุณวิชัยล่ะครับ" ธนากรเอ่ยถาม "คุณพอจะบอกอะไรเราเกี่ยวกับตัวเขาได้บ้าง" คุณวิรัช ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมรู้จักเขาผ่านทางบ่อนการพนันแห่งหนึ่ง" เขาตอบ "ตอนนั้นผมกำลังมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และเขาเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ แต่แน่นอนว่ามันต้องมีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไรครับ" ภาคภูมิถาม "เขาต้องการข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทวิวัฒน์วงศ์" คุณวิรัชกล่าว "เขาบอกว่าเขามีคู่แข่งทางธุรกิจที่อยากจะทำลายบริษัทของคุณ" "เขาหลอกคุณ" ภาคภูมิกล่าว "เขาอาจจะไม่ได้มีคู่แข่งอะไรหรอก เขาแค่ต้องการจะใช้คุณเป็นเครื่องมือ" "ผมรู้ครับ" คุณวิรัชยอมรับ "ตอนนั้นผมมันหน้ามืด ผมเห็นแก่เงิน และเห็นแก่การแก้แค้น" "แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายแล้ว" ภาคภูมิกล่าว "เราจะจัดการกับคุณวิชัยเอง" เมื่อมองไปที่คุณวิรัช ภาคภูมิรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่ค่อยๆ ถูกยกออกจากบ่าของเขา การได้รู้ความจริงทั้งหมด การได้เห็นคนที่เป็นต้นเหตุของปัญหามากมาย นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในสภาพที่อ่อนแอ และพร้อมที่จะรับผิดชอบ มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโล่งใจ ความเห็นใจ และความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง "คุณวิรัชครับ" ภาคภูมิเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจอีกครั้ง" "เปิดใจเรื่องอะไรหรือครับ" คุณวิรัชถาม "เรื่องการกลับมามีส่วนร่วมกับบริษัท" ภาคภูมิกล่าว "ผมคิดว่าคุณมีความรู้ และประสบการณ์มากมาย ที่จะเป็นประโยชน์กับบริษัทวิวัฒน์วงศ์" คุณวิรัชเบิกตากว้าง "คุณ... คุณจะให้โอกาสผมอย่างนั้นหรือภาคภูมิ" "ผมเชื่อว่าคุณพ่อของผม ท่านคงไม่ต้องการให้เรื่องราวในอดีต มาทำลายอนาคตของบริษัท" ภาคภูมิกล่าว "ท่านน่าจะอยากเห็นเราทุกคน ร่วมมือกัน เพื่อสร้างสิ่งที่ดีที่สุด" "แต่ผม... ผมไม่มีความมั่นใจเลย" คุณวิรัชกล่าว "คุณมีผม" ธนากรพูดขึ้น "ผมจะช่วยคุณ" "และมีเรา" พรรณรวีเสริม "เราจะช่วยกัน" คุณวิรัช มองใบหน้าของทั้งสามคน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่า จะมีใครสักคน ที่พร้อมจะให้อภัย และพร้อมจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาหลังจากที่เขาทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย "ขอบคุณมากครับ" คุณวิรัชกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ผม... ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด"