ภาคภูมิ ก้าวเท้าเข้าไปในอาคารที่กำลังถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันหนาทึบ เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังระงม และเสียงพนักงานที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดดังสะท้อนไปมาทั่วโถงทางเดิน เขาต้องเดินฝ่ากลุ่มควันและความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากชั้นใต้ดิน "คุณภาคภูมิ! อยู่ตรงนั้นไม่ได้นะครับ!" เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นธนากรที่วิ่งตามเขามา "ธนากร! คุณตามผมมาทำไม!" ภาคภูมิหันไปถาม "ผมจะปล่อยให้คุณเข้าไปคนเดียวได้อย่างไรครับ" ธนากรตอบ "ผมต้องไปกับคุณ" "แต่คุณควรจะไปดูแลพนักงานคนอื่นๆ" ภาคภูมิกล่าว "ผมได้สั่งการให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนำพวกเขาไปรวมตัวกันที่จุดปลอดภัยแล้วครับ" ธนากรยืนยัน "ตอนนี้ผมจะไปกับคุณ" ทั้งสองคนเดินลุยเข้าไปในอาคาร โดยใช้ผ้าชุบน้ำปิดปากและจมูกเพื่อป้องกันควันไฟ พวกเขามุ่งหน้าไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นต้นเพลิง เมื่อลงไปถึงชั้นใต้ดิน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง มันกำลังลามเลียไปทั่วบริเวณ ทำให้มองเห็นอะไรได้ยากลำบาก "คุณวิชัยน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้" ภาคภูมิกล่าว "เราต้องระวังตัวนะครับ" ธนากรเตือน "เขาอาจจะวางแผนอะไรไว้อีก" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง "ฮ่าๆๆๆ... คิดว่าจะหนีพ้นข้าหรือไง ภาคภูมิ" ภาคภูมิ และธนากร หันไปตามเสียง พบคุณวิชัย ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง เขามีสีหน้าเปื้อนยิ้มอย่างบ้าคลั่ง "คุณวิชัย! คุณทำอะไรลงไป!" ภาคภูมิตะโกนถาม "ข้าแค่ช่วยเร่งให้ทุกอย่างมันจบเร็วขึ้น" คุณวิชัยกล่าว "เมื่อข้าไม่สามารถได้ในสิ่งที่ต้องการ ข้าก็จะทำลายมันเสียให้สิ้น" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ธนากรร้อง "บ้าหรือ?" คุณวิชัยหัวเราะ "ข้าแค่ทำในสิ่งที่พวกแกสมควรได้รับ" ในขณะที่คุณวิชัยกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ร่างของคุณวิรัชก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าชั้นใต้ดิน เขาหอบหายใจอย่างหนัก "คุณวิชัย! พอได้แล้ว!" คุณวิรัชตะโกน คุณวิชัยหันไปมองคุณวิรัชด้วยความประหลาดใจ "แก... แกมาทำอะไรที่นี่!" "ผมมาเพื่อหยุดคุณ!" คุณวิรัชกล่าว "ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายทุกอย่างอีกต่อไป" "แกกำลังทรยศข้าอย่างนั้นหรือ!" คุณวิชัยคำราม "ผมทำในสิ่งที่ถูกต้อง" คุณวิรัชตอบ "ผมจะไม่ยอมให้ความแค้นมาครอบงำผมอีกแล้ว" คุณวิชัย มองคุณวิรัชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น จากนั้นเขาก็หันไปมองภาคภูมิ "แกคงคิดว่าชนะแล้วสินะ" คุณวิชัยกล่าว "แต่แกคิดผิดแล้ว!" ทันใดนั้น คุณวิชัยก็โยนวัตถุบางอย่างเข้าไปในกองเพลิง วัตถุนั้นระเบิดออก เกิดเป็นกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว "หนีเร็ว!" ภาคภูมิตะโกน ภาคภูมิ ธนากร และคุณวิรัช รีบวิ่งออกจากชั้นใต้ดิน ท่ามกลางเปลวเพลิงและความโกลาหลที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้น คุณวิชัย ยังคงยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิง หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เปลวเพลิงจะกลืนกินเขาเข้าไป เมื่อออกมาถึงด้านนอก ภาคภูมิ ธนากร และคุณวิรัช ก็พบกับเจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่กำลังเร่งระดมกำลังเข้าสกัดกั้นเพลิง "เป็นไงบ้างครับ" พรรณรวีวิ่งเข้ามาหาภาคภูมิ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ปลอดภัยครับ" ภาคภูมิตอบ "แต่คุณวิชัย..." ภาคภูมิเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในชั้นใต้ดินให้พรรณรวีฟัง ทุกคนต่างเงียบเสียงไป เมื่อนึกถึงชะตากรรมของคุณวิชัย "ผม... ผมรู้สึกผิดจริงๆ ครับ" คุณวิรัชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ถ้าผมไม่หลงไปกับความแค้น..." "คุณวิรัชครับ" ภาคภูมิพูดขึ้น "คุณได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว" "แต่ผม... ผมก็มีส่วน" คุณวิรัชยังคงรู้สึกเสียใจ "เรื่องมันผ่านไปแล้วครับ" พรรณรวีปลอบ "เราต้องเข้มแข็งเข้าไว้" เจ้าหน้าที่ดับเพลิงกำลังทำงานอย่างเต็มที่ เพื่อควบคุมเพลิงที่กำลังลามไหม้ คุณวิรัช มองดูเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ เขาอดคิดถึงอดีตไม่ได้ ความฝันในวัยหนุ่ม ความผิดหวัง ความอิจฉา และความแค้น มันเป็นบทเรียนราคาแพงที่เขาจะไม่มีวันลืม ภาคภูมิ มองไปที่คุณวิรัช แล้วมองไปที่พรรณรวี เขาตระหนักดีว่า แม้ว่าปัญหาใหญ่จะคลี่คลายไปแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า การกอบกู้บริษัท การสร้างความไว้วางใจกลับคืนมา และการเริ่มต้นชีวิตใหม่ "เราต้องเริ่มกันใหม่แล้ว" ภาคภูมิกล่าว ดวงตาของเขามุ่งมั่น "เราจะสร้างบริษัทวิวัฒน์วงศ์ให้แข็งแกร่งกว่าเดิม" คุณวิรัช และพรรณรวี พยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าเบื้องหน้าจะยังมีความยากลำบากรออยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า และพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปด้วยกัน