เสียงโทรศัพท์ของสันติดังขึ้นบ่งบอกถึงสถานการณ์ที่บีบคั้น วินมองสันติอย่างจับจ้อง เขาเห็นความตึงเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังเผชิญหน้ากับลิลลี่ผ่านสายโทรศัพท์ "รับสิครับ แล้วทำตามแผน" วินกระซิบข้างหู สันติพยักหน้ารับ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลครับลิลลี่" เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย พริมรสาที่ยืนอยู่ข้างๆ หายใจแผ่วเบา เธอรู้สึกถึงความอันตรายที่คืบคลานเข้ามา "เป็นยังไงบ้าง?" เสียงของผู้หญิงปลายสายดังมาอย่างเย็นชา แฝงด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย "เจอตัวแล้วใช่ไหม?" สันติกลืนน้ำลาย เขาเหลือบมองวินแวบหนึ่งที่พยักหน้าเป็นเชิงให้ตอบรับ "ครับ...เจอแล้วครับ" เขาตอบ เสียงพยายามให้เป็นปกติที่สุด "กำลังจะพาไปครับ" "ดีมาก" ลิลลี่กล่าว น้ำเสียงของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงความน่าสงสัย "รีบมานะ ฉันรออยู่" "ครับ" สันติกล่าวตัดบท ก่อนจะรีบวางสาย เขาหันมามองวินและพริมรสา "ลิลลี่ให้รีบไป" "ดี" วินพยักหน้า "เราไปกันเลย" ทั้งสามคนออกจากโกดังอย่างรวดเร็ว สันติขับรถนำ โดยมีวินและพริมรสาอยู่ในรถอีกคันตามหลัง การเดินทางในช่วงแรกเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงหายใจที่หนักอึ้งของทั้งสามคน พริมรสาพยายามมองไปรอบๆ ถนน เธอไม่คุ้นเคยกับเส้นทางนี้เลย รู้เพียงว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังจุดที่วินวางแผนไว้ "เรากำลังจะไปที่ไหนคะคุณวิน?" พริมรถาถามขึ้นในที่สุด "ที่ที่ปลอดภัยครับคุณหนู" วินตอบเสียงเรียบ "และเป็นจุดที่เราจะเริ่มแผนของเรา" "แผนของคุณวิน..." สันติเอ่ยขึ้นจากเบาะหน้า "มันจะสำเร็จจริงๆ เหรอครับ?" "ผมเชื่อว่ามันจะสำเร็จ" วินตอบอย่างมั่นใจ "เราต้องเชื่อมั่นในแผนที่เราวางไว้" รถเคลื่อนที่ไปตามถนนที่เริ่มเปลี่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ ความมืดของค่ำคืนปกคลุมผืนฟ้า มีเพียงแสงไฟจากรถยนต์ที่สาดส่องนำทาง พริมรสาเริ่มรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เธอเลือกที่จะไว้ใจวิน "คุณสันติคะ" พริมรสาเอ่ย "คุณแน่ใจนะคะว่าลิลลี่จะไม่สงสัย?" สันติถอนหายใจ "ผมพยายามทำให้ดีที่สุดแล้วครับ" เขาตอบ "ผมบอกเธอไปว่าคุณหนูต่อสู้ขัดขืน ตอนแรกก็ลำบากหน่อย แต่สุดท้ายก็จับตัวมาได้" "ลิลลี่เชื่อเหรอคะ?" วินถาม "เธอ...เธอดูเชื่อนะครับ" สันติกล่าว "แต่ผมก็อดกังวลไม่ได้" "คุณไม่ต้องกังวลครับ" วินปลอบ "เรามีแผนสำรองเสมอ" เมื่อรถมาถึงจุดที่วินกำหนดไว้ เป็นลานจอดรถร้างที่อยู่ห่างไกลจากผู้คน วินสั่งให้สันติจอดรถของเขาไว้ที่นี่ ก่อนที่ทั้งสามคนจะย้ายไปนั่งรวมกันในรถของวิน "ต่อไปนี้ ผมจะขับเอง" วินบอก "คุณสันติครับ คุณต้องโทรรายงานลิลลี่เป็นระยะๆ ว่าเรากำลังเดินทางไป" "ได้ครับ" สันติพยักหน้า วินสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถออกจากลานจอดรถร้าง มุ่งหน้าไปยังอีกทิศทางหนึ่ง เป็นเส้นทางที่อ้อมกว่าเดิม วินตั้งใจจะใช้เส้นทางนี้เพื่อหลอกล่อให้ลิลลี่คิดว่าพวกเขาอยู่ห่างไกลออกไป "คุณวินครับ" สันติหันมาถาม "เราจะไปที่ไหนกันแน่ครับ?" "ผมจะพาคุณไปที่ที่ผมเตรียมไว้" วินตอบ "ที่นั่นเราจะติดต่อกับคนที่ไว้ใจได้" "แล้ว...แล้วถ้าลิลลี่จับได้ล่ะครับ?" สันติถามด้วยน้ำเสียงกังวล "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด" วินตอบ "คุณสันติ คุณต้องรับบทบาทของคุณให้ดีที่สุด" "ผมจะพยายามครับ" สันติกล่าว พริมรสาเอนหลังพิงเบาะ เธอหลับตาลง พยายามสงบจิตใจ เธอเชื่อมั่นในตัววิน แต่สถานการณ์ก็ยังคงน่าหวาดหวั่น "คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยขึ้น "หนู...หนูไม่กลัว" วินหันมามองเธอแวบหนึ่ง มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย "ดีแล้วครับคุณหนู" เขาตอบ "คุณต้องเข้มแข็ง" การเดินทางดำเนินต่อไป วินพยายามใช้เส้นทางที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้แน่ใจว่าหากมีใครสะกดรอยตาม พวกเขาก็จะหลงทาง "คุณสันติ" วินกล่าว "โทรรายงานลิลลี่ตอนนี้" สันติหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ครับ" เขากดโทรออก "ฮัลโหลครับลิลลี่" สันติพูด "ตอนนี้เรากำลังเดินทางไป...ผ่านเส้นทางที่ห่างออกไปหน่อยครับ" "ห่างออกไป? ทำไม?" เสียงลิลลี่ฟังดูไม่พอใจ "คือ...คุณหนูพยายามจะหนีอีกครั้งครับ" สันติโกหก "ผมเลยต้องใช้เส้นทางที่อ้อมกว่าเดิม เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พลาด" "อย่าให้พลาดอีกนะ" ลิลลี่ขู่ "ฉันจะนับเวลาถอยหลัง" "ครับๆ" สันติรีบตอบ "อีกไม่นานก็ถึงแล้วครับ" เขาวางสายโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว เขาหันมามองวินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ลิลลี่ดูไม่พอใจเท่าไหร่" "เป็นเรื่องปกติครับ" วินกล่าว "เธอคงอยากให้เราไปถึงเร็วที่สุด" "แล้วเราจะไปที่ไหนกันแน่คะ?" พริมรสาถามอีกครั้ง "ผมมีบ้านหลังหนึ่งที่ผมเตรียมไว้" วินตอบ "เป็นที่ที่ปลอดภัย และสามารถใช้เป็นฐานปฏิบัติการชั่วคราวได้" "แล้ว...แล้วเราจะติดต่อกับใครได้บ้างครับ?" สันติถาม "ผมมีคนที่จะติดต่อ" วินตอบ "คนที่เราไว้ใจได้" วินขับรถต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาเลี้ยวเข้าสู่ถนนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้รกทึบ รถค่อยๆ เคลื่อนไปตามทางลูกรังที่ขรุขระ จนกระทั่งมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่แต่ก็แข็งแรง "ถึงแล้วครับ" วินบอก ทั้งสามคนลงจากรถ พริมรสาหันมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมเป็นป่าทึบ บ่งบอกว่าที่นี่อยู่ห่างไกลจากชุมชนอย่างแน่นอน "บ้านของคุณวินเหรอคะ?" พริมรสาถาม "เป็นบ้านที่ผมใช้ซ่อนตัวเป็นครั้งคราวครับ" วินตอบ "ตอนนี้เราจะเข้าไปพักที่นี่ก่อน" พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจากภายนอกที่ลอดเข้ามาเล็กน้อย วินจุดตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่บนโต๊ะ "คุณสันติครับ" วินหันไปบอก "คุณช่วยโทรหาลิลลี่อีกครั้ง แล้วบอกเธอว่าเรามาถึงแล้ว" "ได้ครับ" สันติพยักหน้า เขากดโทรศัพท์ "ฮัลโหลครับลิลลี่" สันติกล่าว "เราถึงที่หมายแล้วครับ" "ดี" เสียงลิลลี่ตอบ "อยู่ที่ไหน?" "ผม...ผมมาถึงที่ที่ต้องมาแล้วครับ" สันติพยายามเลี่ยงคำตอบตรงๆ "แต่ผมไม่สะดวกที่จะบอกตำแหน่งแน่ชัดตอนนี้" "หมายความว่ายังไง?" ลิลลี่ถามเสียงแข็ง "คือ...ผมคิดว่าอาจจะมีคนสะกดรอยตามมาครับ" สันติกล่าว "ผมเลยต้องระวังตัวเป็นพิเศษ" "อย่าเล่นตลกกับฉันนะสันติ" ลิลลี่ขู่ "ผมไม่ได้เล่นตลกครับ" สันติยืนยัน "ผมแค่ต้องการความปลอดภัยของคุณหนู" "ก็ได้" ลิลลี่ถอนหายใจ "แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหก..." "ไม่ครับ ไม่โกหกแน่นอน" สันติรีบตอบ "ผมจะติดต่อกลับไปอีกครั้งนะครับ" เขาวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว และหันมามองวิน "ลิลลี่ค่อนข้างสงสัย" "เป็นไปตามแผนครับ" วินกล่าว "ตอนนี้เราต้องรีบติดต่อกับคนที่ไว้ใจได้" วินเดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง เปิดลิ้นชักออก และหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา เขาเปิดสวิตช์ และเริ่มกดรหัสบางอย่าง "ใครคือคนที่คุณไว้ใจได้คะ?" พริมรสาถาม "เขาคือคนที่ผมเคยร่วมงานด้วยครับ" วินตอบ "เขาเป็นคนที่มีความสามารถ และเราสามารถเชื่อใจเขาได้" วินเริ่มพูดผ่านวิทยุสื่อสาร "นี่หน่วยพยัคฆ์ดำ ขอติดต่อหน่วยสิงห์เหนือ" เสียงจากวิทยุสื่อสารตอบกลับมา "หน่วยสิงห์เหนือรับทราบ ขอสาย" "ผมวินครับ" วินแนะนำตัว "ผมต้องการความช่วยเหลือด่วน"