วินยืนครุ่นคิดอย่างหนัก เขาได้ข้อมูลสำคัญจากสันติ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว แต่การได้ยินจากปากของคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงก็ทำให้แผนการของลิลลี่มีความชัดเจนมากขึ้น "คุณสันติครับ" เขาเอ่ยขึ้น "ถ้าลิลลี่ส่งคุณมาเพื่อให้พาคุณหนูไปหาเธอ...คุณจะทำอย่างไร?" สันติมองหน้าวินด้วยความลำบากใจ "ฉัน...ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าพาคุณหนูไป" เขาตอบ "แต่จริงๆ แล้ว...ฉันจะพยายามพาคุณหนูไปที่ปลอดภัย" "ที่ปลอดภัยของคุณสันติ...คือที่ไหนครับ" วินถามอย่างตรงไปตรงมา "ฉันมีบ้านอีกหลังหนึ่ง...ที่ค่อนข้างลับตาคน" สันติบอก "ฉันจะพาคุณหนูไปที่นั่นก่อน" "แล้วคุณจะบอกลิลลี่ว่าอย่างไร?" วินถามต่อ "ฉันจะบอกเธอว่า...คุณหนูต่อสู้ขัดขืน เลยทำให้การพาตัวเป็นไปอย่างยากลำบาก" สันติอธิบาย "ฉันจะพยายามยื้อเวลา...ให้คุณหนูปลอดภัย" พริมรสาฟังบทสนทนาอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกประหลาดใจที่สันติยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอ "คุณสันติคะ...ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมทำไม่ได้จริงๆ ที่จะปล่อยให้คุณหนูต้องตกอยู่ในอันตราย" สันติตอบ "ผม...ผมไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้" วินมองสันติด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขามองเห็นความจริงใจในแววตาของชายหนุ่มคนนี้ "คุณสันติครับ" เขากล่าว "ผมขอเสนอแผนการให้คุณ" สันติหันมามองวินด้วยความสนใจ "แผนอะไรครับ?" "คุณจะแกล้งทำเป็นพาผมกับคุณหนูไป" วินอธิบาย "แต่แทนที่จะพาไปที่บ้านของคุณ...คุณจะพาเราไปยังจุดที่ผมได้เตรียมไว้" "จุดที่เตรียมไว้?" สันติถาม "ใช่ครับ" วินตอบ "เป็นที่ที่ปลอดภัย และเราจะสามารถติดต่อกลับไปหาคนที่ไว้ใจได้" "แล้ว...แล้วลิลลี่ล่ะครับ" สันติถามอย่างกังวล "เราจะใช้โอกาสนี้...ล่อให้ลิลลี่เผยตัวออกมา" วินกล่าว "เมื่อเธอคิดว่าเธอได้ตัวคุณหนูไปแล้ว...เธออาจจะประมาท" พริมรสาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเชื่อมั่นในแผนของวิน "หนูจะทำตามที่คุณวินบอกค่ะ" สันติพยักหน้ารับ เขามองวินด้วยความเชื่อมั่น "ตกลงครับ...ผมจะทำตามแผนของคุณ" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของสันติดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความตื่นตระหนก "ลิลลี่โทรมา!" "รับสิครับ" วินบอก "แล้วทำตามแผน" สันติรับสาย "ฮัลโหลครับลิลลี่" "เป็นยังไงบ้าง?" เสียงของผู้หญิงปลายสายดังมาอย่างเย็นชา "เจอตัวแล้วใช่ไหม?" "ครับ...เจอแล้วครับ" สันติตอบเสียงสั่น "กำลังจะพาไปครับ" "ดีมาก" ลิลลี่กล่าว "รีบมานะ ฉันรออยู่" "ครับ" สันติวางสาย เขามองไปที่วินและพริมรสา "เธอให้ฉันพาคุณหนูไปหาเธอ" "คุณสันติครับ" วินกล่าว "คุณจะพาเราไปที่ไหน" "ผมจะพาคุณไปที่โกดังเก่าของผม" สันติบอก "ตรงนั้น...ยังไม่มีใครรู้" "โกดังเก่า?" พริมรสาถาม "ใช่ครับ" สันติพยักหน้า "มันอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร" "ดีครับ" วินตอบ "เราจะไปที่นั่นกัน" ทั้งสามคนรีบออกจากโกดังเก่าที่พวกเขาหลบซ่อนอยู่ สันติขับรถนำไปก่อน โดยมีวินและพริมรสาขับรถตามไปห่างๆ พริมรสาอดที่จะมองย้อนกลับไปที่โกดังไม่ได้ ความรู้สึกโล่งใจปะปนกับความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น รถของสันติเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่ดูเปลี่ยวร้าง จนกระทั่งถึงหน้าโกดังเก่าแห่งหนึ่งที่ดูทรุดโทรม สันติจอดรถไว้ด้านนอกและลงมายืนรอ วินขับรถตามมาจอดเทียบข้างๆ เขาและพริมรสาลงจากรถด้วยความระมัดระวัง "ที่นี่...คือที่ที่ผมเตรียมไว้" สันติบอก "ลิลลี่ไม่เคยรู้เรื่องที่นี่มาก่อน" "ดีมากครับคุณสันติ" วินกล่าว "ต่อไป...เราจะทำตามแผนของผม" วินพาสันติและพริมรสาเข้าไปในโกดังเก่า แสงสลัวๆ สาดส่องเข้ามาตามช่องลม ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว กลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้ง "ผมได้เตรียมที่ซ่อนไว้แล้ว" วินบอก "เราจะซ่อนตัวอยู่ที่นั่น" เขาพาพวกเขาทั้งสองไปยังมุมหนึ่งของโกดัง ที่ซึ่งมีลังไม้เก่าๆ วางซ้อนกันอยู่ "เราจะหลบอยู่ตรงนี้" วินกล่าว "คุณสันติ...คุณทำหน้าที่เป็นคนกลาง" "หมายความว่ายังไงครับ" สันติถาม "คุณจะแกล้งทำเป็นว่า...คุณได้พาคุณหนูมาหาลิลลี่" วินอธิบาย "แต่จริงๆ แล้ว...คุณจะพาเธอมาหาพวกเรา" "แล้วผมจะบอกลิลลี่ว่าอย่างไร?" สันติถาม "คุณจะบอกว่า...คุณหนูพยายามขัดขืน และคุณต้องพาเธอมาที่นี่ก่อน" วินบอก "แล้วจากนั้น...คุณจะบอกว่าคุณจะไปตามลิลลี่มา" "แล้ว...ลิลลี่จะมาจริงๆ เหรอครับ" สันติถาม "แน่นอนครับ" วินยิ้มอย่างมีเลศนัย "เมื่อเธอคิดว่าเธอได้ตัวคุณหนูมาอยู่ในมือแล้ว...เธอจะประมาท" พริมรสาฟังแผนของวินอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกว่าแผนนี้อันตราย แต่ก็มีโอกาสสำเร็จสูง "คุณสันติครับ" วินกล่าว "คุณพร้อมไหม" สันติพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมพร้อมครับ" "ดีมาก" วินกล่าว "ถ้าอย่างนั้น...คุณสันติ ไปทำตามแผนกันเถอะครับ"