เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นที่ปลายสาย เป็นสัญญาณว่าความช่วยเหลือที่วินร้องขอ กำลังจะมาถึง พริมรสาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอหันไปมองสันติที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขายังคงฉายแววความกังวล "หน่วยสิงห์เหนือรับทราบครับ" เสียงแหบห้าวจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น "ต้องการความช่วยเหลือเรื่องอะไร?" "ผมกำลังพาคุณหนูพริมรสาหนีจากลิลลี่" วินอธิบายอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งในป่า ผมต้องการให้หน่วยสิงห์เหนือมาพาเราไปยังที่ปลอดภัย" "ลิลลี่..." เสียงจากปลายสายพึมพำ "เรื่องมันใหญ่กว่าที่คิดสินะ" "ใช่ครับ" วินตอบ "และเรามีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแผนของเธอ" "ข้อมูลอะไร?" "คุณสันติครับ" วินหันไปบอก "คุณช่วยบอกข้อมูลที่ลิลลี่เปิดเผยกับคุณให้เขาฟังหน่อย" สันติลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับวิทยุสื่อสาร "ลิลลี่...เธอต้องการจะทำอะไรบางอย่างกับคุณหนู...บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของท่านประธาน" "ธุรกิจของท่านประธาน?" เสียงจากปลายสายตกใจ "รายละเอียดเป็นยังไง?" "ผมไม่ทราบแน่ชัดครับ" สันติสารภาพ "แต่เธอพูดถึงการ...ปิดบัญชีบางอย่าง" "ปิดบัญชี..." เสียงจากปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาพูดต่อ "เข้าใจแล้ว" "หน่วยสิงห์เหนือจะส่งทีมมาทันที" เสียงนั้นกล่าว "คาดว่าภายในหนึ่งชั่วโมง" "ขอบคุณครับ" วินกล่าว "เราจะรออยู่ที่นี่" หลังจากวางวิทยุสื่อสาร วินก็หันมามองพริมรสา "คุณหนูครับ คุณพักผ่อนก่อนนะครับ" "แล้วคุณสันติล่ะคะ?" พริมรสาถาม "คุณสันติครับ" วินหันไปบอก "คุณนั่งพักก่อนนะครับ" สันติพยักหน้า เขาดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเก่าที่วางพิงผนัง "ผม...ผมขอโทษนะครับคุณหนู" สันติเอ่ยขึ้น "ที่ทำให้คุณต้องมาตกอยู่ในอันตรายแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณสันติ" พริมรสาตอบ "คุณทำดีที่สุดแล้ว" "ผม...ผมแค่อยากจะชดเชยความผิดพลาดในอดีต" สันติกล่าว ดวงตาของเขามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง วินเดินไปที่หน้าต่าง เขาแง้มม่านเล็กน้อย เพื่อสอดส่องดูสภาพแวดล้อมภายนอก "ข้างนอกเริ่มมืดสนิทแล้ว" เขาบอก "เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าลิลลี่จะไม่ตามมาเจอเราที่นี่?" พริมรถาถาม "ผมได้วางแผนไว้แล้วครับ" วินตอบ "ผมจะเปิดวิทยุสื่อสารทิ้งไว้ในบ้านหลังนี้ ก่อนที่เราจะออกไปเจอหน่วยสิงห์เหนือ" "แล้ว...แล้วแผนนั้นคืออะไรคะ?" "เราจะใช้สัญญาณวิทยุสื่อสารเป็นเครื่องล่อ" วินอธิบาย "เมื่อลิลลี่คิดว่าเราอยู่ที่นี่ เธอก็จะส่งคนมา แต่เราจะไม่อยู่แล้ว" "ฉลาดมากเลยค่ะคุณวิน" พริมรสาชื่นชม "ผมต้องทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของคุณหนู" วินตอบ น้ำเสียงของเขามั่นคง เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงลมพัดหวีดหวิวมาจากภายนอก ทำให้บรรยากาศภายในบ้านดูวังเวงยิ่งขึ้น พริมรสาเริ่มรู้สึกหนาว เธอหยิบผ้าห่มเก่าๆ ที่วางอยู่บนโซฟามาห่มตัว "คุณสันติคะ" เธอเอ่ยถาม "คุณเคยเจอลิลลี่มาก่อนเหรอคะ?" สันติพยักหน้า "เคยครับ" เขาตอบ "เธอเป็นคนที่อันตรายมาก" "แล้วทำไมเธอถึงต้องการจะทำร้ายหนูคะ?" "ผม...ผมไม่แน่ใจครับ" สันติกล่าว "แต่ดูเหมือนว่าเธอต้องการจะควบคุมธุรกิจของท่านประธาน" "ควบคุมธุรกิจ?" พริมรสาขมวดคิ้ว "แล้วหนูเกี่ยวอะไรด้วย?" "ผมคิดว่า...เธอต้องการกำจัดคุณหนู เพื่อให้ไม่มีใครมาขวางทางเธอ" สันติอธิบาย "คุณหนูคือทายาทคนสุดท้ายที่เธอต้องจัดการ" พริมรสาตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยินดังนั้น เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตขนาดนี้ "ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณหนู" สันติกล่าว "ผมไม่น่าเลยที่จะ...ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณสันติค่ะ" พริมรสาปลอบ "หนูรู้ว่าคุณพยายามช่วยหนู" วินเดินเข้ามาใกล้ "อีกไม่นานหน่วยสิงห์เหนือก็คงมาถึงแล้ว" เขากล่าว "ผมจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก" วินเปิดประตูออกไปข้างนอกอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พริมรสาและสันตินั่งรออย่างใจจดใจจ่อ วินก้าวเท้าออกไปในความมืด เขาเดินไปตามทางเดินที่นำไปสู่ถนนใหญ่ เขาเห็นแสงไฟจากรถยนต์กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ "หน่วยสิงห์เหนือมาแล้ว" วินพึมพำกับตัวเอง เขารีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน "พวกเขามาแล้วครับ" วินบอกพริมรสาและสันติ "เตรียมตัวออกไปกันได้แล้ว" ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านหลังเก่า มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ เมื่อไปถึง พวกเขาเห็นรถยนต์คันใหญ่จอดอยู่ มีชายฉกรรจ์หลายคนยืนรออยู่ "หน่วยสิงห์เหนือ" วินกล่าว "ผมวิน" ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมเดินเข้ามาหา "ผมหัวหน้าทีม" เขาตอบ "คุณหนูพริมรสา ใช่ไหมครับ" พริมรสาพยักหน้า "ใช่ค่ะ" "เชิญขึ้นรถครับ" หัวหน้าทีมเชิญ "เราจะพาคุณไปยังที่ปลอดภัย" ทันทีที่พริมรสาขึ้นรถ สันติก็รีบขึ้นตามไปด้วย วินเดินไปที่รถคันเก่าของเขา ที่จอดทิ้งไว้ใกล้ๆ "คุณวินจะไปไหนคะ?" พริมรสาตะโกนถามจากในรถ "ผมต้องทำอะไรบางอย่างก่อนครับ" วินตอบ "เดี๋ยวผมจะตามไป" วินไม่รอให้พริมรสาตอบ เขารีบกลับเข้าไปในบ้านหลังเก่า เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แล้วเดินไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง เขาเปิดวิทยุสื่อสารอีกเครื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นเครื่องที่เขาเตรียมไว้สำหรับเป็นเครื่องล่อ "นี่หน่วยพยัคฆ์ดำ" วินพูดผ่านวิทยุ "เราอยู่ที่นี่แล้ว" เขาวางวิทยุสื่อสารเครื่องนั้นไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินออกจากบ้านไป เขาเห็นรถของหน่วยสิงห์เหนือค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณนั้น วินวิ่งกลับไปที่รถของเขา เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับตามรถของหน่วยสิงห์เหนือไป แต่เขาไม่ได้ขับตามไปติดๆ เขาเว้นระยะห่างไว้พอสมควร "คุณวินคะ!" เสียงพริมรสาดังมาจากวิทยุสื่อสารของรถคันนั้น "มาทางนี้เร็วๆ ค่ะ!" วินเร่งเครื่องยนต์ เขาขับรถตามไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเขาเห็นรถของหน่วยสิงห์เหนือชะลอความเร็วลง และเลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกสายหนึ่ง "พวกเขาจะพาเราไปไหนกันแน่คะ?" พริมรถาถามอย่างสงสัย "ผมก็ไม่แน่ใจครับ" วินตอบ "แต่ผมเชื่อว่าพวกเขาจะพาเราไปที่ปลอดภัย" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของวินก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" วินตอบ "วิน..." เสียงของผู้หญิงดังมาอย่างเย็นชา "แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ?" วินชะงักไป "ลิลลี่!" "ใช่ ฉันเอง" ลิลลี่หัวเราะ "แกคิดว่าแผนของแกมันแนบเนียนขนาดนั้นเลยเหรอ?" "คุณรู้ได้ยังไง?" วินถามด้วยความตกใจ "ฉันมีสายตาของฉันเอง" ลิลลี่กล่าว "และฉันรู้ว่าแกพาคุณหนูไปที่ไหน" วินกำพวงมาลัยแน่น เขาหันไปมองรถของหน่วยสิงห์เหนือที่อยู่ข้างหน้า "คุณกำลังจะทำอะไร?" "ก็แค่...พาคุณหนูกลับมาหาฉัน" ลิลลี่ตอบ "และจัดการกับแกกับไอ้สันติ" "คุณทำไม่ได้!" วินตะคอก "ทำไมจะทำไม่ได้?" ลิลลี่เย้ยหยัน "พวกแกกำลังจะไปที่ที่ฉันเตรียมไว้ให้ไงล่ะ" วินหันไปมองเส้นทางข้างหน้า เขาเห็นว่ารถของหน่วยสิงห์เหนือ กำลังมุ่งหน้าไปยังสะพานเก่าๆ ที่ดูทรุดโทรม "คุณล่อพวกเรามาที่นี่เหรอ?" วินถาม "แน่นอน" ลิลลี่ตอบ "พวกแกกำลังจะไปสู่จุดจบ" วินหันไปมองพริมรสาผ่านกระจกรถ "คุณหนู! รีบออกจากรถเดี๋ยวนี้!" เขากระโกนผ่านวิทยุสื่อสาร