วินไม่รีรอ เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่สมชาย "ปล่อยคุณโตมรเดี๋ยวนี้!" "แกคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ หรือไง!" สมชายตะโกนกลับ เขากระชากปืนพกออกมาจากเอวและยิงสวนกลับมา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโกดัง พริมรสาพยายามดึงโตมรให้หลบไปอยู่หลังแท่นไม้ สันติเองก็ใช้ท่อนไม้เป็นโล่กำบัง "คุณวินคะ!" พริมรสาตะโกนด้วยความห่วงใย วินใช้เสาเหล็กที่อยู่ในโกดังเป็นที่กำบัง เขาพยายามยิงโต้ตอบสมชายและลูกน้องของลิลลี่ "รีบเอาของขึ้นรถ!" สมชายตะโกนสั่งลูกน้องของเขา ลูกน้องของสมชายสองคนรีบวิ่งไปที่รถบรรทุกและเริ่มขนย้ายกล่องไม้ขึ้นไป วินเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจต้องหยุดยั้งพวกเขาให้ได้ "แกจะไปไหน!" ลิลลี่ตะโกนเมื่อเห็นวินพุ่งออกไป วินยิงปืนใส่ลูกน้องของลิลลี่สองคนที่กำลังคุมเชิงเขาอยู่ เขาอาศัยจังหวะที่พวกมันเสียหลัก พุ่งเข้าไปจัดการด้วยมือเปล่า "แกมันก็แค่หมาเฝ้าบ้าน!" ลูกน้องคนหนึ่งตะคอกใส่หน้าวิน "แต่หมาเฝ้าบ้านก็กัดได้นะ!" วินตอบกลับพร้อมกับเตะเข้าที่ท้องของมันอย่างแรง การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด วินต้องเผชิญหน้ากับสมชาย ลิลลี่ และลูกน้องอีกหลายคน เขาพยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อปกป้องพริมรสาและโตมร "คุณหนู! อยู่เฉยๆ นะครับ!" วินตะโกนบอกพริมรสา "แต่คุณวิน!" พริมรสาตอบ "ฉันเป็นห่วงคุณ!" โตมรรู้สึกผิดที่ทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ยังคงอ่อนแรง "ฉันขอโทษ" โตมรเอ่ยกับพริมรสา "ฉันทำให้ทุกคนลำบาก" "ไม่ใช่ความผิดของคุณโตมรค่ะ" พริมรสาปลอบ "เราต้องช่วยคุณวิน" ขณะนั้นเอง สมชายก็ยิงปืนมาทางวินอย่างต่อเนื่อง วินต้องหลบหลีกอย่างสุดความสามารถ เขาอาศัยซอกมุมต่างๆ ในโกดังเพื่อเป็นที่กำบัง "แกหนีฉันไม่พ้นหรอกวิน!" สมชายตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำตามแผนของแกได้สำเร็จ!" วินสวนกลับ วินเห็นโอกาส เขาเห็นว่ากล่องไม้กำลังจะถูกยกขึ้นรถบรรทุก เขาตัดสินใจเสี่ยง "สันติ! ช่วยดูแลคุณหนูด้วย!" วินตะโกนบอก วินพุ่งตัวออกจากที่กำบัง เขาพยายามจะเข้าไปหยุดยั้งการขนย้ายกล่องไม้ แต่สมชายเห็นเข้าเสียก่อน "แกคิดว่าจะทำอะไร!" สมชายตะโกน และยิงปืนใส่ไปทางวิน กระสุนเฉียดแขนของวินไปอย่างหวุดหวิด เขาเซถลาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป ลิลลี่เห็นวินกำลังจะไปถึงรถบรรทุก เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปขวางทาง "แกไม่มีทางไปต่อ!" ลิลลี่พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน วินปะทะกับลิลลี่อย่างจัง พวกเขาทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้น "ปล่อยฉันนะ!" ลิลลี่กรีดร้อง วินพยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของลิลลี่ เขาเห็นว่าลูกน้องของสมชายกำลังจะปิดประตูรถบรรทุก "คุณโตมร!" พริมรสาตะโกน "รีบไปช่วยคุณวิน!" โตมรที่อ่อนแรงอยู่แล้ว พยายามรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย เขามุ่งหน้าไปทางวินและลิลลี่ "ฉันจะช่วยเอง!" โตมรตะโกน สมชายเห็นท่าไม่ดี เขาจึงยิงปืนไปทางโตมร "ไม่!" พริมรสาอุทาน วินเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาทุ่มแรงทั้งหมดที่มี ผลักลิลลี่ออกไป และรีบพุ่งตัวไปหาโตมร วินไปถึงตัวโตมรก่อนที่กระสุนจะฝังเข้าไปในร่างของเขา วินใช้ร่างของตัวเองรับกระสุนแทน "อั๊ก!" วินร้องด้วยความเจ็บปวด "คุณวิน!" พริมรสาตะโกนด้วยความตกใจ โตมรรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขนของเขา เขาเห็นวินล้มลงไปกองกับพื้น "แก...แกทำบ้าอะไร!" สมชายตะคอก "ฉันบอกแล้วไง...ว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำสำเร็จ" วินพูดเสียงแผ่วเบา เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ไม่ไหว ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกโกดัง "แย่แล้ว!" ลิลลี่อุทาน "ใครโทรแจ้งตำรวจ?" สมชายถามอย่างไม่พอใจ "คงจะเป็นเงา" วินตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ สมชายและลิลลี่มองหน้ากันอย่างรู้ทัน พวกเขารู้ว่าสถานการณ์กำลังจะพลิกผัน "ไปกันเถอะ!" สมชายตะโกนสั่งลูกน้อง "รีบไป!" สมชายและลิลลี่รีบวิ่งขึ้นรถบรรทุกที่กำลังจะเคลื่อนออกไป ตำรวจมาถึงพอดี พวกเขาพยายามจะหยุดรถบรรทุก แต่สมชายขับรถพุ่งชนรถตำรวจไปอย่างบ้าคลั่ง วินพยายามจะลุกขึ้นไปหยุดรถบรรทุก แต่เขาก็อ่อนแรงเกินไป เขามองดูรถบรรทุกค่อยๆ หายลับไปในความมืด "พวกเขาหนีไปแล้ว" วินพึมพำ "แต่เราก็รอดมาได้" โตมรกล่าว เขาปาดเลือดที่ไหลออกจากแขนของตนเอง พริมรสาและสันติรีบวิ่งเข้าไปหาวิน "คุณวินคะ! คุณเป็นอะไรมากไหมคะ!" พริมรสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผม...ผมไม่เป็นไรครับคุณหนู" วินตอบ แม้จะเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงพยายามรักษาอาการไว้ "คุณวินเสียสละตัวเองเพื่อผม" โตมรกล่าวด้วยความรู้สึกผิด "ผมทำในสิ่งที่ผมต้องทำครับ" วินตอบ "ผมคือบอดี้การ์ดของคุณหนู" เมื่อตำรวจเข้ามาควบคุมสถานการณ์ พวกเขาพบว่าสมชายและลิลลี่หนีไปได้ แต่กล่องไม้บางส่วนยังคงตกค้างอยู่ในโกดัง "สิ่งของพวกนี้คืออะไรครับ?" ตำรวจนายหนึ่งถาม "มันคือหลักฐานสำคัญ" วินตอบ "ที่จะสาวไปถึงตัวสมชายและลิลลี่ได้" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ตำรวจฟัง ตำรวจรับฟังอย่างตั้งใจ และสัญญาว่าจะเร่งติดตามสมชายและลิลลี่ทันที วินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล พริมรสาคอยเฝ้าเขาอย่างใกล้ชิด ตลอดเวลาที่วินพักรักษาตัว เธอไม่เคยละสายตาไปจากเขาเลย "คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยขึ้นขณะที่วินกำลังหลับ "ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉัน และคุณโตมร" วินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เขามองพริมรสาด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ "ผมบอกแล้วไงครับคุณหนู ว่าผมจะปกป้องคุณหนูให้ถึงที่สุด" วินกล่าว "แต่คุณก็เจ็บตัว" พริมรสาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "มันคุ้มค่าครับ" วินตอบ "ที่ทำให้พวกมันหนีไปไม่ได้ง่ายๆ" วินจับมือของพริมรสาเอาไว้ "คุณหนู...ผม...ผมรักคุณหนูนะครับ" "ฉันก็รักคุณวินค่ะ" พริมรสาตอบ น้ำตาแห่งความสุขไหลริน ความรักของพวกเขากำลังจะถูกทดสอบอีกครั้ง แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปด้วยกัน