กลางห้องนักบินอันคับแคบ การต่อสู้ระหว่างวินและสมชายดำเนินไปอย่างดุเดือด เก้าอี้นักบินหมุนคว้างตามแรงปะทะ เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามอยู่ภายนอกดูเหมือนจะถูกกลบด้วยเสียงก้อนเนื้อกระทบกันและเสียงหายใจหอบหนักของทั้งสองฝ่าย สมชายที่เสียเปรียบเรื่องการควบคุมสถานการณ์พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อผลักไสวินออกไป เขาหยิบกุญแจที่เสียบคาอยู่บนแผงควบคุมขึ้นมาหมายจะฟาดใส่ แต่ในจังหวะนั้นเอง วินก็สามารถคว้าข้อมือของสมชายไว้ได้แน่น "แกมันก็แค่หมากระดานของคนอื่น!" วินตะโกนสวนกลับ ดวงตาของเขามุ่งมั่นดั่งไฟที่ลุกโชน "แกคิดว่าตัวเองฉลาด แต่แกก็แค่เครื่องมือ!" "หุบปาก!" สมชายคำราม พยายามสะบัดข้อมือให้หลุด แต่แรงของวินนั้นราวกับเหล็กกล้า "แกไม่รู้อะไรเลย! แกมันก็แค่ลูกน้องกระจอก!" "ลูกน้องกระจอกที่กำลังจะจับแกเข้าคุก!" วินสวนกลับอย่างเจ็บแสบ เขาใช้จังหวะที่สมชายเสียหลัก ดึงแขนอีกข้างเข้าไปปะทะใบหน้าของสมชายอย่างจัง สมชายเซถอยหลังไปชนกับแผงควบคุมบางส่วน ทำให้เครื่องบินเสียการทรงตัวไปเล็กน้อย "ว้าย!" เสียงลิลลี่ร้องดังมาจากด้านหลังห้องนักบิน เมื่อเธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรง "คุณหนู! ใจเย็นๆ ครับ!" เสียงนักบินที่พยายามประคองเครื่องดังขึ้น วินไม่รอช้า เขาพุ่งตรงไปที่คันบังคับ เขาเห็นธงสัญญาณที่ติดอยู่บนแผงควบคุม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่บอกตำแหน่งของหน่วยสกัดกั้น เขาเหลือบมองที่หน้าปัด แสดงให้เห็นว่าเครื่องกำลังลอยตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็ยังไม่พ้นจากน่านฟ้าของสนามบิน "แกจะทำอะไร!" สมชายเห็นเป้าหมายของวินก็รีบพุ่งเข้ามาหมายจะขัดขวางอีกครั้ง "จะทำให้แกไม่มีวันหนีไปไหนได้อีก!" วินตอบ พลางกดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุม เขาต้องการส่งสัญญาณแจ้งตำแหน่งที่แน่นอนให้กับหน่วยสกัดกั้น สมชายรู้ดีว่าถ้าเครื่องบินถูกควบคุมโดยเจ้าหน้าที่ พวกเขาทุกคนจะต้องถูกจับกุม เขาตัดสินใจครั้งสุดท้าย เขาคว้าที่เปิดประตูฉุกเฉินด้านข้างนักบินขึ้นมา หมายจะเปิดมันออกเพื่อสร้างความโกลาหล "อย่าทำนะ!" วินร้องเตือน แต่สมชายไม่ฟัง เขาออกแรงดึงคันโยกเปิดประตู วินรู้ว่าเวลาเหลือน้อย เขาต้องหยุดสมชายให้ได้ เขาพุ่งเข้าประชิดสมชายอีกครั้ง ทั้งสองกลิ้งไปมาบนพื้นห้องนักบินที่เต็มไปด้วยสายไฟและอุปกรณ์ต่างๆ เสียงปะทะกันดังลั่น ด้านนอก เครื่องบินเริ่มลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ พริมรสาที่ยืนมองอยู่บนพื้นดินพร้อมกับสันติและโตมร ตะโกนด้วยความกังวล "คุณวิน! ระวังนะคะ!" "วิน! สู้ๆ!" โตมรตะโกนให้กำลังใจ สันติพยายามมองหาความเคลื่อนไหวของเครื่องบิน เขาเห็นกลุ่มคนชุดดำที่ยังคงพยายามก่อกวนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเริ่มเข้ามาถึงบริเวณสนามบิน "พวกมันยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ครับคุณหนู" สันติรายงาน "แต่หน่วยสวาทของเรากำลังจัดการอยู่" ทันใดนั้นเอง เครื่องบินเจ็ตลำนั้นก็เริ่มเอียงตัวอย่างเห็นได้ชัด เสียงเครื่องยนต์ที่เคยดังสม่ำเสมอก็เริ่มขาดห้วง "นั่นมันอะไรน่ะ?" ลิลลี่ตะโกนถามนักบินด้วยความตื่นตระหนก "ไม่ทราบครับ! มีบางอย่างผิดปกติกับระบบควบคุม!" นักบินตอบ พยายามประคองเครื่องอย่างสุดความสามารถ ภายในห้องนักบิน วินใช้จังหวะที่สมชายกำลังเสียหลักจากการเปิดประตูฉุกเฉิน เขาใช้หมัดที่หนักหน่วงที่สุดอัดเข้าที่ขมับของสมชายอย่างจัง สมชายทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง "แก...แกทำอะไรลงไป..." สมชายพึมพำ เลือดไหลลงมาตามไรฟัน "ฉันทำในสิ่งที่ควรทำ" วินตอบ หอบหายใจหนัก "แกไม่มีสิทธิ์เอาชีวิตคนอื่นมาเล่นอีกต่อไป" เขาหันกลับมาที่คันบังคับ เขาเห็นว่าเครื่องบินกำลังเสียการทรงตัวอย่างรุนแรง เขาตัดสินใจ เขาต้องหาทางลงจอดฉุกเฉินให้เร็วที่สุด "คุณหนู! คุณโตมร! คุณสันติ!" วินพูดผ่านลำโพงสื่อสารที่ยังใช้งานได้ "ผมจะพยายามนำเครื่องลงจอดฉุกเฉินที่ทุ่งนาใกล้เคียง! เตรียมคนรอรับด้วย!" "เข้าใจแล้วครับคุณวิน!" สันติรีบตอบกลับ "ฉันไปด้วย!" พริมรสาตะโกนกลับมา "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณ!" วินมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นทุ่งนาผืนใหญ่ที่ทอดยาวอยู่เบื้องล่าง เขาพยายามบังคับเครื่องบินให้ลดระดับลงอย่างนิ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงเครื่องยนต์ที่อ่อนแรงลงทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด ลิลลี่ที่นั่งอยู่เบาะหลังสุด เห็นสภาพของสมชายก็รีบคลานเข้ามาหา "สมชาย! คุณเป็นอะไร!" เธอถามเสียงสั่น "ฉัน...ฉันไม่เป็นไร..." สมชายพยายามตอบ แต่เสียงของเขาแผ่วเบาลงทุกที วินมองเห็นทุ่งนาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มี เขาพยายามควบคุมทิศทางและระดับความสูงของเครื่องบิน การลงจอดฉุกเฉินในลักษณะนี้มีความเสี่ยงสูงมาก "ทุกคน! จับไว้ให้แน่น!" วินตะโกนเตือน วินกระชากคันบังคับ เครื่องบินกระแทกพื้นทุ่งนาอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว