วินรีบตรงไปยังห้องทำงานของ "หมออาร์ม" แพทย์ประจำตัวของมานพและครอบครัว เขารู้ดีว่าหมออาร์มเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้ในเรื่องสุขภาพของพริมรสา และเป็นคนที่สามารถตรวจสอบสารแปลกปลอมได้ "หมออาร์มครับ" วินเคาะประตูเรียก "เข้ามาสิ วิน" เสียงหมออาร์มดังมาจากข้างใน "มีอะไรหรือ" วินเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับสร้อยคอในมือ "ผมมีเรื่องสำคัญจะเรียนให้หมอทราบครับ" หมออาร์มเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนและสุขุม "ว่ามาสิ" วินเล่าเรื่องที่ลิลลี่มาหาพริมรสา และมอบสร้อยคอให้เขาเมื่อครู่ "ผมรู้สึกไม่สบายใจกับผู้หญิงคนนั้นเลยครับ และผมก็สงสัยในสร้อยเส้นนี้ด้วย" หมออาร์มรับสร้อยคอมาพิจารณาอย่างละเอียด "ลิลลี่…คนเดียวกับที่เคยมีปัญหากับคุณหนูเมื่อก่อนหรือเปล่า" "ผมไม่แน่ใจครับ" วินตอบ "แต่ท่าทางเธอไม่น่าไว้ใจอย่างแรง" หมออาร์มพยักหน้า "เดี๋ยวฉันจะตรวจสอบสร้อยเส้นนี้ให้ละเอียดที่สุด" เขาหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากลิ้นชัก "แต่นายก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะ วิน" "ผมเข้าใจครับ" วินตอบ "ผมจะไมยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณหนูเด็ดขาด" "ดีมาก" หมออาร์มกล่าว "นายทำถูกแล้วที่รีบมาบอกฉัน" ขณะที่หมออาร์มกำลังตรวจสอบสร้อยคอ วินก็เดินกลับออกมาจากห้องทำงาน เขากลับไปที่สวน และพบว่าพริมรสารำพึงรำพันอยู่คนเดียว "คุณหนูครับ" วินเอ่ยเรียก พริมสะดุ้งเล็กน้อย "คุณวิน มาแล้วเหรอคะ" "ผมอยากจะขอโทษคุณหนูครับที่ผมพาคนไม่น่าไว้ใจเข้ามาในบ้าน" วินเอ่ย พริมเบิกตากว้าง "หมายถึงใครคะ" "คุณลิลลี่ไงครับ" วินตอบ "ผมไม่น่าจะปล่อยให้เธอเข้ามาได้" "ไม่เป็นไรค่ะ" พริมส่ายหน้า "หนูไม่คิดว่าเขาจะมา" "แต่ผมคิดว่า…เขาอาจจะมาอีก" วินพูดเสียงเครียด "คุณหนูต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" "ระวังตัวยังไงคะ" พริมถาม "หนูแทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย" "ผมจะอยู่กับคุณหนูตลอดเวลาครับ" วินให้คำมั่น "และผมจะไมยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณหนูได้เด็ดขาด" พริมมองวิน เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "ขอบคุณนะคะ คุณวิน" เธอเอ่ยเสียงเบา "คุณหนูครับ" วินเอ่ยขึ้น "ผมมีเรื่องอยากจะเตือนคุณหนู" "เรื่องอะไรคะ" "เกี่ยวกับ…อดีตของคุณหนู" วินพูดอย่างลังเล "ผมได้ยินมาบ้างว่า…คุณหนูเคยมีปัญหากับคนชื่อลิลลี่มาก่อน" พริมถอนหายใจ "ก็…ใช่ค่ะ สมัยเรียน เราเคยมีเรื่องกันนิดหน่อย แต่ก็ผ่านมานานแล้ว" "นิดหน่อยเหรอครับ" วินทวนคำ "ผมได้ยินมาว่า…มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย" พริมเงียบไปครู่หนึ่ง "ก็…เป็นเรื่องของแฟนเก่าค่ะ หนูไปชอบคนเดียวกับเขาเข้า" "แล้ว…เขาทำอะไรครับ" วินถามอย่างใจเย็น "เขาก็…แกล้งหนูหลายอย่างค่ะ" พริมเล่า "แต่หนูไม่ค่อยอยากจำเท่าไหร่" "ถ้าอย่างนั้น…ผมขอเตือนคุณหนูไว้ก่อนนะครับ" วินพูดจริงจัง "ผู้หญิงคนนั้น…ดูอันตรายมาก" "หนูจะระวังค่ะ" พริมตอบ "แต่…คุณวินคะ ทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้เยอะจังคะ" วินยิ้มบางๆ "ผมมีวิธีของผมครับ" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพริมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอรับสายด้วยความสงสัย "ฮัลโหลค่ะ" "พริมรสาใช่ไหม" เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ค่ะ ฉันเองค่ะ คุณเป็นใคร" "ฉันคือคนที่พ่อของเธอไม่ต้องการให้เธอพบเจอ" ชายคนนั้นพูด "และฉันจะมาทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้" พริมหน้าซีดเผือด "คุณ…คุณหมายถึงอะไร" "ฉันจะไปหาเธอที่คฤหาสน์เร็วๆ นี้" ชายคนนั้นกล่าว "เตรียมตัวไว้ให้ดี" ว่าแล้วเขาก็ตัดสายไป พริมยืนตัวสั่น เธอไม่รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แต่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ใครครับคุณหนู" วินถามเมื่อเห็นท่าทางของเธอ "ไม่รู้ค่ะ" พริมตอบเสียงสั่น "แต่เขาบอกว่าจะมาหาหนูที่นี่" วินมองพริมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมจะปกป้องคุณหนูเองครับ" เขาตัดสินใจทันทีว่าต้องทำอะไรบางอย่าง เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของมานพ และเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารลับที่เกี่ยวกับธุรกิจของพ่อเธอ เขาต้องการรู้ว่าใครคือศัตรูของพ่อเขา และใครอาจจะหมายหัวพริมรสา ขณะที่เขากำลังค้นหาข้อมูลอยู่นั้น จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ "ยิง!" เสียงตะโกนดังขึ้น วินรีบคว้าปืนที่พกติดตัวไว้ และพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกทันที ภารกิจของเขาไม่ใช่แค่การปกป้องพริมรสาอีกต่อไป แต่มันคือการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดของทุกคนในคฤหาสน์แห่งนี้